I SA/Bk 27/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. J. - "G." w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a odrzucić skargę.- Wydaną [...] grudnia 2011 r. interpretacją indywidualną nr [...], Minister Finansów uznał, że nieprawidłowe jest stanowisko Pana P. J. w przedmiocie korekty podatku od towarów i usług w odniesieniu do wierzytelności nieściągalnych z uwzględnieniem terminu, o którym mowa w art. 89a ust. 2 pkt 5 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. W interpretacji zawarto pouczenie, że stronie przysługuje prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia tego wezwania. Mimo to swą skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Pan P. J. wniósł bez uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. W tej sytuacji w odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Wymóg wyczerpania przez stronę skarżącą środków zaskarżenia, służących jej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, wynika wprost z treści art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Przepis art. 52 § 2 i 3 p.p.s.a. stanowi, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jeżeli zaś ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. W przedmiotowej sprawie, wobec faktu, że przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) nie przewidują w odniesieniu do interpretacji indywidualnych środka zaskarżenia, skuteczne wniesienie skargi było możliwe dopiero po wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa. Zaskarżona interpretacja zawierała prawidłowe pouczenie w tym zakresie. W tej sytuacji Sąd nie mógł poddać skargi merytorycznej ocenie, gdyż nie został spełniony warunek formalny dopuszczalności skargi. Powyższe czyniło koniecznym odrzucenie skargi, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 3 p.p.s.a.