I SA/Bk 341/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marcin Kojło (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, sędzia WSA Justyna Siemieniako, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 marca 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 5 sierpnia 2024 r., nr 2001-IEE.7192.73.2024 w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne polegające na zajęciu wierzytelności z tytułu nadpłaty podatku oddala skargę. Dyrektor Oddziału ZUS w Białymstoku prowadzi do majątku M. R. (dalej jako: "skarżący") postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych o nr: od [...] do [...] z 19 stycznia 2012 r., od [...] do [...] z 14 lutego 2012 r., [...] z 14 lutego 2012 r., od [...] do [...] z 14 marca 2012 r., od [...] do [...] z 18 kwietnia 2012 r., od [...] do [...] z 16 maja 2012 r., od [...] do [...] z 18 czerwca 2012 r., od [...] do [...] z 19 lipca 2012 r., od [...] do [...] z 22 sierpnia 2012 r., od [...] do [...] z 21 marca 2016 r., od [...] do [...] z 18 maja 2016 r., od [...] do [...] z 27 czerwca 2016 r., od [...] do [...] z 18 sierpnia 2016 r., od [...] do [...] z 19 września 2016 r., od [...] do [...] z 7 listopada 2016 r., od [...] do [...] z 20 grudnia 2016 r., od [...] do [...] z 30 stycznia 2017 r., od [...] do [...] z 7 marca 2017 r., od [...] do [...] z 25 kwietnia 2017 r., od [...] do [...] z 21 czerwca 2017 r., od [...] do [...] z 12 września 2017 r., od [...] do [...] z 25 października 2017 r., od [...] do [...] z 20 grudnia 2017 r., od [...] do [...] z 19 lutego 2018 r., od [...] do [...] z 23 kwietnia 2018 r., od [...] do [...] z 9 lipca 2018 r., od [...] do [...] z 20 sierpnia 2018 r, od [...] do [...] z 11 października 2018 r., od [...] do [...] z 23 listopada 2018 r., od [...] do [...] z 18 lutego 2019 r., [...] i [...] z 13 maja 2019 r., [...] i [...] z 21 sierpnia 2019 r., [...] i [...] z 4 marca 2020 r., od [...] do [...] z 2 listopada 2020 r., [...] i [...] z 18 stycznia 2021 r., [...] i [...] z 29 marca 2021 r., od [...] do [...] z 12 października 2021 r., [...] i [...] z 7 grudnia 2021 r., od [...] do [...] z 17 czerwca 2022 r., od [...] do [...] z 13 grudnia 2022 r. wystawionych na nieopłacone należności pieniężne z tytułu: składek na ubezpieczenie społeczne za: styczeń 2011 r., październik 2011 r. – maj 2012 r., grudzień 2015 r. – czerwiec 2019 r., październik 2019 r. – wrzesień 2021 r., luty 2022 r. – lipiec 2022 r., ubezpieczenie zdrowotne za: październik 2011 r. – maj 2012 r., grudzień 2015 r. – czerwiec 2019 r., październik 2019 r. – wrzesień 2021 r., luty 2022 r. – lipiec 2022 r., Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za: październik 2011 r. – maj 2012 r., grudzień 2015 r. – grudzień 2018 r., styczeń 2022 r. – lipiec 2022 r. Celem wyegzekwowania dochodzonych należności, organ egzekucyjny zawiadomieniami o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z 23 lutego 2024 r., nr od [...] do [...], skierowanymi do Pierwszego Urzędu Skarbowego w Białymstoku, zajął należną skarżącemu nadpłatę podatku. Pismem z 18 marca 2024 r. skarżący wniósł do organu egzekucyjnego skargę na ww. czynności egzekucyjne, zarzucając: dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy, zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej, błędne ustalenie wysokości zobowiązania, niepowiadomienie o wszczęciu egzekucji z nieruchomości, jednocześnie wnosząc o wstrzymanie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Oddziału ZUS w Białymstoku postanowieniem z 8 maja 2024 r., nr 010000.71.2024-RED-3-NIP5431920417-MD, oddalił skargę. Po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez skarżącego, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku postanowieniem z 5 sierpnia 2024 r., nr 2001-IEE.7192.73.2024, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ wskazał, że czynność egzekucyjna zajęcia innej wierzytelności pieniężnej, tj. zajęcia nadpłaty podatku, została przeprowadzona zgodnie z przepisami prawa. Powołując się na właściwe przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2023 r. poz. 2505, dalej jako: "u.p.e.a."), DIAS zauważył, że zajęcie wierzytelności było skuteczne, bowiem zawiadomienia o nr od [...] do [...] o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej z tytułu nadpłaty podatku zostały doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności (Pierwszemu US w Białymstoku) drogą elektroniczną – 23 lutego 2024 r.; z tym dniem dokonano zajęcia wierzytelności. Jednocześnie z przesłaniem dłużnikowi zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego, organ egzekucyjny wykonał pozostałe wiążące się z tym obowiązki. DIAS zauważył również, że ww. tytuły wykonawcze zostały skarżącemu doręczone przed doręczeniem zawiadomień o zajęciu ww. innej wierzytelności pieniężnej, co miało miejsce 11 marca 2024 r. Samo zawiadomienie o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej, tj. nadpłaty podatku sporządzone zostało zgodnie ze wzorem określonym, w obowiązującym na dzień jego wystawienia, rozporządzeniu Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z 1 stycznia 2021 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 26). Organ nie dopatrzył się w sprawie zaistnienia podstawy do uwzględnienia skargi na czynność egzekucyjną poprzez zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej. DIAS zaakcentował, że o uciążliwości środka egzekucyjnego nie może świadczyć samo subiektywne przekonanie strony. Skarżący nie podał przy tym, na czym ta uciążliwość miałaby polegać ani nie wskazał na istnienie innego składnika majątku, z którego możliwe byłoby prowadzenie skutecznej egzekucji, która nie byłaby dla skarżącego przesadnie uciążliwa. Organ zauważył, że organ egzekucyjny celem wyegzekwowania należności dochodzonych w postępowaniu prowadzonym do majątku skarżącego na podstawie innych tytułów wykonawczych zastosował inny środek egzekucyjny, tj. zajęcie wierzytelności pieniężnych z rachunku bankowego w [...]. Zastosowany środek egzekucyjny okazał się jednak nieskutecznym, a posiadane przez skarżącego zaległości pieniężne względem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych narastają; na rachunek organu egzekucyjnego nie wpłynęły do tej pory, z Pierwszego US w Białymstoku, żadne środki tytułem realizacji zajęcia. Zajęcia przez organ egzekucyjny nadpłaty nie można zatem uznać za środek wyjątkowo uciążliwy. Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego niepoinformowania o egzekucji z nieruchomości, DIAS podkreślił, że organ egzekucyjny wyjaśnił skarżącemu, że zajęcia nieruchomości z księgą wieczystą nr [...] dokonał Naczelnik Drugiego US w Białymstoku, a termin drugiej licytacji został odwołany, odbędzie w innym terminie. Nadto postępowanie egzekucyjne, w ramach którego zajęto ww. nieruchomość, prowadzone jest na podstawie innych tytułów wykonawczych. Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem, skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżając je w całości, zarzucił naruszenie: art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 12, art. 61a i art. 107 § 3 w zw. z art. 126, art. 134 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572, dalej jako: "k.p.a.") oraz art 38 § 1 u.p.e.a., a także niewłaściwe zastosowanie art 23 § 6 u.p.e.a. (dotyczy to sytuacji, gdy skarga została rozpoznana, zanim doszło do rozpoznania wniosku o wstrzymanie postępowania). W oparciu o powyższe zarzuty strona wniosła o: uchylenie zaskarżonego postanowienia ewentualnie orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uwzględnienie zażalenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Istota sporu w sprawie sprowadza się do oceny słuszności oddalenia złożonej przez skarżącego skargi na czynności egzekucyjne polegające na zajęciu wierzytelności z tytułu nadpłaty podatku. Na wstępie do rozważań, skład orzekający zauważa, iż skarga została skonstruowana w sposób nad wyraz lakoniczny, ogranicza się bowiem do wymienienia naruszonych w opinii strony przepisów oraz wniosku o podjęcie przez sąd stosownego rozstrzygnięcia. Skarga pozbawiona jest zatem jakiegokolwiek uzasadnienia. Niemniej sąd przypomina, że po myśli art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (bez znaczenia w sprawie niniejszej). Oznacza to, że nawet mimo niefortunnie sformułowanych zarzutów, sąd obowiązany jest przeprowadzić pełną kontrolę sprawy. Przechodząc do meritum, należy zauważyć, że zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą takiej skargi jest: 1) dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy, 2) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a. kognicja organów nadzoru ograniczona jest do kontroli dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych i może dotyczyć wyłącznie formalnoprawnych aspektów czynności egzekucyjnej, czyli aspektów odnoszących się do zgodności przebiegu postępowania egzekucyjnego z przepisami regulującymi sposób i formę dokonania tych czynności. Wskazać ponadto należy, że od 30 lipca 2020 r. w ramach skargi na czynność egzekucyjną bada się również uciążliwość zastosowanego środka egzekucyjnego. W odniesieniu do pierwszej z ww. podstaw skargi, trzeba zauważyć, że strona w istocie nie wskazała na jakiekolwiek błędy organu w zakresie przebiegu czynności egzekucyjnej; nie podniosła nieprawidłowości co do sposobu i formy ich przeprowadzenia. Dokonując zaś ich kontroli, sąd – za organem odwoławczym – stwierdził, że ich dokonanie nie stało w sprzeczności z ustawą. W myśl art. 89 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że ww. zawiadomienia o zajęciu innej wierzytelności zostały przesłane i doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności 23 lutego 2024 r. (wówczas dokonano zajęcia wierzytelności, zgodnie z § 2 ww. przepisu). Zawiadomienia te zawierają opartą o art. 89 § 1 u.p.e.a. adnotację, zgodnie z którą organ egzekucyjny wezwał dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. W § 3 cytowanego wyżej przepisu wskazano obowiązki organu egzekucyjnego, które ten ma wypełnić jednocześnie z przesłaniem ww. zawiadomienia, tj.: 1) wezwać dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy: a) uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego, b) przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania, c) - i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność; 2) zawiadomić zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem; 3) doręczyć zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, a także odpis wniosku, o którym mowa w art. 90 § 1. Ww. zawiadomienia zawierają wezwania i pouczenia w zakresie art. 89 § 3 pkt 1-2 u.p.e.a. Analiza dokumentacji zgromadzonej w sprawie pozwala jednocześnie na stwierdzenia, iż tytuły wykonawcze zostały skarżącemu doręczone przed doręczeniem zawiadomień o zajęciu, tj. przed 11 marca 2024 r., czyli: 24 stycznia 2012 r. (tytuły wykonawcze o numerach od [...] do [...]), 17 lutego 2012 r. (tytuły wykonawcze o numerach od [...] do [...] i [...]), 26 marca 2012 r. (tytuły wykonawcze o numerach od [...] do [...]), 23 kwietnia 2012 r. (tytuły wykonawcze o numerach od [...] do [...]), 22 maja 2012 r. (tytuły wykonawcze o numerach od: [...] do [...]), 26 czerwca 2012 r. (tytuły wykonawcze o numerach od: [...] do [...]), 23 lipca 2012 r. (tytuły wykonawcze o numerach od: [...] do [...]), 27 sierpnia 2012 r. (tytuły wykonawcze o numerach od: [...] do [...]), 5 kwietnia 2016 r. (tytuły wykonawcze o numerach od: [...] do [...]), 3 czerwca 2016 r. (tytuły wykonawcze o numerach od: [...] do [...]), 13 lipca 2016 r. (tytuły wykonawcze o numerach od: [...] do [...]), 2 września 2016 r. (tytuły wykonawcze o numerach od: [...] do [...]) 5 października 2016 r. (tytuły wykonawcze o numerach od: [...] do [...]), 24 listopada 2016 r. (tytuły wykonawcze o numerach od [...] do [...]), 5 stycznia 2017 r. (tytuły wykonawcze o numerach od: [...] do [...]), 15 lutego 2017 r. (tytuły wykonawcze o numerach od: [...] do [...]), 24 marca 2017 r. (tytuły wykonawcze o numerach od: [...] do [...]), 10 maja 2017 r. (tytuły wykonawcze o numerach od: [...] do [...]), 6 lipca 2017 r. (tytuły wykonawcze o numerach od: [...] do [...]), 28 września 2017 r. (tytuły wykonawcze o numerach od: [...] do [...]), 10 listopada 2017 r. (tytuły wykonawcze o numerach od: [...] do [...]), 3 stycznia 2018 r. (tytuły wykonawcze o numerach od [...] do [...]), 9 marca 2018 r. (tytuły wykonawcze o numerach od: [...] do [...]), 9 maja 2018 r. (tytuły wykonawcze o numerach od: [...] do [...]), 11 lipca 2018 r. (tytuły wykonawcze o numerach od [...] do [...]), 7 września 2018 r. (tytuły wykonawcze o numerach od [...] do [...]), 26 października 2018 r. (tytuły wykonawcze o numerach od: [...] do [...]), 11 grudnia 2018 r. (tytuły wykonawcze o numerach od: [...] do [...]), 5 marca 2019 r. (tytuły wykonawcze o numerach od [...] do [...]), 30 maja 2019 r. (tytuły wykonawcze o numerach od: [...] do [...]), 10 września 2019 r. (tytuły wykonawcze o numerach od [...] do [...]), 24 marca 2020 r. (tytuły wykonawcze o numerach od: [...] do [...]), 24 listopada 2020 r. (tytuły wykonawcze o numerach od: [...] do [...]), 5 lutego 2021 r. (tytuły wykonawcze o numerach od: [...] do [...]), 30 marca 2021 r. (tytuły wykonawcze o numerach od: [...] do [...]), 29 października 2021 r. (tytuły wykonawcze o numerach od [...] do [...]), 22 grudnia 2021 r. (tytuły wykonawcze o numerach od: [...] do [...]), 4 lipca 2022 r. (tytuły wykonawcze o numerach od: [...] do [...]), 30 grudnia 2022 r. (tytuły wykonawcze o numerach od: [...] do [...]), co czyniło bezzasadnym wykonanie obowiązku z art. 89 § 3 pkt 3 u.p.e.a. Jakkolwiek w doktrynie przyjmuje się, że zasadniczo naruszenie przepisów rozporządzenia nie może stanowić podstawy skargi na czynności egzekucyjne (por. P. M. Przybysz [w:] Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2025, art. 54), to zaaprobować należy stanowisko organu, że wydane w sprawie zawiadomienia o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej zostały sporządzone zgodnie ze wzorem przewidzianym w ww. rozporządzeniu. Skład orzekający stoi zatem na stanowisku, że w sprawie nie zaistniały przesłanki warunkujące uznanie skargi na czynności egzekucyjne za zasadną w oparciu o podstawę koncentrującą się na dokonaniu czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy. W opinii sądu także druga z podstaw, tj. zastosowanie w sprawie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej, nie zaistniała w sprawie. W myśl art. 7 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Oznacza to, że wybór środków egzekucyjnych, które mają być zastosowane w konkretnym przypadku, powinien zostać dokonany w taki sposób, aby doprowadzić do wykonania obowiązku bez potrzeby stosowania kolejnych środków egzekucyjnych. W literaturze przedmiotu wskazuje się, że w przypadku egzekucji należności pieniężnych (z taką mamy do czynienia w tej sprawie) organ egzekucyjny może stosować równocześnie kilka środków egzekucyjnych (K. Jandy-Jendrośka, System administracyjnego postępowania wykonawczego [w:] System prawa administracyjnego, red. T. Rabska, J. Łętowski, t. 3, Ossolineum 1978, s. 283). Organ egzekucyjny powinien zrezygnować ze stosowania tych środków, które są bardziej uciążliwe dla zobowiązanego, jedynie wtedy, gdy osiągnięcie celu egzekucji jest możliwe przy wykorzystaniu niektórych środków egzekucyjnych (zob. wyrok NSA OZ w Gdańsku z 9 lutego 2000 r., I SA/Gd 213/98). Podkreślić jednak należy, że zastosowanie środka najmniej uciążliwego dla zobowiązanego będzie mogło mieć miejsce wówczas, gdy w ogóle istnieje wybór w tym zakresie. Przy wyborze odpowiedniego środka egzekucyjnego organ powinien się kierować nie tylko jego jak najmniejszą dolegliwością, lecz także efektywnością zastosowanego środka egzekucyjnego. Wybór środków egzekucyjnych, które mają być zastosowane w konkretnym przypadku, powinien zostać dokonany w taki sposób, aby doprowadzić do wykonania obowiązku bez potrzeby stosowania kolejnych środków egzekucyjnych. Organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie, co wynika z treści art. 7 § 1 u.p.e.a. W świetle art. 1a pkt 12 lit. a tiret piąty u.p.e.a. środkiem egzekucyjnym w postępowaniu egzekucyjnym, dotyczącym należności pieniężnych, jest egzekucja z innych wierzytelności pieniężnych – tu: z nadpłaty podatku. Skarżący ani w toku postępowania zażaleniowego, ani w skardze do sądu nie przedstawił, na czym polegała nadmierna uciążliwość zastosowanego środka, jak też nie wskazał na istnienie innego składnika majątku, z którego możliwe byłoby prowadzenie skutecznej, niebędącej przesadnie uciążliwą, egzekucji. Co istotne na kanwie powyższych rozważań, w postępowaniu prowadzonym do majątku skarżącego na podstawie innych tytułów wykonawczych organ zastosował innych środek egzekucyjny, tj. zajęcie wierzytelności pieniężnych z rachunku bankowego, który jednak okazał się nieskuteczny, zaś zaległości strony względem ZUS narastają. DIAS zauważył także, że na rachunek organu egzekucyjnego nie wpłynęły do tej pory, z Pierwszego US w Białymstoku, żadne środki tytułem realizacji zajęcia. Mając na uwadze powyższe, WSA w Białymstoku stwierdza, że w sprawie nie zaistniały podstawy do uwzględnienia skargi na czynności egzekucyjne, a w konsekwencji także brak było podstaw do uwzględnienia skargi wniesionej do tut. sądu. Zaskarżone postanowienie, jak i rozstrzygnięcie wydane w pierwszej instancji, odpowiadają prawu. Postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami i przepisami szczegółowymi, zaś jego efektem było wydanie decyzji prawidłowej pod względem materialnym, jak i formalnym. Z tego też względu zarzuty naruszenia przez organ przepisów art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 12, art. 107 § 3 k.p.a. okazały się bezzasadne. Za oczywiście bezzasadne należało zarazem uznać zarzuty naruszenia art. 61a (odmowa wszczęcia postępowania), art. 134 (niedopuszczalność odwołania od decyzji) k.p.a. oraz art. 38 § 1 (żądanie wyłączenia spod egzekucji) u.p.e.a., gdyż w żaden sposób nie znajdowały zastosowania w sprawie. Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 23 § 6 u.p.e.a., po myśli którego organy sprawujące nadzór mogą, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wstrzymać z urzędu, na czas określony, czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ. Przepis ten przyznaje organom nadzoru prawo wstrzymania czynności egzekucyjnej z urzędu – nie jest to postępowanie wnioskowe. Organ egzekucyjny w związku z wnioskiem o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego zawartym w skardze na czynność, poinformował zobowiązanego pismem z 25 kwietnia 2024 r. o treści art. 23 § 6 u.p.e.a. i możliwości wstrzymania postępowania egzekucyjnego jedynie z urzędu. W skarżonym postanowieniu DIAS zwrócił nadto uwagę stronie, że organ egzekucyjny po wniesieniu skargi na czynności egzekucyjne może wstrzymać nie całe prowadzone postępowanie egzekucyjne, ale jedynie dalszą realizację środka egzekucyjnego (art. 54 § 7 u.p.e.a.). W przedmiotowej sprawie Dyrektor Oddziału ZUS w Białymstoku nie znalazł podstaw do zastosowania tej instytucji; takich podstaw nie dostrzega również sąd. Jedynie dla porządku skład orzekający zauważa, wobec wątpliwości skarżącego, że kwestia niepoinformowania skarżącego o egzekucji z nieruchomości, jak i zagadnienie samej tej egzekucji, zostało wyjaśnione przez organ, a de facto pozostaje poza zakresem niniejszej sprawy. Skład orzekający nie dopatrzył się w sprawie żadnych innych naruszeń przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, które uprawniałyby do wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Z uwagi na powyższe sąd orzekł o oddaleniu skargi w myśl art. 151 p.p.s.a.