I SA/Bk 275/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 19 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu adw. R. W. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 21 sierpnia 2018 r. oddalającego wniosek adwokata o przyznanie kosztów wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w zakresie sporządzenia i wniesienia opinii o braku podstaw do złożenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi T. M. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. z dnia [...] listopada 2014 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy p o s t a n a w i a utrzymać zaskarżone postanowienie w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 23 maja 2018 r., sygn. akt I SA/Bk 275/18 odrzucił skargę T. M. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. z dnia [...] listopada 2014 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Postanowieniem z dnia 19 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku przyznał T. M. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Stosownie do powyższego Okręgowa Rada Adwokacka w B. wyznaczyła do prowadzenia niniejszej sprawy adwokata R. W. Wyznaczony adwokat sporządził opinię prawną z dnia [...] sierpnia 2017 r. o braku podstaw do złożenia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 23 maja 2018 r. odrzucającego skargę Jednocześnie wniósł o przyznanie mu kosztów sądowych wg norm przepisanych. Postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2018 r. referendarz sądowy oddalił wniosek ww. adwokata o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy ze względu na brak oświadczenia pełnomocnika, że żądane koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części. W dniu 10 września 2018 r. pełnomocnik wniósł sprzeciw na postanowienie z dnia 21 sierpnia 2018 r., wskazując, że Skarżąca nie uiściła należnego mu honorarium z tytułu udzielonej jej pomocy i zażądał zmiany zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej "p.p.s.a." rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego, o którym mowa w art. 258 § 2 pkt 8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 250 § 1 p.p.s.a., wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Natomiast podstawę zasądzenia opłaty stanowią stawki określone w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714). Zgodnie z § 3 wyżej wymienionego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zawiera oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części. W tym miejscu należy wskazać, że przepis § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. statuuje podstawową zasadę zawartości wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, w myśl której warunkiem sine qua non ich przyznania jest złożenie oświadczenia, że nie zostały one pokryte w całości lub części. Brak stosownego oświadczenia stanowi nieusuwalny brak wniosku, skutkujący odmową przyznania wynagrodzenia. Stanowisko to należy uznać za ugruntowane w orzecznictwie. Przyjmuje się, że oświadczenie, o którym mowa w tym przepisie, jest obligatoryjnym składnikiem wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Oświadczenie to nie jest elementem formalnym wniosku, tylko stanowi zasadniczy składnik uzasadnienia tego wniosku. Dlatego nie podlega uzupełnieniu na podstawie art. 49 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA z: 18.10.2005 r., II FZ 625/05, niepubl.; 18.06.2008 r., I OZ 390/08, LEX nr 493827; 25.03.2009 r., II FZ 90/09, LEX nr 550321; 25.03.2014 r., I FZ 40/14, LEX nr 1440254; 13.08.2014 r., II OZ 759/14, LEX nr 1564209; postanowienie WSA we Wrocławiu z 28.12.2011 r., I SA/Wr 392/11, LEX nr 1102078; zob. też M. Kazek, Nieznajomość prawa a wynagradzanie za czynności pełnomocnika z urzędu, ZNSA 2006/6, s. 65–71). W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącej w piśmie z dnia 9 sierpnia 2017 r. sformułował wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu jednakże nie złożył oświadczenia, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub w części. Tym samym, w ocenie Sądu, referendarz sądowy słusznie oddalił wyżej wymieniony wniosek. W świetle wskazanych okoliczności Sąd uznał zarzuty zawarte w sprzeciwie za niezasadne i działając na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z art. 260 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.