I SA/Bk 325/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski, po rozpoznaniu w dniu 3 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi R. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] w przedmiocie: odmowy uchylenia decyzji ostatecznej dotyczącej podatku akcyzowego z tytułu sprzedaży przed pierwszą rejestracją na terytorium kraju samochodów osobowych p o s t a n a w i a: oddalić wniosek. Pan R. B. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. We wniosku podnosił, że jego obecna sytuacja uniemożliwia poniesienie kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku utrzymania koniecznego. Wskazał, że obecnie jest zatrudniony w charakterze kierowcy z wynagrodzeniem miesięcznym 1126,00 zł. Zaznaczył, iż ma na utrzymaniu córkę, która zamieszkuje z matką – byłą żoną. Zgodnie z wyrokiem sądu ciąży na nim obowiązek alimentacyjny na rzecz córki w wysokości 130 zł miesięcznie, jednakże stara się zaspokajać potrzeby córki w wyższym zakresie i dobrowolnie łoży na jej utrzymanie wyższe kwoty. Wnioskodawca wskazał również, że współwynajmuje w W. mieszkanie, za które płaci 300 zł miesięcznie, zaś pozostałe środki finansowe przeznacza na zakup żywności, odzieży i środków pielęgnacyjnych. Jedynym składnikiem majątku wnioskodawcy jest udział ½ prawa własności mieszkania w B., które wynajmuje jego była żona i ona czerpie z niego pożytki, przeznaczane na utrzymanie córki. Na powyższej nieruchomości została ustanowiona hipoteka przymusowa dla zabezpieczenia zobowiązania podatkowego stanowiącego przedmiot niniejszego postępowania. Wnioskodawca wskazał również, że nie jest w stanie wygospodarować żadnych środków na poniesienie kosztów sądowych związanych z wniesieniem skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W ocenie Sądu wniosek R. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl przepisu art. 245 § 2 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w dalszej części powoływanej w skrócie p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje wówczas, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym jeżeli wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie Sądu przytoczone przez skarżącego we wniosku okoliczności nie stanowią dostatecznego uzasadnienia do przyznania mu prawa pomocy w postaci całkowitego lub częściowego zwolnienia od kosztów sądowych. Wskazać należy, że R. B. posiada stałe źródło dochodów w wysokości 1126 zł brutto, zaś wydatki związane z utrzymaniem mieszkania i opłacaniem alimentów wynoszą około 430 zł. Owszem, jak wskazał skarżący łoży on wyższe kwoty na utrzymanie córki, jednakże są to kwoty dobrowolnie przekazywane przez skarżącego i nie mogą one bezpośrednio wpływać na jego złą sytuację finansową. Dodatkowo należy zaznaczyć, iż będące we współwłasności mieszkanie skarżącego jest wynajmowane, zaś uzyskiwane środki są również przeznaczane na utrzymanie córki. Powyższe okoliczności dają podstawę do uznania, że skarżący jest w stanie uiścić wpis sądowy w kwocie 200 zł, bez uszczerbku koniecznego dla utrzymania własnej osoby. Podkreślić należy, że dostępność do sądu wymaga z natury rzeczy posiadania środków finansowych co oznacza, że podmioty prowadzące różnego rodzaju działalność powinny uwzględnić w procedurze planowania wydatków także konieczność posiadania środków na prowadzenie ewentualnych procesów. Zwolnienie od kosztów sądowych, poprzez rezygnację z należnych opłat sądowych w chwili wytoczenia procesu, stanowi w istocie formę kredytu udzielonego przez Skarb Państwa i powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście niemożliwe, co w sprawie nie występuje. Wskazać również należy, iż we wniosku o przyznanie prawa pomocy R. B. złożył oświadczenie, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z zawodowym pełnomocnikiem (doradcą podatkowym). Tymczasem z akt podatkowych (k. 213 akt) jak i akt sądowo-administracyjnych wynika, iż skarżący stale współpracuje z kancelarią Prawną "T." w L., czego dowodem jest wskazanie adresu tejże kancelarii, jako aktualnego adresu do doręczeń w postępowaniu sądowym. Wobec powyższego Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, stosując przepisy art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.