I SA/Bk 334/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 października 2009 r. wniosku o przywrócenie terminu do podania wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawie ze skargi F. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2009 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. p o s t a n a w i a oddalić wniosek. Skarżący F. P. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] maja 2009 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. Postanowieniem z 4 września 2009 r. Tut. Sąd odrzucił złożoną skargę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zarządzeniem z 5 sierpnia 2009 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie z 6 sierpnia 2009 r., zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru (k. 21), zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 24 sierpnia 2009 r. Wyznaczony przez Sąd termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął zatem z dniem 31 sierpnia 2009 r. W odpowiedzi na wezwanie wraz z pismem z 31 sierpnia 2009 r. pełnomocnik przedstawił jedynie pełnomocnictwo udzielone mu przez skarżącego. Pełnomocnik nie podał natomiast wartości przedmiotu zaskarżenia. W związku z tym, iż pełnomocnik skarżącego pomimo wezwania nie wskazał wartości przedmiotu zaskarżenia, co uniemożliwiło nadanie skardze prawidłowego biegu Sąd na zasadzie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) odrzucił skargę. We wniosku z 9 września 2009 r. pełnomocnik zwrócił się o przywrócenie terminu do podania wartości przedmiotu zaskarżenia. Pełnomocnik twierdzi, że pisma z podaniem wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach I SA/Bk 340/09 i I SA/Bk 334/09 po podpisaniu przekazał pracownicy H. K. do zakopertowania i wysłania w dniu 31 sierpnia 2009 r. W dniu 1 września 2009 r. pełnomocnik odebrał od tej osoby potwierdzenie nadania przesyłki listowej do WSA w Białymstoku. Następnie w dniu 8 września 2009 r. kompletując akta postępowań sądowoadministracyjnych pełnomocnik stwierdził, że pismo z 31 sierpnia 2009 r. powiadamiające o wartości przedmiotu zaskarżenia nie zostało wysłane. H. K. wyjaśniła, że 31 sierpnia 2009 r. źle się poczuła i nieświadomie popełniła błąd przygotowując wysyłkę pism tj. wysłała jedynie pismo w sprawie I SA/Bk 340/09, pomijając natomiast pismo ze sprawy I SA/Bk 334/09. Pełnomocnik wskazał, że pracownica pomimo orzeczonej częściowej niezdolności do pracy wykonuje swoje obowiązki rzetelnie i zaistniałe uchybienie wynikało z przejściowego pogorszenia jej stanu zdrowia. Z tych względów, w ocenie pełnomocnika, uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, złej woli, czy niedbalstwa. Do wniosku dołączono pismo datowane na 31 sierpnia 2009 r. z podaniem wartości przedmiotu zaskarżenia, oświadczenie H. K. oraz wypis z treści orzeczenia lekarza orzecznika ZUS. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie jest zasadny. W myśl postanowień art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Zgodnie z art. 87 wspomnianej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu należy wnieść w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyn uchybienia terminu do sądu uprawdopodobniając okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W orzecznictwie i w literaturze przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Brak winy strona musi uprawdopodobnić przez wskazanie faktów winę tę wyłączających, przyczyny te muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny, czyli być od strony niezależne. Sąd może bowiem postanowić o przywróceniu terminu jedynie wówczas, gdy dokonanie czynności po terminie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W ocenie Sądu wskazywane w rozpoznawanym wniosku o przywrócenie terminu uchybienie pracownika pełnomocnika polegające na nie wysłaniu stosownego pisma uzupełniającego braki formalne skargi nie uprawdopodobnia braku winy pełnomocnika w niedochowaniu terminu. Na wstępie należy zauważyć, że w judykaturze ugruntowane jest stanowisko, iż skutki zaniedbań pracownika obciążają osobę, która się tym pracownikiem posługuje. Naczelny Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z 9 marca 2000 r., I SA/Gd 1288/99 (LEX nr 44331) wskazał, że zaniedbania pracownika odpowiedzialnego za sprawy napływającej korespondencji w stosunku do osób trzecich obciążają osobę prawną (pracodawcę) zatrudniającą tegoż pracownika. Również w wyroku z 20 września 2001 r., IV SA 1340/99 (LEX nr 54141) Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że w żadnym razie o braku winy w dopełnieniu wymogów procesowych nie mogą stanowić nieprawidłowości organizacyjne danej jednostki oraz zaniedbania jej pracowników. Także na tle wykładni przepisu art. 168 § 1 kpc ukształtowała się jednolita linia orzecznictwa Sądu Najwyższego, zgodnie z którą zaniedbanie osób, którymi posłużyła się strona (pełnomocników, pracowników kancelaryjnych), obciąża stronę, w efekcie czego nie można uznać, że nie ponosi ona winy w uchybieniu terminowi (por. postanowienie SN z 15 marca 2000 r., II CKN 554/00, LEX nr 51986; postanowienie SN z 12 marca 1999 r., I PKN 76/99, LEX nr 39191). Tutejszy Sąd w pełni podziela przedstawione powyżej poglądy. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego nie wskazał okoliczności, które wyłączałyby jego winę w niedochowania terminu. Za takie z pewnością nie można uznać uchybienia pracownika pełnomocnika polegającego na nie wysłaniu stosownego pisma uzupełniającego braki formalne skargi. To na skarżącym reprezentowanym przez pełnomocnika ciążył obowiązek wypełnienia wezwania sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi. To skarżący również ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się jego profesjonalnego pełnomocnika procesowego. Fakt nieprawidłowej organizacji pracy w biurze obsługującym pełnomocnika, czy też zaniedbań jego pracowników obciąża zaś niewątpliwie samego pełnomocnika. Nie wskazał on nie dającej się usunąć przeszkody, która uniemożliwiałaby złożenie pisma z podaniem wartości przedmiotu zaskarżenia. Nie może obecnie znaleźć akceptacji powoływanie się przez pełnomocnika na niepełnosprawność swojej pracownicy, czy też bliżej nie określone jej "przejściowe pogorszenie stanu zdrowia". Nie ma znaczenia, czy zaistniałe uchybienie wynikało ze złej woli pełnomocnika, natomiast niewątpliwie nie wykazał on, że nastąpiło ono bez jego winy. Od profesjonalnego pełnomocnika - doradcy podatkowego należy wymagać szczególnej dbałości przy reprezentowaniu interesów strony, w niniejszej sprawie nie dochował on natomiast zwykłej staranności. W tych okolicznościach Sąd oddalił wniosek o przywrócenie terminu do podania wartości przedmiotu zaskarżenia na podstawie art. 86 § 1 i 3 w związku z art. 87 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.