I SA/Bk 350/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 maja 2017 r. sprawy ze skargi H. Spółka z o.o. z/s w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] lutego 2017 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji , W skardze do Sądu na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] marca 2017 r., wydaną w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, strona skarżąca wniosła m.in. o wstrzymanie jej wykonania, z uwagi na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych lub wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków. Wskazując na niezgodność z prawem zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącej Spółki podkreślił, że osiągane przez nią miesięczne dochody nie dają możliwości uiszczenia wymaganej decyzją kwoty, bez jednoczesnego spowodowania poważnych trudności, jak też istotnego uszczerbku stanie majątkowym, a tym samym w codziennej egzystencji. Wymierzona kara pieniężna (24.000 zł) jest biorąc pod uwagę roczną wysokość osiąganych przez skarżącego przychodów – kwotą bardzo dużą, której uiszczenie pozostaje poza jego możliwościami finansowymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy, który powinien starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione i konieczne. Zdaniem Sądu, strona skarżąca nie uczyniła tego w sposób uzasadniający objęcie ochroną tymczasową. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania decyzji, Sąd nie ma kompetencji dokonywania merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przyjmuje się, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. np postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 352/06; postanowienie NSA z dnia 8 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OZ 752/14). Skarżący nie przedstawił ponadto aktualnych danych o swoim stanie majątkowym. Brak dokumentacji obrazującej rzeczywistą kondycję finansową uniemożliwia pozytywne rozpoznanie wniosku. Tym samym nie sposób ocenić czy rzeczywiście zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji, a do udzielenia wnioskowanej ochrony tymczasowej nie może być wystarczające niczym nie poparte twierdzenie o braku możliwości uiszczenia wymaganej decyzją kwoty, gdyż takiej możliwości nie dają miesięczne dochody skarżącego. Końcowo Sąd pragnie zaznaczyć, że stroną skarżącą w przedmiotowej sprawie jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, podczas gdy argumenty podnoszone przez pełnomocnika w uzasadnieniu wniosku wskazują zupełnie coś innego, bowiem odnoszą się m.in. do zapewnienia skarżącemu i jego rodzinie egzystencji na minimalnym poziomie. Dlatego też Sąd orzekł jak w sentencji w oparciu o art. 61 § 3 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.