I SA/Bk 32/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski, Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi J. D. P. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzewspólnotowego nabycia samochodu osobowego oddala skargę J. D., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą P. W. J. J. D. (dalej przywoływany też jako: strona, skarżący) zakupił od firmy C. E., [...], samochód osobowy marki L. D. nr VIN: [...], za kwotę 95.905,00 USD (faktura sprzedaży nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r.). W celu uregulowania statusu celnego przedmiotowego samochodu, został on zgłoszony do odprawy celnej w niemieckim urzędzie celnym w B., gdzie zostały naliczone należności z tytułu importu w wysokości 6.742,48 Euro, na mocy decyzji podatkowej nr [...], z dnia [...] października 2008 r. Do wniosku dołączona była kopia pisma Podlaskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w B. nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., kierowanego do strony, którym Wojewódzki Konserwator Zabytków po zapoznaniu się z opinią Nr [...] z dnia [...] października 2008 r. i opracowaniem rzeczoznawcy, inż. W. T. o zgodności pojazdu zabytkowego z warunkami technicznymi zaświadczył na podstawie art. 217 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, że samochód osobowy marki L. D. [...] z 1999 r., produkcja USA, nr fabryczny: [...], będący własnością strony, z uwagi na unikalne rozwiązania techniczne, zastosowane materiały, technologię ich wykonania i montażu, uzyskane parametry techniczne i osiągi oraz ograniczoną ilość wyprodukowanych egzemplarzy spełnia wymagania stawiane pojazdom zabytkowym. Przedmiotowe zaświadczenie zostało wydane na wniosek strony w celu przestawienia właściwemu urzędowi celnemu do dokonania ostatecznej odprawy celnej pojazdu. Strona postępowania w odpowiedzi na pismo Naczelnika Urzędu Celnego w B. nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. wyjaśniła dodatkowo, iż: 1. nie pamięta daty przekroczenia granicy RP przedmiotowym pojazdem, 2. samochód został kupiony na aukcji COPART w USA, 3. osobiście dokonał zakupu i sprowadzenia samochodu, 4. nie dokonywał żadnych przeróbek w samochodzie, 5. nie posiada opinii rzeczoznawcy nr [...], która najprawdopodobniej znajduje się u konserwatora zabytków, 6. samochód jest kompletny, konstrukcja oryginalna, służy do reklamowania firmy strony, 7. osobiście dokonał przelewu kwoty 96.405,00 USD, za zakup pojazdu na konto sprzedawcy. Do wyjaśnień dołączona była kopia dokumentu wystawionego przez bank spółdzielczy potwierdzająca dokonanie przelewu kwoty 96.405,00 USD tytułem zakupu samochodu L. na konto beneficjenta: K. B. C. E., [...] Rzeczoznawca W. T. - autor opinii nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. - na wezwanie organu l instancji, pismem z dnia [...] marca 2013 r., wyjaśnił, iż nie dysponuje kopią opinii i kopiami innych dokumentów związanych z opinią. Jednocześnie potwierdził fakt wykonania na zlecenie skarżącego opinii uznającej przedmiotowy pojazd za pojazd unikatowy. Następnie pismem z dnia [...] maja 2013 r. poinformował, iż opinia nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. uznała pojazd L. D. [...] z 1999 r., nr fabryczny (VIN): [...] za pojazd unikatowy z powodu posiadania zaawansowanych technologicznie wyjątkowych rozwiązań konstrukcyjnych i ograniczoną ilość wyprodukowanych egzemplarzy. Rzeczoznawca w ww. piśmie zaznaczył też, że opinia nie kwalifikuje pojazdu jako pojazdu zabytkowego. W aktach sprawy ponadto znajduje się dokument sporządzony przez Podlaskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w B. nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. zatytułowany: "Opinia wstępna w sprawie pojazdu o wartościach kolekcjonerskich i zabytkowych marki L. D. [...] z 1999 r.", który stwierdza, iż przedmiotowy samochód osobowy - będący własnością strony jest pojazdem posiadającym wartości kolekcjonerskie i zabytkowe, który podlega ochronie i opiece na podstawie art., 6 ust. 2 pkt d ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.). Strona dokonując przemieszczenia z terytorium Unii Europejskiej przedmiotowego samochodu uznała go zatem, za samochód kolekcjonerski, który jej zdaniem nie podlegał obowiązkowi podatkowemu w podatku akcyzowym. Naczelnik Urzędu Celnego w B., nie zgadzając się ze stanowiskiem strony, decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego kolekcjonerskiego marki L. D. nr VIN: [...], na kwotę 37.113,00 zł. Decyzja została doręczona w dniu [...] sierpnia 2013 r. W dniu [...] września 2013 r. pełnomocnik strony złożył do Dyrektora Izby Celnej w B. odwołanie, wnosząc o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości i umorzenie postępowania w sprawie, zaskarżonej decyzji zarzucając: naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 3 u.p.a. oraz art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionego Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r., zmieniającym załącznik 1 do Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 (Dz. Urz. WE L 291 z dnia 31 października 2008r.) w zw. z art. 36 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (traktat z Lizbony) z dnia 9 maja 2008 r. (Dz. Urz. UE C nr 115, str. 47) upoważniającym państwa członkowskie do określenia swego dziedzictwa kulturalnego i jego ochrony - w zakresie, w jakim organ celny zakwalifikował sporny pojazd kolekcjonerski do grupowania 8703 - pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne, a nie do pozycji 9705 - kolekcje i przedmioty kolekcjonerskie; naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 3 u.p.a. w zw. z art. 194 o.p. polegające na zakwestionowaniu faktów stwierdzonych dokumentem urzędowym, to jest opinią wstępną Podlaskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r., a mianowicie tego, że samochód marki L. D. z 1999 r. jest pojazdem posiadającym wartości kolekcjonerskie i zabytkowe, który podlega ochronie i opiece na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 2d ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.), przy równoczesnym braku przeprowadzenia przeciwdowodu przeczącego tym okolicznościom, art. 3 u.p.a. w zw. z art. 191 o.p. polegające na braku oceny na podstawie całego zebranego materiału dowodowego faktu, czy dana okoliczność - to jest fakt, iż pojazd marki L. D. nie jest pojazdem kolekcjonerskim - została udowodniona, art. 3 u.p.a. w zw. z art. 187 § 1 o.p. polegające na niedochowaniu obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, w szczególności brak zbadania, czy pojazd marki L. D. spełnia przesłanki pozwalające na zakwalifikowanie go wg CN 9705, a mianowicie: - czy jest oryginalny bez zasadniczych zmian podwozia, układu kierowniczego, silnika, itp., - czy występuje w ograniczonej liczbie egzemplarzy, - czy jego kupno wiązało się ze specjalną transakcją poza normalnym handlem podobnymi wyrobami, - czy posiada znaczną wartość, - czy stanowi znaczący krok w rozwoju ludzkości lub pewien okres tego rozwoju. Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. Dyrektor Izby Celnej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. Zdaniem organu odwoławczego odnosząc cechy pojazdu objęte pozycją CN 9705 do samochodu osobowego marki L. D. nr VIN: [...], należało stwierdzić, iż nie spełniał on cech wymienionych w obu punktach not wyjaśniających. Przede wszystkim zdaniem organu odwoławczego samochód nie spełniał podstawowego kryterium wieku, jaki został określony orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w sprawie C 200/84 - co najmniej 30 lat. Ponadto pojazd nie był przedmiotem specjalnych transakcji poza normalnym handlem podobnymi artykułami użytkowymi. Został zakupiony podczas aukcji organizowanej przez Internetowego dealera samochodów użytkowych, używanych i uszkodzonych COPART. Natomiast jak wynika z faktury sprzedaży nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. samochodu marki L. D. nr VIN: [...], wystawionej na firmę strony, sprzedającym była firma C. E., 265 [...], która trudni się pośrednictwem w sprzedaży pojazdów użytkowych z rynku amerykańskiego. Zdaniem organu, podmioty biorące udział w transakcjach zakupu i sprzedaży pojazdu, będącego przedmiotem postępowania, są podmiotami zajmującymi się obrotem pojazdami używanymi w normalnym obrocie handlowym. Zakupiony na rynku amerykańskim pojazd nie wyróżniał się znaczną wartością jaką powinien posiadać przedmiot kolekcjonerski. Wartość przedmiotowego samochodu, wynikająca z faktury wynosiła 96 405,00 USD (pojazd uszkodzony). Przegląd stron Internetowych ofert sprzedaży samochodu marki L. D. na rynku amerykańskim: www.carsales.com/car, www.carsforsale.com, www.vast.com.cars , usedcars.caranddriver.com, ujawnił, iż ceny pojazdów podobnych rocznik 1999 r., kształtują się w granicach od 119.000,00 USD do 229.000,00 USD. Zatem cena, jaką strona zapłaciła za samochód marki L. D. nr VIN: [...] nie odbiega znacznie od cen pojazdów podobnych, znajdujących się w zwykłym obrocie handlowym. Dodatkowo organ zauważył, że strona postępowania nie przedstawiła żadnych dokumentów, które potwierdziłyby udział badanego pojazdu w jakimś istotnym wydarzeniu historycznym lub, że jest samochodem wyścigowym, który został zaprojektowany, zbudowany i wykorzystany wyłącznie do współzawodnictwa i osiągnął znaczące sportowe sukcesy w prestiżowych krajowych lub w międzynarodowych konkurencjach. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stwierdził, iż przedmiotowy samochód, nie może być klasyfikowany jako pojazd kolekcjonerski do kodu CN 9705, zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE Nr L 256 z 7 września 1987 r. ze zm.) oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/07 z dnia 20 września 2007 r. (Dz. Urz. WE Nr L 286 z 31 stycznia 2007 r. ze zm.) zmieniającego załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Nr 2658/87. W związku z powyższym zgodnie z definicją zawartą w załączniku nr 1 do ustawy w pozycji 59 przedmiotowy pojazd należy do grupy pojazdów przeznaczonych zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi i powinien być sklasyfikowany do kodu CN 8703. Zdaniem organu odwoławczego nie ulegało wątpliwości, iż przedmiotowy samochód posiadał wszystkie cechy pojazdu zasadniczo przeznaczonego do przewozu osób i nie jest pojazdem kolekcjonerskim. Jak zauważył organ odwoławczy, przyporządkowanie pojazdu do kodu CN 8703 w żaden sposób nie stało też w sprzeczności z art. 36 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Pełnomocnik nie wykazał w odwołaniu od decyzji, w jaki sposób Naczelnik Urzędu Celnego w B. dokonując przyporządkowania pojazdu swobodnie wprowadzonego na terytorium kraju do właściwego kodu CN, od którego zależy obowiązek uiszczenia podatku akcyzowego naruszył przepis umożliwiający wprowadzenie ograniczeń w obrocie towarami miedzy państwami członkowskimi. Organ odnosząc się do pozostałych zarzutów stwierdził także, że skoro przedmiotowy samochód, nie spełnił podstawowego wstępnego warunku - wieku pojazdu, to w związku z tym badanie spełnienia warunków dodatkowych nie przyniosłoby oczekiwanego dla strony rezultatu. Zatem przekonanie odwołującego się, iż wystarczającym kryterium jest oryginalność podzespołów, ograniczona liczba egzemplarzy, produkcja na zamówienie klienta, co świadczy o specjalności transakcji, znaczna wartość pojazdu oraz unikatowość konstrukcji, jest zdaniem organu błędne. Ponadto organ zauważył, że, z wymienionych przez pełnomocnika strony cech pojazdu, które jego zdaniem przesądzają o przyporządkowaniu go do pozycji CN 9705, nie wszystkie były spełnione. Skarżący, wezwany pismem nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. do przedstawienia dowodów potwierdzających udział przedmiotowego samochodu w uznanym wydarzeniu historycznym lub dowodu potwierdzającego, iż przedmiotowy samochód został zaprojektowany, zbudowany i wykorzystany wyłącznie do zawodów i osiągnął znaczące sukcesy w prestiżowych krajowych lub międzynarodowych wydarzeniach wraz ze wskazaniem tych sukcesów, udzielił odpowiedzi, pismem z dnia [...] maja 2013 r., iż dokumentów takich nie posiada, gdyż pojazd został uznany przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków za pojazd kolekcjonerski i zabytkowy. Zdaniem organu, Naczelnik Urzędu Celnego w B. rozstrzygając w sprawie obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego samochodu osobowego, nie pominął też faktu posiadania przez podatnika opinii wstępnej w sprawie pojazdu o wartościach kolekcjonerskich i zabytkowych marki L. D. [...] z 1999 r. nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. wydanej przez Podlaskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w B. Nie zakwestionował jej autentyczności ani treści w niej zawartej. Jest to dokument, który może potwierdzać kolekcjonerski charakter pojazdu, ale nie zastępuje klasyfikacji celnej towaru. To organ celny jest uprawniony do dokonania klasyfikacji taryfowej towaru i żaden dokument wystawiony przez inny organ niż celny nie może w tym jego wyręczać. Na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r., doręczoną pełnomocnikowi w dniu [...] grudnia 2013 r., skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył w dniu [...] grudnia 2013 r. (data nadania skargi w urzędzie pocztowym) skargę do sądu administracyjnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił naruszenie: prawa materialnego, to jest art. 20 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE. L Nr 302, str. 1), oraz art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionego Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniającym załącznik 1 do Rozporządzenia Rady nr 2658/87 (Dz. Urz. WE L 291 z dnia 31 października 2008r.) w zw. z art. 36 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (traktat z Lizbony) z dnia 9 maja 2008 r. (Dz. Urz. UE C nr 115, str. 47), upoważniającym państwa członkowskie do określenia swego dziedzictwa kulturalnego i jego ochrony - poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż pojazd zabytkowy w rozumieniu prawa krajowego nie jest pojazdem kolekcjonerskim w rozumieniu WRC, a w konsekwencji zakwalifikowanie pojazdu samochodowego sprowadzonego przez Skarżącego do grupowania 8703 zamiast 9705; przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (tekst jedn. Dz. U. z 2011 Nr 108, poz. 626 ze. zm. – dalej powoływana jako: "u.p.a.") w zw. z art. 194 o.p., polegające na zakwestionowaniu faktów stwierdzonych dokumentem urzędowym, to jest opinią wstępną Podlaskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r., a mianowicie tego, że samochód marki L. D. z 1999 r. jest pojazdem posiadającym wartości kolekcjonerskie i zabytkowe, który podlega ochronie i opiece na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 2d ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.), przy równoczesnym braku przeprowadzenia przeciwdowodu przeczącego tym okolicznościom, art. 3 u.p.a. w zw. z art. 191 o.p. polegające na braku oceny na podstawie całego zebranego materiału dowodowego faktu, czy dana okoliczność - to jest fakt, iż pojazd marki L. D. nie jest pojazdem kolekcjonerskim - została udowodniona, art. 3 u.p.a. w zw. z art. 187 § 1 o.p. polegające na niedochowaniu obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, w szczególności brak zbadania, czy pojazd marki L. D. spełnia przesłanki pozwalające na zakwalifikowanie go wg CN 9705, a mianowicie: czy jest oryginalny bez zasadniczych zmian podwozia, układu kierowniczego, silnika, itp., czy występuje w ograniczonej liczbie egzemplarzy, czy jego kupno wiązało się ze specjalną transakcją poza normalnym handlem podobnymi wyrobami, czy posiada znaczną wartość, czy stanowi znaczący krok w rozwoju ludzkości lub pewien okres tego rozwoju. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika w większości ponowił w skardze argumenty podniesione w odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. podkreślając, że w jego przekonaniu auto nabyte przez skarżącego ma charakter kolekcjonerski, a w związku z tym powinno zostać zakwalifikowane przez organy celne zgodnie z kodem CN 9705 i nie powinno być opodatkowane podatkiem akcyzowym, co powoduje, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Dyrektor Izby Celnej w B., zdaniem pełnomocnika skarżącego, podobnie jak organ I instancji, stracił z pola widzenia fakt, iż na gruncie prawa polskiego istnieje pojęcie "pojazdu zabytkowego", jako pojazdu, który na podstawie odrębnych przepisów został wpisany do rejestru zabytków lub znajduje się w wojewódzkiej ewidencji zabytków, a także pojazd wpisany do inwentarza muzealiów. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej w B., podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skargę należało oddalić. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt a, b i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., decyzja administracyjna podlega uchyleniu, jeżeli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu tego rodzaju naruszeń prawa zaskarżonej decyzji zarzucić nie można. W przedmiotowym stanie faktycznym, skarżący dokonując wewnątrzwspólnotowego nabycia, zadeklarował samochód osobowy marki L. D. nr VIN: [...] do grupowania CN 9705, jako pojazd zabytkowy, kolekcjonerski, powołując się na pisma Podlaskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w B. nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., kierowanego do strony, w którym Wojewódzki Konserwator Zabytków po zapoznaniu się z opinią Nr [...] z dnia [...] października 2008 r. i opracowaniem rzeczoznawcy o zgodności pojazdu zabytkowego z warunkami technicznymi zaświadczył na podstawie art. 217 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, że samochód osobowy marki L. D. [...] z 1999 r., produkcja USA, nr fabryczny: [...], będący własnością strony, z uwagi na unikalne rozwiązania techniczne, zastosowane materiały, technologię ich wykonania i montażu, uzyskane parametry techniczne i osiągi oraz ograniczoną ilość wyprodukowanych egzemplarzy spełnia wymagania stawiane pojazdom zabytkowym. Organy celne obu instancji stanęły natomiast na stanowisku, iż przedmiotowy samochód należy zaklasyfikować do grupowania CN 8703 pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne, z uwagi na fakt, potwierdzony w zgromadzonym materiale dowodowym, iż nie spełnia on podstawowego kryterium wieku – 30 lat. Nadto organ odwoławczy przeanalizował w zaskarżonej decyzji, czy samochód ten spełnia pozostałe przesłanki, zaklasyfikowania do kodu zastosowanego przez skarżącego, określone w Notach wyjaśniających do Wspólnej Taryfy Celnej, a dotyczące tego, czy brał udział w wydarzeniu historycznym i został zaprojektowany wyłącznie do współzawodnictwa w związku z czym osiągał znaczące sportowe sukcesy. Przede wszystkim należy zauważyć, że klasyfikację towarową do celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania znakami akcyzy w imporcie oraz w dostawie i nabyciu wewnątrzwspólnotowym organy podatkowe przeprowadzają, zgodnie z art. 3 ust. 2 u.p.a., wyłącznie na podstawie Scalonej Nomenklatury Taryfowej, zawartej w Taryfie Celnej Wspólnot Europejskich, która stanowi załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady (EWG) 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Nabycie wewnątrzwspólnotowe, które miało miejsce w przedmiotowym stanie faktycznym - zgodnie z art. 2 pkt 11 u.p.a. stanowi przemieszczenie wyrobów akcyzowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju. Stosownie do treści art. 80 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 u.p.a., akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, a obowiązek podatkowy od samochodów powstaje w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego - z chwilą nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, nie później niż z chwilą jego rejestracji na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Natomiast przepis art. 20 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z dnia 19.10.1992 r. ze zm.; dalej przywoływany też jako: "WKC") przewiduje, że należności przywozowe są obliczane na podstawie wydawanej corocznie taryfy celnej Wspólnot Europejskich. Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (WTC) zawiera w załączniku 1, który jest corocznie modyfikowany, Nomenklaturę Scaloną i tabelę stawek Wspólnej Taryfy Celnej. Sąd podziela ugruntowane stanowisko, jakie panuje w orzecznictwie sądów administracyjnych, że do interpretacji poszczególnych pozycji taryfowych w istotny sposób przyczyniają się Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej (CN), przyjmowane przez Komisję Europejską na mocy art. 9 ust. 1 lit. a) oraz art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U.UE.L.1987.256.1). Skonsolidowana, obowiązująca wersja Not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej serii C nr 133 z dnia 30 maja 2008 r. Jej publikacja została wykonana zgodnie z art. 9 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 (vide: wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. akt I GSK 1033/10; wyrok NSA z dnia 25 listopada 2011 r. sygn. akt I GSK 1033/10 dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z ww. Wspólną Taryfą Celną wprowadzoną w życie rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r., zmieniającym załącznik 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, do pozycji 8703 kwalifikuje się pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, pozostałe pojazdy, wyposażone w silniki tłokowe wewnętrznego spalania o zapłonie samoczynnym. Zdaniem Sądu, poprawność przyporządkowania powyższej klasyfikacji taryfowej przez organy celne wyklucza możliwość przyjęcia, iż pojazd należało zaklasyfikować do innej pozycji – tj. 9705 - kolekcje i przedmioty kolekcjonerskie, zoologiczne, botaniczne, mineralogiczne, anatomiczne, historyczne, paleontologiczne, etnograficzne lub numizmatyczne. Skarżący utożsamia pojęcie przedmiotu zabytkowego zdefiniowanego w art. 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.) z przedmiotem kolekcjonerskim wymienionym w pozycji 9705 WTC. Należy zwrócić uwagę, że brzmienie tej pozycji nie podaje definicji przedmiotu kolekcjonerskiego i nie posługuje się pojęciem zabytku. Pomocna dla ustalenia treści pojęcia "przedmiotu kolekcjonerskiego" klasyfikowanego w pozycji 9705 jest Nota wyjaśniająca do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich opublikowana w Dzienniku Urzędowym UE C z 2008 r. Nr 133, str. 1 zamieszczona w sekcji XXI Dzieła sztuki, przedmioty kolekcjonerskie i antyki, dziale 97 dotycząca kodu CN 9705 00 00, wskazująca, że pozycja ta obejmuje pojazdy mechaniczne stanowiące egzemplarze kolekcji o wartości historycznej, jeżeli spełniają one kryteria zawarte w orzeczeniu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w sprawie nr C 200/84 i w związku z tym występują w ograniczonej liczbie egzemplarzy, nie są zwykle wykorzystywane zgodnie z ich właściwym przeznaczeniem, są przedmiotem specjalnych transakcji poza normalnym handlem podobnymi wyrobami, posiadają znaczną wartość oraz stanowią znaczący krok w rozwoju ludzkości lub pewien okres takiego rozwoju. Wskazane w powyższej nocie warunki wstępne do zaklasyfikowania pojazdu samochodowego do kodu CN 9705 00 00 wymagają, aby był to pojazd w oryginalnym stanie, bez zasadniczych zmian, co najmniej 30-letni, już nieprodukowany (model lub typ). Z niebudzącego wątpliwości stanu faktycznego sprawy wynika, że pojazd sprowadzony przez skarżącego pochodzi z rocznika 1999, zatem w chwili zgłoszenia do procedury celnej miał 9 lat. Trafne jest zatem stanowisko organów celnych, że nie została spełniona jedna ze wstępnych przesłanek klasyfikacji w ramach kodu CN 9705 00 00. Okoliczność ta zwalniała organy celne od badania, czy samochód sprowadzony przez stronę spełniał pozostałe warunki opisane w nocie. Tym niemniej z uzasadnienia decyzji organów obu instancji wynika, że organy celne odniosły się zarówno do stanu technicznego pojazdu, jego wartości, sposobu nabycia i dostępności na rynku wykorzystując do tego zebrany materiał dowodowy (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt V S.A./Wa 885/13, dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd pragnie zauważyć, że noty i opinie wydawane przez Światową Organizację Celną (WCO) nie są wprawdzie wiążące ani dla organów celnych, ani dla sądów, jednakże stanowią one ważny środek służący zapewnieniu jednolitego stosowania Taryfy przez organy celne państw członkowskich i jako takie mogą być uznane za istotną pomoc w interpretacji taryfy. Ich stosowanie w procesie interpretacji nomenklatury towarowej należy traktować jako zasadę (por. K. Lasiński – Sulecki, W. Morawski, Wspólnotowy Kodeks Celny. Komentarz pod red. W. Morawskiego, Warszawa 2007, s. 209). Biorąc powyższe pod uwagę, zarzut skarżącego, odnośnie naruszenia art. 20 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE. L Nr 302, str. 1) oraz art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) na 2658/87 z dnia 23 lipca1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionego Rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniającym załącznik 1 do Rozporządzenia Rady nr 2658/87 (Dz. Urz. WE L 291 z dnia 31 października 2008r.) w zw. z art. 36 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (traktat z Lizbony) z dnia 9 maja 2008 r. (Dz. Urz. UE C nr 115, str. 47) Sąd uważa za bezzasadny i daleko odbiegający od zgromadzonego przez organy celne materiału dowodowego w sprawie. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przywoływanych przez skarżącego przepisów prawa (art. 3 u.p.a.; art. 3 u.p.a. w zw. z art. 187 § 1 o.p. oraz art. 3 u.p.a. w zw. z art. 191 o.p.), które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy. Organy administracji nie odrzuciły dowodów w postaci opinii i zaświadczeń wydanych przez rzeczoznawcę samochodowego i konserwatora zabytków. W związku z czym organy nie miały obowiązku przeprowadzać kontrdowodów na zbadanie tez przeciwnych niż te, które wynikają z tych dokumentów. Po ustaleniu przez organy wieku pojazdu w dniu wprowadzenia na terytorium kraju i niespełnieniu podstawowego warunku pojazdu kolekcjonerskiego, słusznie odstąpiono od dalszych weryfikacji, które nie mogłyby skutkować odmiennym stanowiskiem w sprawie i godziłyby w zasadę ekonomiki przeprowadzonego postępowania. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone przez organy z zachowaniem jego zupełności, a zebrany materiał dowodowy bezsprzecznie potwierdza stanowisko organów. Skarżący nie przedstawił też żadnych dokumentów, które potwierdziłyby udział badanego pojazdu w jakimś istotnym wydarzeniu historycznym lub, że jest samochodem wyścigowym, który został zaprojektowany, zbudowany i wykorzystany wyłącznie do współzawodnictwa i osiągnął znaczące sportowe sukcesy w prestiżowych krajowych lub w międzynarodowych konkurencjach. Mając na uwadze brak zasadności ponoszonych przez skarżącego zarzutów skargi, a także brak innych wad zaskarżonej decyzji powodującej konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w sposób mający lub mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.