I SA/Bk 344/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. K. o sprostowanie zarządzenia z dnia 18 listopada 2014r. sygn. akt I SA/Bk 344/14 w sprawie ze skargi L. K. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] maja 2014 r. Nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2013 r. p o s t a n a w i a oddalić wniosek o sprostowanie zarządzenia. Wyrokiem z 17 września 2014 r. sygn. akt I SA/Bk 344/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę L. K. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] maja 2014 r. w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2013 r. Odpis powyższego wyroku z uzasadnieniem został doręczony Skarżącemu w dniu 16 października 2014 r. (k. 72 akt). W terminie do złożenia skargi kasacyjnej, Skarżący osobiście złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku pismo zatytułowane "Wniosek", w którym wyraził sprzeciw od podjętego rozstrzygnięcia, gdyż Sąd nie ustosunkował się do jego niewinności, zaś pozbawienie go dopłat uznał za kradzież. Zdaniem Skarżącego wydany wyrok jest niezgodny ze stanem faktycznym. Z uwagi na treść powyższego pisma oraz okoliczność, że zostało wniesione w terminie do złożenia skargi kasacyjnej, zastępca Przewodniczącego Wydziału, zgodnie z zarządzeniem z dnia 18 listopada 2014 r. zadekretował je jako skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 25 listopada 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę kasacyjną, z uwagi że nie została sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika. Pismem z dnia 8 grudnia 2014 r. Skarżący złożył wniosek o sprostowanie zarządzenia z dnia 18 listopada 2014 r. wskazując, że jego pismo z dnia 17 listopada 2014 r. nie było skargą kasacyjną lecz prośbą o pomoc w ciężkiej sytuacji życiowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek Skarżącego o sprostowanie zarządzenia we wskazanym zakresie nie może zostać uwzględniony. Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w wyroku niedokładności, błędy pisarskie, rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Powyższe zasady stosownie do art. 167 p.p.s.a. mają odpowiednie zastosowanie do zarządzeń przewodniczącego. Chodzi więc o tego rodzaju nieprawidłowości, które mają ewidentny, bezsporny charakter i nie wpływają na treść rozstrzygnięcia. Sprostowanie orzeczenia nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia, bądź modyfikacji jego uzasadnienia. Poprzez żądanie sprostowania nie można więc domagać się zmiany treści uzasadnienia czy też wyjaśnienia pojawiających się w sprawie wątpliwości. Tego rodzaju zmiana rozstrzygnięcia dopuszczalna jest jedynie w drodze skutecznie wniesionego środka odwoławczego skierowanego do całego wyroku, bądź jego części. Z akt sprawy wynika, że Przewodniczący Wydziału miał uzasadnione przesłanki do uznania pisma Skarżącego z dnia 17 listopada 2014 r. jako skargi kasacyjnej. Skarżący w powyższym piśmie wskazywał, że kwestionuje prawidłowość wydanego w sprawie wyroku, że nie zgadza się z nim i jest ona dla niego krzywdzący. Dlatego też, istniały podstawy do przyjęcia, że wniosek Skarżącego z dnia 17 listopada 2014 r., był w istocie skargą kasacyjną. Końcowo wyjaśnić Skarżącemu należy, że Sąd nie posiada kompetencji czy środków prawnych aby "pomóc Skarżącemu w jego trudniej sytuacji życiowej". Jedyną drogą zmiany zapadłego wyroku było skutecznie złożenie środka odwoławczego w postaci skargi kasacyjnej, którego to środka Skarżący skutecznie nie złożył, mimo prawidłowego pouczenia. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 167 przywołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi