I SA/Bk 320/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Sędziowie asesor WSA Piotr Pietrasz, sędzia WSA Wojciech Stachurski (spr.), Protokolant Katarzyna Luto, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 listopada 2008 r. sprawy ze skargi B. i C. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2008 rok 1. oddala skargę, 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku) na rzecz ustanowionego z urzędu pełnomocnika adwokat A. K. – G. kwotę brutto 73,20 zł (słownie: siedemdziesiąt trzy złote dwadzieścia groszy), w tym VAT 13,20 zł (słownie: trzynaście złotych dwadzieścia groszy) – tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, a także kwotę 34 zł (słownie: trzydzieści cztery złote) tytułem zwrotu niezbędnych wydatków. Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2008 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza K. z [...] lutego 2008 r., nr [...], w której ustalono C. M. i B. M. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na rok 2008 w kwocie [...] zł. Podatkiem obciążono znajdujące się we władaniu podatników budynki mieszkalne oraz grunt oznaczony w ewidencji gruntów symbolem "B" (działka nr [...] położona w K. przy ul. [...]). W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji podkreślił, że działki oznaczone symbolem "B", to jeden z rodzajów tzw. gruntów zabudowanych i zurbanizowanych, które nie wchodzą w skład gospodarstwa rolnego. Jest to zupełnie inna kategoria gruntów niż użytki rolne czy grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych. Podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a nie podatkiem rolnym. W przedmiotowej sprawie potwierdzeniem charakteru gruntów działki nr [...] jest prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 26 września 2006 r., sygn. II SA/Bk 383/06. W skardze na powyższą decyzję Państwo C. i B. M. zakwestionowali zasadność opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów oznaczonych symbolem "B". Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucili naruszenie: prawa procesowego tj.: art. 6, art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 K.p.a. oraz przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa, wyraźnie nakazujących równe traktowanie podatników, a także naruszenie art. 22 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Skarżący wnieśli o uchylenie w całości decyzji SKO w B. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie stwarza podstaw do uznania, że w oparciu o decyzję Naczelnika Miasta i Gminy w K. z [...] stycznia 1980 r. nr [...], mogło dojść do wyłączenia z produkcji rolnej działki nr [...]. Skarżący podnieśli, że działki sąsiadów są działkami rolnymi, od których płacony jest podatek rolny. Wskazali, że sporna działka została nabyta od Skarbu Państwa jako rola IVa. Skarżący nie otrzymali jakiegokolwiek rozstrzygnięcia wskazującego na obowiązek uiszczania stałej opłaty z tytułu ich użytkowania. Zdaniem Skarżących "orany l i II instancji w swoich decyzjach piszą nieprawdę i działają stronniczo za urzędnikami, po prostu nie chcą przyznać się do błędu". Odpowiadając na skargę SKO w B., wniosło o jej oddalenie. Organ podkreślił, że zaskarżona decyzja nie dotyczyła zmian ewidencji gruntów, lecz wymiaru podatku od nieruchomości za 2008 r. W tym postępowaniu nie było miejsca na weryfikację działań organów administracji prowadzących do określenia rodzaju gruntu, którym władali podatnicy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jest to kolejna sprawa ze skargi C. i B. M., w której Skarżący kwestionują zasadność opodatkowania podatkiem od nieruchomości należącej do nich działki o nr ew. [...], położonej w K. przy ul. [...]. Podobnie, jak w sprawie o sygn. akt I SA/Bk 522/07, dot. podatku za 2007 r., trzeba Skarżącym w pierwszym rzędzie zwrócić uwagę, że spór co do charakteru gruntów wspomnianej działki został już prawomocnie rozstrzygnięty wyrokiem tut. Sądu z 26 września 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 383/06. W sprawie tej Sąd uznał, że zmiana rodzaju użytku gruntowego w działce nr [...] na "B"- tereny mieszkaniowe, została dokonana w roku 2003 przez organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków tj. Starostę M., w związku z przyjęciem w dniu [...] maja 2003 r. operatu technicznego z modernizacji ewidencji gruntów i opracowania mapy zasadniczej w postaci numerycznej miasta K. do zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w M. W postępowaniu tym ustalono, że na karcie 18 operatu technicznego bazowego działka nr [...] została zaklasyfikowana zgodnie z systematyką użytków gruntowych wykazaną w § 67 i 78 oraz i załączniku nr 6 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), jako "B" - tereny mieszkaniowe. W świetle znajdującego się w aktach niniejszej sprawy aktualnego wypisu z rejestru gruntów, stan prawny działki nr [...] nie uległ zmianie – w dalszym ciągu sklasyfikowana jest o na jako grunt "B". Powyższe uprawniało organy podatkowe do opodatkowania tej działki podatkiem od nieruchomości, a nie podatkiem rolnym. Zgodnie z brzmieniem art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. nr 240, poz. 2027 ze zm.), w zakresie podatków i opłat lokalnych organy podatkowe opierają się na ewidencji gruntów i budynków, która jest urzędowym dokumentem stanowiącym źródło informacji wykorzystywanych w postępowaniu podatkowym. Brzmienie przytoczonego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że decydujące znaczenie dla obciążenia podatkiem ma klasyfikacja gruntu uwidoczniona w prowadzonej przez starostę ewidencji gruntów. Wspomniana ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych przez organy podatkowe (tu Burmistrza K.) w postępowaniu podatkowym. Ustalając stan faktyczny sprawy organy podatkowe z uwagi na zasadę praworządności (art.120 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, Dz. U z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) dokonując wymiaru podatku nie mogły więc przyjąć danych odmiennych niż wykazane ewidencji. Z prowadzonej przez Starostę M. ewidencji gruntów wynika niezbicie, że sporna działka nr [...], zgodnie z systematyką użytków gruntowych sklasyfikowana została jako teren mieszkaniowy i oznaczona symbolem "B". Podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 22 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (tj.: art. 6, art. 7, art. 8, art. 77, art. 80), nie mogły zostać uwzględnione przez Sąd z uwagi na to, że wspomniane przepisy nie miały zastosowania w sprawie. Do podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego, do których ustalania lub określania uprawnione są organy podatkowe, mają zastosowanie przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa (art. 2 tejże ustawy), a nie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Stwierdzić należy, że SKO w B. wydając zaskarżoną decyzję, prawidłowo zastosowało przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jak również nie naruszyło przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa. Sąd nie stwierdził również istnienia przesłanek uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji, które sąd administracyjny bierze pod uwagę z urzędu. Sąd rozstrzyga sprawę w granicach danej sprawy (art. 134 u.p.p.s.a.), co oznacza, że nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż, ta w której wniesiono skargę. Zgadzając się z SKO w B., że w postępowaniu przed organem podatkowym nie było miejsca na weryfikację działań organów administracji prowadzących do określenia rodzaju gruntu, którym władali podatnicy Sąd uznał, że w skardze na decyzję w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2008 r., nie można było skutecznie podnosić naruszenia art. 22 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, który to przepis nie miał zastosowania w omawianej sprawie. Mając powyższe na uwadze, uznając skargę za nieuzasadnioną, Sąd na podstawie art. 151 u.p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi ustanowionemu z urzędu i zwrocie niezbędnych wydatków Sąd orzekł na mocy art. 250 tejże ustawy oraz przepisów § 2 ust. 1-3, § 6 pkt 1, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).