I SA/Bk 284/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Świętochowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi B. E. S. na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu udzielonego dofinansowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Zarządu Województwa [...] na rzecz skarżącej B. E. S. kwotę 3.767 zł (słownie: trzy tysiące siedemset sześćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] – wydaną m.in. na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885) – Zarząd Województwa [...] jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa P. na lata 2007 – 2013, określił kwotę dofinansowania w wysokości 45.000,00 zł, przypadającą do zwrotu od B. E. S. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "A" B. E. S.w B. (dalej również jako Beneficjent, Skarżąca), wypłaconą w związku z realizacją projektu "Budowa ścian vendingowych i informatyzacja przedsiębiorstwa w związku z rozpoczęciem nowej produkcji" na podstawie umowy o dofinansowanie nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r., wraz z odsetkami. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Instytucja Zarządzająca decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] utrzymała w mocy własne rozstrzygnięcie z dnia [...] grudnia 2013 r. Organ wskazał, że jednym z elementów zrealizowanego projektu był zakup automatów do sprzedaży produktów spożywczych z systemem zabudowy (ścian vendingowych wyposażonych w kosze opatrzone opisem "szkło-papier-plastik-folia" w celu zapewnienia segregacji odpadów) w ilości 20 sztuk. Zrealizowana inwestycja (projekt) była dwukrotnie przedmiotem kontroli, tj. na zakończenie realizacji projektu w dniach [...] maja 2011 r. – [...] czerwca 2011 r. oraz kontroli doraźnej w okresie trwałości projektu w dniach [...] kwietnia 2013 – [...] maja 2013 r. Podczas kontroli na zakończenie realizacji projektu zespól kontrolujący stwierdził, że żaden z 20 szt. zakupionych systemów do zabudowy automatów nie był zainstalowany w miejscu rozstawienia automatów. Następnie w trakcie kontroli doraźnej ustalono, że tylko dwa systemy ww. zabudów zostały zamontowane w miejscu rozstawienia automatów. Pozostała ich ilość tj. 18 sztuk była nierozstawiona, a zatem zabudowy te nie były wykorzystywane w ramach przedmiotowego projektu, co oznacza, że nie były niezbędne i nie przyczyniły się do realizacji celów projekty. Ponadto organ stwierdził, że Beneficjent, ani w okresie przeprowadzonych kontroli, ani później nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających, iż zabudowy były wykorzystywane w ramach ww. projektu. Dopiero w wyjaśnieniach przedstawionych w pismach z dnia 12 czerwca 2013 r., 16 lipca 2013 r. oraz 31 lipca 2013 r. podniesiono, że przyczyną niewykorzystania zabudów do automatów w ramach przedmiotowego projektu były ich usterki techniczne, które powinny być usunięte przez producenta (przedłużające się postępowanie reklamacyjne), problemy z właściwym ustawieniem zabudów i poprawnym ich użytkowaniem (wynikające z innowacyjnego charakteru zabudów i niedające się przewidzieć na etapie tworzenia projektu) oraz problemy kadrowe (przebywanie na zwolnieniu lekarskim pracownika odpowiedzialnego za systemy zabudów, co spowodowało wydłużenie ich okresu montażu i oddania do użytku). Instytucja podkreśliła, że na żadnym etapie realizacji projektu czy też w okresie trwałości nie była informowana o jakichkolwiek problemach, jak też o reklamacji zakupu. Zauważyła, że z treści pisma Beneficjenta z dnia 31 lipca 2013 r. oraz dołączonej do niego korespondencji pomiędzy firmą Skarżącej, a producentem - sprzedawcą systemów ścian vendingowych ("I" J. S.) wynika jednoznacznie, że postępowanie reklamacyjne zostało rozpoczęte dopiero po tym jak w trakcie kontroli doraźnej stwierdzono, że rozstawiono jedynie 2 z 20 sztuk zabudów do automatów, co skutkuje koniecznością zwrotu części dofinansowania przypadającego na nierozstawione i niewykorzystane zabudowy. Dodała, że fakturę VAT nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. na zakup 20 szt. systemów zabudów ścian vendingowych na kwotę 100.000,00 zł netto Skarżąca przedstawił do refundacji i nie wskazywała na napotkane problemy z zabudową tych systemów. Instytucja uznała za nieprzekonujące motywowanie faktu nierozstawienia systemów zabudów do automatów w ciągu około 3 lat od ich nabycia, nieobecnością w pracy spowodowaną zwolnieniem lekarskim pracownika odpowiedzialnego za te systemy. Odnosząc się do przedłożonych przez Skarżącą faktur na zakup zabudów, które jej zdaniem zostały zamontowane do automatów w ramach projektu, organ stwierdził, że faktury zostały wystawione po zakończonej realizacji projektu, nie wynika z nich jakoby zakupiony towar miał służyć do zakupionych automatów do sprzedaży produktów spożywczych z systemem ścian vendingowych wyposażonych w kosze opatrzone opisem w celu zapewnienia segregacji odpadów. Z jednej z faktur wprost wynika, że zostały one wykonane do automatów do kawy na terenie UAM w P. Zdaniem organu, niezainstalowanie systemów zabudów do automatów/ścian vendingowych przez okres około 3 lat od zakończenia realizacji projektu, wskazuje, że ten element projektu nie był niezbędny i nie przyczynił się do realizacji założeń i celów przedmiotowego projektu. W związku z przedstawionymi wyżej nieprawidłowościami w zakresie realizacji przedmiotowego projektu, wykazanymi w wyniku kontroli w okresie trwałości, Instytucja stwierdziła naruszenie § 10 ust. 1 jak i § 1 pkt. 14 umowy o dofinansowanie z dnia [...] lutego 2010 r. W konsekwencji Instytucja stwierdziła, że przedstawione do refundacji wydatki z tytułu 18 sztuk niezainstalowanych zabudów do automatów stanowią w ww. projekcie koszt niekwalifikowalny. Uznała przy tym, że środkami wykorzystanymi niezgodnie z przeznaczeniem jak i wykorzystanymi z naruszeniem procedur są wydatki niezwiązane bezpośrednio z realizacją projektu. Refundacja wydatków na zakup zabudów ścianek vendingowych z realizacją projektu spełnia przesłankę, o której mowa w art. 207 ust. 1 pkt 1 ustawy o finansach publicznych i jest podstawą wydania decyzji w sprawie zwrotu dotacji. Wydatki poniesione na zakup ścianek vendingowych, powinny być rozliczane w ramach projektu tylko w zakresie, którym zostały zamontowane w projekcie. Tak określona wysokość kwoty przypadającej do zwrotu odzwierciedla, w ocenie organu, stopień naruszenia i rozmiar szkody. Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem Skarżąca złożyła skargę do Sądu wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego. Zarzuciła naruszenie: 1) art. 207 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o finansach publicznych, poprzez jego zastosowanie i uznanie, iż: (-) środki przeznaczone na realizację projektu zostały wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, podczas gdy Skarżąca dokonała realizacji projektu w całości, uzyskała założenia jakie zostały zawarte we wniosku o dofinansowanie, środki zostały wydatkowane zgodnie z ich pierwotnym przeznaczeniem tj. na zakup systemu zabudowy automatów, a wadliwość systemu zabudów nie była zależna od Skarżącej tak w momencie zakupu systemu, jak i po ich dostarczeniu, a ponadto Skarżąca z własnych środków dokonała zakupu systemu zabudów, ponosząc w tym zakresie stratę finansową niezależną od niej; (-) Skarżąca dokonała wydatków z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ustawy o finansach publicznych, podczas gdy zrealizowała projekt w całości, wszystkie cele projektu zostały osiągnięte, dokonała zakupu zabudów automatów u podmiotów trzecich oraz dokonała ich montażu na własny koszt, a ponadto nie dokonała naruszenia żadnego z przepisów prawa dotyczących wydatkowania środków związanych z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków europejskich, tj. uzasadniła konieczność poniesienia wydatków na system zabudowy automatów, wydatek został faktycznie poniesiony, Skarżąca udokumentował wydatek związany z tym zakupem, wydatek był zgodny z obowiązującymi przepisami prawa, był niezbędny do realizacji projektu, został poniesiony w okresie kwalifikowalności wydatków; 2) pkt. 5.2 ppkt. 2 lit. e Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa P. na lata 2007 – 2013, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, iż wydatek, jaki został wydatkowany przez Skarżącą nie był niezbędny, podczas gdy element zabudów stanowił jedną z innowacji, jakich Skarżąca chciała dokonać w ramach przedmiotowego projektu, a także na uznaniu, iż skoro Skarżąca z własnych środków dokonała zakupu systemu zabudów u innych dostawców, to wydatek ten w dalszym ciągu nie został uznany za niezbędny; 3) art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez dokonanie błędnych ustaleń w zebranym w sprawie materiale dowodowym, szczególnie dotyczącego: (-) nieprawidłowych ustaleń w zakresie zamontowania systemu zabudów zakupionych ze środków własnych Skarżącej; (-) nieprawidłowych ustaleń w zakresie postępowania reklamacyjnego, jakie zostało wszczęte przez Skarżącą w związku z reklamacją systemu zabudów przed przedsiębiorstwem I. J. S.; (-) nieprawidłowych ustaleń dotyczących przyczyn nie zamontowania systemu zabudów i uznanie, iż wystąpiło naruszenie leżące po stronie Skarżącej, podczas gdy to na I. ciąży odpowiedzialność za powstałe w dostarczonych zabudowach wady, a tym samym odpowiedzialność za nieprawidłowości jakie miały miejsce w trakcie realizacji projektu w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę Instytucja podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z zastosowanym w tej sprawie przez Instytucję art. 207 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o finansach publicznych, w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, a także z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 - podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy. Wykorzystanie środków niezgodnie z przeznaczeniem następuje przez zapłatę za zrealizowane zadania, inne niż te, na które środki były przyznane. Chodzi o sfinansowane zadania będące poza zakresem rzeczowym projektu, na który środki zostały przekazane, wydatki niezwiązane bezpośrednio z realizacją projektu, nieprzyczyniające się do osiągnięcia celu określonego w umowie o dofinansowanie, które nie mogą zostać uznane za kwalifikowalne. Przeznaczenie oznacza określenie z góry celu, któremu ma służyć dana rzecz, przekazanie dla kogoś, na czyjś użytek, zastosowanie. Naruszenie procedur przy wykorzystaniu środków dotyczy m.in. procedur wskazanych w umowie o dofinansowanie projektu (zob. L. Lipiec-Warzecha, Ustawa o finansach publicznych. Komentarz do art. 207, ABC, 2011). W rozpatrywanym przypadku Skarżąca zawarła [...] lutego 2010 r. z Województwem [...] Umowę o dofinansowanie Projektu "Budowa ścian vendingowych i informatyzacja przedsiębiorstwa w związku z rozpoczęciem nowej produkcji" w ramach RPOWP na lata 2007-2013 Osi Priorytetowej I Wzrost Innowacyjności i wspieranie przedsiębiorczości w regionie. W ramach tego projektu Skarżąca ma rozbudować swoje przedsiębiorstwo jak i zdywersyfikować działalność przedsiębiorstwa poprzez wprowadzenie nowej oferty w postaci zdrowej żywności, w tym dań gotowych oraz zdrowych napojów, jak również rozszerzenie sprzedaży istniejących produktów, przy jednoczesnym podniesieniu wydajności firmy, podwyższeniu jakości świadczonej usługi oraz redukcji ryzyka. Z wniosku o dofinansowanie wynika, że cele te mają zostać zrealizowane m.in. poprzez zastosowanie innowacyjnych automatów. Zgodnie z § 2 Umowy, określa ona warunki, na jakich dokonywane będzie dofinansowanie wydatków kwalifikowanych ponoszonych przez Beneficjenta na realizację ww. Projektu. Beneficjent zobowiązał się do realizacji Projektu w oparciu o wniosek o dofinansowanie oraz harmonogram rzeczowo-finansowy (§ 2 pkt 1 Umowy). Paragraf 1 pkt 14 Umowy stanowi, że ilekroć w niniejszej umowie jest mowa o "Wydatkach kwalifikowanych" – należy przez to rozumieć wydatki lub koszty ponoszone przez Beneficjenta lub podmiot upoważniony przez Beneficjenta w ramach przygotowania i realizacji projektu, zgodnie z zasadami obowiązującymi w Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach RPOWP na lata 2007-2013, które kwalifikują się do dofinansowania ze środków przeznaczonych na realizację RPOWP na lata 2007-2013. Stosownie do § 10 ust. 1 Umowy, jeżeli zostanie stwierdzone, że Beneficjent wykorzystał całość lub część dofinansowania niezgodnie z przeznaczeniem, bez zachowania obowiązujących procedur, lub pobrał całość lub część dofinansowania w sposób nienależny albo w nadmiernej wysokości, Beneficjent zobowiązany jest do zwrotu tych środków, odpowiednio w całości lub w części, wraz z odsetkami naliczonymi jak dla zaległości podatkowych, w sposób wskazany przez Instytucję Zarządzającą RPOWP w terminie 14 dni kalendarzowych od dnia doręczenia stosownego wezwania. Wspomniane Wytyczne w zakresie kwalifikowania wydatków w rozdziale 5.2 przewidują, że ocena kwalifikowalności wydatku polega na analizie zgodności jego poniesienia z obowiązującymi przepisami i dokonywana jest na dwóch płaszczyznach. Pierwszą z nich jest sprawdzenie kwalifikowalności na etapie oceny wniosku o dofinansowanie. Drugą, jest weryfikacja na etapie realizacji projektu, kiedy Beneficjent przedkłada wnioski o płatność. Wytyczne określają warunki, których łączne spełnienie pozwala na zakwalifikowanie wydatku do współfinansowania (rozdział 5.2.2). Wydatkiem kwalifikującym się do współfinansowania jest wydatek spełniający łącznie następujące warunki: a) został poniesiony w okresie kwalifikowalności wydatków, b) jest zgodny z obowiązującymi przepisami prawa wspólnotowego oraz prawa krajowego, a w przypadku projektów objętych pomocą publiczną jest zgodny z programem pomocowym, w ramach którego pomoc jest udzielana, c) jest zgodny z postanowieniami RPOWP, d) jest zgodny z kategoriami wydatków wynikającymi z postanowień umowy o dofinansowanie projektu, e) jest niezbędny do realizacji projektu i został poniesiony w związku z realizacją projektu, f) został dokonany w sposób efektywny, tzn. w oparciu o zasadę dążenia do uzyskania założonych efektów przy możliwie najniższych kosztach, g) został właściwe udokumentowany, h) nie podlega wyłączeniom określonym w niniejszych wytycznych. Zgodnie z rozdziałem 5.3, do współfinansowania kwalifikuje się co do zasady wydatek, który został faktycznie poniesiony przez beneficjenta, tzn. dokonany w znaczeniu kasowym. Jednocześnie wskazać trzeba, że kwalifikowalność samego projektu jest dokonywana na etapie oceny wniosków o dofinansowanie projektów składanych przez Beneficjentów. Polega ona na weryfikacji zgodności projektu z zasadami współfinansowania określonymi w ramach RPOWP. Projekt kwalifikuje się do współfinansowania, jeśli spełnia łącznie następujące warunki: a) jest zgodny z kryteriami wyboru określonymi przez Komitet Monitorujący, b) beneficjent ubiegający się o dofinansowanie jest uprawniony do złożenia wniosku w ramach danego priorytetu /działania, c) jest zgodny z horyzontalnymi politykami Wspólnoty, w tym w szczególności z politykami w zakresie: równości mężczyzn i kobiet oraz niedyskryminacji, zrównoważonego rozwoju, konkurencji, zamówień publicznych, ochrony środowiska oraz rozwoju społeczeństwa informacyjnego, d) jest zgodny z RPOWP oraz Uszczegółowieniem, e) przyczynia się do realizacji celów danego priorytetu/działania. Fakt kwalifikowalności projektu nie oznacza uznania za kwalifikowalne, wszystkich wydatków poniesionych na realizację projektu. Potwierdzenie wysokości wsparcia następuje w umowie o dofinansowanie (zob. rozdział 4.2 Wytycznych). W niniejszej sprawie Instytucja upatruje niekwalifikowalności wydatku na zabudowy do automatów w tym, że ten element projektu nie był niezbędny i nie przyczynił się do realizacji jego założeń i celów, gdyż nie został zainstalowany przez okres 3 lata od zakończenia realizacji projektu. Założenie organu jest błędne z uwagi na etap, na jakim znajduje się realizacja projektu. Ocena niezbędności poszczególnych elementów projektu do realizacji jego założeń i celów jest domeną postępowania, w którym rozpatrywana jest aplikacja do dofinansowania. Jeżeli Instytucja zawarła ze Skarżącą umowę o dofinansowanie, to oznacza, że uznała wszystkie elementy aplikującego projektu za niezbędne i przyczyniające się do realizacji celów danego priorytetu/działania. We wniosku o dofinansowanie Skarżąca zaplanowała montaż systemów zabudów w automatach do sprzedaży produktów spożywczych, a organ zaakceptował to jako innowacyjność projektu i zakwalifikował wniosek do podpisania umowy. Na etapie rozliczania wydatków nie można zatem w ocenie Sądu kwestionować tego czy systemy zabudów automatów są (nie są) niezbędne do realizacji celów projektu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego Sąd stwierdza, że Instytucja nie podjęła wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W sprawie tej dowolnie oceniono, że Skarżąca do dnia wydania decyzji nie przedłożyła żadnych dowodów uwierzytelniających postępowanie reklamacyjnie w sprawie zabudów do automatów. Otóż w licznych wyjaśnieniach strona powtarzała, że przyczyną niewykorzystania zabudów do automatów w ramach realizacji projektu były usterki i wskazywała na przedłużające się postępowanie reklamacyjne. Jako nie znajdujące poparcia w zgromadzonej dokumentacji należy uznać twierdzenia Instytucji, że postępowanie reklamacyjne zostało rozpoczęte dopiero po stwierdzeniu nieprawidłowości w trakcie kontroli doraźnej. Organ upatruje to w treści pisma z dnia 31 lipca 2013 r. wraz z dołączoną do niego korespondencją z I. – sprzedawcą systemów ścian vendingowych. Tymczasem treść tego pisma i dokumentów wskazuje na zgoła odmienną tezę. Wezwanie do usunięcia wad przedmiotu sprzedaży z dnia 4 lipca 2013 r. nawiązuje w swej treści do uprzednio złożonej reklamacji oraz wielokrotnych monitów ze strony Skarżącej w zakresie wadliwego wykonania zabudowy ścian vendingowych. Instytucja przeszła nad tym do porządku dziennego i nie odniosła się do przedłożonego wraz z pismem z dnia 14 lutego 2014 r. wydruku z poczty internetowej, który wskazuje, że już w dniu 21 czerwca 2011 r. Skarżąca złożyła reklamację na wykonywaną przez I. usługę zabudowy pod automaty vendingowe. Instytucja odniosła się zaś do pisma kontrahenta Skarżącej, gdzie odwołano się do pisma reklamacyjnego z dnia 28 listopada 2011 r. i rozmów dotyczących wykonania dodatkowych prac w zabudowie przeznaczonej do instalacji w innym miejscu, tj. w P. Z całokształtu znajdującej się w aktach dokumentacji wynika, że postępowanie reklamacyjne dotyczące przedmiotowych zabudów było prowadzone. Na niekorzyść Skarżącej rozstrzygnięto jednak wątpliwości co do tego kiedy te postępowanie zostało rozpoczęte. Wątpliwości co do tego wynikają ze sprzecznych stanowisk obu podmiotów gospodarczych, co do przedmiotu reklamacji i daty jego złożenia (vide pismo pełnomocnika I. z dnia 11 lipca 2013 r.). Istnienie rozbieżności w tym zakresie powinno skłonić organ - chociażby - do wystąpienia o stosowne wyjaśnienia do I. Ponadto, jak przyznane zostało w zaskarżonej decyzji, przed sądem powszechnym toczy się postępowanie w sprawie reklamacji zabudów ścianek vendingowych. Wszystkie te okoliczności mogą mieć wpływ na ocenę prawidłowości realizacji umowy o dofinansowanie. Zwrócić trzeba przy tym uwagę na niekonsekwencję Instytucji, która z jednej strony odnosząc się do wyjaśnień strony dotyczących postępowania reklamacyjnego uznała, że nie istnieją przeszkody do wydania decyzji w tej sprawie i jednocześnie przypisała istotne znaczenie dla interesu Skarżącej okoliczności takiej, aby wykryte wady zareklamowane zostały bezpośrednio po ich wykryciu. W tym zakresie jednak nie poczyniła kroków celem zweryfikowania stanowiska strony artykułowanego w licznych pismach doń kierowanych. W świetle twierdzeń Skarżącej budzi również wątpliwości, czy w takcie pierwszej kontroli, przeprowadzonej na zakończenie realizacji projektu stwierdzono jakiekolwiek nieprawidłowości. W nadesłanych do Sądu aktach brak jest informacji pokontrolnej w tym zakresie. Odnaleźć można jedynie informację pokontrolną i kartę informacyjną kontroli doraźnej przeprowadzonej w okresie od [...] kwietnia 2013 r. do [...] maja 2013 r. Argumentacja uzasadniająca twierdzenia o zbędności poniesionego wydatku, a odnosząca się do zasady dokonywania wydatków ze środków publicznych – art. 44 ust. 3 ustawy o finansach publicznych – została przywołana dopiero w odpowiedzi Instytucji na skargę. W zaskarżonej decyzji brak jest tego elementu wraz z pogłębioną analizą reguł, determinujących wydatkowanie środków publicznych, na które powołano się w odpowiedzi na skargę. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że Instytucja nie wykazała skutecznie naruszenia przez Skarżącą § 1 pkt 14 oraz § 10 ust. 1 Umowy i niezasadnie zastosowała art. 207 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o finansach publicznych. Zarzut niezainstalowania systemów zabudów do automatów przez okres około 3 lat nie mógł stanowić podstawy uznania wydatku na ten element projektu jako niekwalifikowanego. Stwierdzoną w toku kontroli okoliczność można w takiej sytuacji rozpatrywać z punktu widzenia prawidłowej realizacji umowy o dofinansowanie. Naruszono zatem również rozdział 5.2.2 Wytycznych. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Na podstawie art. 152 tej ustawy stwierdzono niewykonalność zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania orzeczono zaś w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ww. ustawy procesowej oraz § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Instytucja przeprowadzi postępowanie wyjaśniające dotyczące postępowania reklamacyjnego i uwzględni wykładnię art. 207 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o finansach publicznych dokonaną przez Sąd w uzasadnieniu wyroku w zakresie wykorzystania środków niezgodnie z przeznaczeniem.