I SA/Bk 322/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 15 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skarg A. G. oraz P. M. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W związku ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], wydaną w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r., A. G. wniosła o wstrzymanie jej wykonania. Wskazała, że utrzymuje się z dwójką dzieci z jednej pensji - średnio netto 3.191,81 zł. Były mąż, mimo wyroku sądowego, zaprzestał łożenia na dzieci. Wstrzymanie wykonania decyzji jest bardzo ważne, ponieważ skutki jej wykonania najbardziej odbiją się na dzieciach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu kwota do zapłaty wynikająca z zaskarżonej decyzji (około 156.000 zł), wskazuje na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca uprawdopodobniła, że wykonanie tego aktu spowoduje na tyle trwałą zmianę, że powrót do stanu poprzedniego, w razie uwzględnienia skargi, byłby znacznie utrudniony. Skutki wykonania decyzji wobec skarżącej samotnie wychowującej dwójkę dzieci dotkną w dużym stopniu właśnie dzieci, które wraz z matką utrzymują się jedynie z jej wynagrodzenia za pracę. W związku z powyższym za uzasadnione Sąd uznał udzielenie skarżącej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji do czasu wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Orzeczono więc jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 przywołanej ustawy procesowej.