I SA/Bk 269/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 08 września 2010 r. wniosku pełnomocnika skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] kwietnia 2010r., Nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu towarów oraz w związku z wnioskiem o zwolnienie tych towarów z należności przywozowych p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W dniu 12 maja 2010 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) B. Z. reprezentowana przez pełnomocnika złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] kwietnia 2010r., Nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu towarów oraz w związku z wnioskiem o zwolnienie tych towarów z należności przywozowych. W skardze zawarła też wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek powyższy nie zawierał uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania wydanego w granicach danej sprawy aktu administracyjnego w całości lub w części. Użyte w wymienionym przepisie wyrażenie "sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie" oznacza, że orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania danego aktu administracyjnego ma fakultatywny charakter, a więc może lecz nie musi być wydane nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też nie, przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej (vide: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia; 13 grudnia 2004r., FZ 495-497/04, z dnia 22 listopada 2004r., FZ 474/04 oraz z dnia 31 sierpnia 2004r., FZ 267/04 niepublikowane). W przedmiotowej sprawie pełnomocnik Skarżącej w złożonym wniosku nie uprawdopodobnił okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sama sentencja wniosku bez wskazania jakichkolwiek powodów i przesłanek warunkujących wstrzymanie zaskarżonego aktu nie jest wystarczająca do pozytywnego ustosunkowania się do niniejszego wniosku. Nie przedstawiono żadnych argumentów uzasadniających słuszność wniosku o wstrzymanie. We wniosku strony Skarżącej nie zostały wskazane żadne okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania tytułu wykonawczego, a to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku. Także z akt sprawy trudno wywieść, aby wykonanie przedmiotowego tytułu pociągało za sobą trudne do odwrócenia skutki. Reasumując, Sąd nie zauważa powodów, dla których wykonanie zaskarżonej decyzji w stosunku do skarżącej pociągać by mogło trudne do odwrócenia skutki. Zgodnie zaś z doktryną i orzecznictwem w tym zakresie za trudne do odwrócenia skutki uznaje się takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z 08.08.2006 r., II SA/Bk 352/06, LexPolonica nr 1241556). W niniejszej sprawie takie okoliczności nie zaistniały. Uznając wniosek za niezasadny Sąd na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.