I SA/Bk 324/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia NSA Janusz Lewkowicz, asesor WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Protokolant Grzegorz Dudar, po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2006 r. sprawy ze skargi L. Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] sierpnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego i ustalenia dokonania powrotnego wywozu samochodu 1. Oddala skargę w części dotyczącej ustalenia terminu dokonania wywozu samochodu marki [...]. 2. Odrzuca skargę w pozostałym zakresie. W dniu [...] czerwca 2004 r. tj. w toku prowadzonego postępowania odwoławczego w wyniku, którego określono Skarżącej kwotę wynikającą z długu celnego i kwotę podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług (decyzja Dyrektora Izby Celnej w B. decyzją z dnia [...] lipca 2004r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] kwietnia 2004 r. Nr [...]), Skarżąca złożyła w Urzędzie Celnym w B. wniosek, uzupełniony pismem z dnia [...] lipca 2004 r. o unieważnienie zgłoszenia celnego z dnia [...] września 2003 r., uzasadniając to zamiarem powrotu do Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej i chęcią korzystania tam z przedmiotowego pojazdu. Naczelnik Urzędu Celnego w B. decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. Nr [...] unieważnił zgłoszenie celne z dnia [...] października 2003 r. oraz wyrażono zgodę na powrotny wywóz samochodu marki [...] w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji. Ponadto w decyzji poinformowano Skarżącą o obowiązku złożenia zgłoszenia celnego o objęcie w/w pojazdu procedurą tranzytu w celu dokonania powrotnego wywozu pojazdu oraz o obowiązku złożenia zabezpieczenia majątkowego na poczet należności celnych ciążących na pojeździe oraz obowiązku uiszczenia należności podatkowych, określonych w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] kwietnia 2004 r. Nr [...]. Od powyższej decyzji pełnomocnik Skarżącej złożył odwołanie, żądając uchylenia jej w części dotyczącej określenia terminu dokonania wywozu w/w samochodu oraz w części nakazującej skarżącej uiszczenie należności podatkowych oraz złożenia zabezpieczenia majątkowego na poczet należności celnych ciążących na samochodzie. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej w B. decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 maja 2005r. (sygn. akt ISA/Bk 84/05) uchylił zaskarżoną decyzję w części ustalającej termin dokonania wywozu samochodu oraz odrzucił skargę w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu wyroku Sąd zauważył , iż określony w decyzji 14-dniowy termin na powrotny wywóz towaru stanowi swoisty warunek o charakterze rozwiązującym, po ziszczeniu którego ustaje moc obowiązywania decyzji W ocenie Sądu, wydana przez organy celne decyzja w sprawie unieważnienia zgłoszenia celnego powinna być możliwa do wykonania, a ustalony w niej termin wywozu samochodu jako warunek rozwiązujący powinien być przez organy celne tak ustalony by był realny i możliwy do spełnienia przez wnioskodawcę. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę w części dotyczącej zarzutu odnoszącego się do obowiązku uiszczenia należności podatkowych określonych decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] kwietnia 2004r Nr [...]. Mając na uwadze stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wyrażone w w/w wyroku, Dyrektor Izby Celnej w B. decyzją z dnia [...] sierpnia 2005r. nr [...], uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] grudnia 2004r. nr [...], w części ustalającej termin dokonania powrotnego wywozu samochodu i ustalił nowy termin na dokonanie powrotnego wywozu samochodu w wymiarze jednego miesiąca. Na powyższą decyzje Dyrektora Izby Celnej w B. została złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie decyzji w części nakazującej uiszczenie należności podatkowych, zarzucając decyzji naruszenie: art. 121 §1 i §, art. 122, art. 124, art. 210 §1 pkt 4 i 6 oraz §4 Ordynacji podatkowej poprzez ich pominięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych -Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest, więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny jest zobowiązany do rozstrzygania w granicach danej sprawy. Granice rozpoznania skargi przez sąd z jednej strony wyznacza kryterium działań legalności działań administracji, z drugiej całokształt aspektów prawnych, lecz tylko tego stosunku prawnego (administracyjnego), który jest objęty treścią zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd związany jest zawsze granicami sprawy rozstrzygniętej zaskarżonym aktem lub czynnością, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami "wkraczać" w sprawę, która była przedmiotem innego postępowania przed organami. Tym samym należy uznać, że granice rozpoznania sądu administracyjnego wyznaczają granice sprawy administracyjnej, sprawę zaś stanowi przewidziana w przepisach prawa materialnego możliwość konkretyzacji stosunku prawnego (administracyjnego). Sąd administracyjny nie może przekroczyć granic sprawy i stosunku prawnego (granic tożsamości sprawy), gdyż w przeciwnym wypadku sąd miałby już do czynienia z inna sprawą podlegającą rozstrzygnięciu w drodze aktu lub czynności konkretyzującej inny stosunek prawny. Przedmiotem rozpoznania Sądu była decyzja Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] sierpnia 2005r. Nr [...] rozstrzygająca o unieważnieniu zgłoszenia celnego z dnia [...] października 2003 r. oraz wyrażająca zgodę na powrotny wywóz samochodu marki [...] w terminie miesiąca od dnia otrzymania decyzji organu pierwszej instancji. W ocenie Sądu nie można uznać za "rozstrzygnięcie" wniosku skarżącej o unieważnienie zgłoszenia celnego i zezwolenie na powrotny wywóz samochodu – umieszczonego w decyzji organu pierwszej instancji pouczenia o treści: "W celu dokonania powrotnego wywozu w/w towaru, należy zgłosić się do Oddziału Celnego w B., ul. [...] w godz. 715 - 15— i złożyć zgłoszenie celne o objęcie w/w towaru procedurą tranzytu oraz złożyć zabezpieczenie majątkowe na poczet ciążących na towarze należności celnych oraz uiścić należności podatkowe określone w decyzji Nr [...] z dnia 2004.04[...].". Treść i zakres sprawy lub aktu i stosunku prawnego determinują właściwe w każdej sprawie wymagające indywidualnego ustalenia normy prawa materialnego, to one w ostatecznym rezultacie wyznaczają nieprzekraczalne granice tożsamości sprawy, determinują treść rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie i precyzują elementy pozwalające zidentyfikować skonkretyzowany w nich stosunek prawny. W związku, z czym w decyzji rozstrzygającej w trybie art. 68 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001r. Nr 75, poz. 802 ze zm.) w sprawie wniosku o unieważnieniu zgłoszenia celnego z dnia [...] października 2003r. oraz o wyrażenie zgody na powrotny wywóz samochodu, pouczenie o obowiązku uiszczenia należności podatkowych wynikających z decyzji wydanej na podstawie innej normy prawa materialnego, nie nabiera cech rozstrzygnięcia, co do istoty sprawy poprzez jego niefortunne usytuowanie w decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd związany granicami sprawy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr153. poz. 1270 ze zm.) odrzucił skargę w części dotyczącej zarzutu odnoszącego się do obowiązku uiszczenia należności podatkowych, określonych w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] kwietnia 2004 r. Nr [...]. Odnosząc się do podnoszonych w skardze naruszeń prawa proceduralnego tj.: art. 121 §1 i §, art. 122, art. 124, art. 210 §1 pkt 4 i 6 oraz §4 Ordynacji podatkowej poprzez ich pominięcie, Sąd uznał je za niezasadne i niemające oparcia w zebranym materiale dowodowym. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Dyrektor uwzględnił wniosek skarżącej, co do terminu dokonania powrotnego wywozu samochodu, jak i zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wskazane w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 maja 2005r. (sygn. akt I SA/Bk 84/05). We wspomnianym wyroku Sąd nakazał, by ustalony przez organy celne termin wywozu samochodu był terminem realnym, możliwym do zachowania i dostosowanym do możliwości strony. Tym samym nie można uznać zarzutu naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów administracji państwowej wyrażonej w art. 121 §1 ustawy Ordynacja podatkowa, organ nie naruszył również zasady prawdy materialnej (art. 122 Ordynacji podatkowej), gdyż materiał został zebrany w sposób wyczerpujący i pełny. Również zarzut Strony dotyczący naruszenia art. 124 Ordynacji podatkowej nie znajduje uzasadnienia w analizowanej sprawie, gdyż organ celny wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy. Zaskarżona decyzja odpowiada również warunkom określonym w art. 210 § 1 pkt 6 i §4 ustawy Ordynacja podatkowa, zawiera zarówno uzasadnienie faktyczne i prawne rozstrzygnięcia. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd nie dopatrzył się podnoszonego w skardze naruszenia przepisów prawa i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).