I SA/Bk 354/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 03 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] września 2012 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w pomniejszonej wysokości z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2007 oddala skargę. Zaskarżoną do Sądu decyzją z [...] września 2012 r. nr [...] Dyrektor P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w Ł. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w A. z [...] czerwca 2012 r. nr [...], w której odmówiono przyznania R. W. (dalej również jako Skarżący) płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2007 rok (ONW) oraz nałożono sankcję. Z wymienionych rozstrzygnięć wynika, że Skarżący złożył [...] maja 2007 r. wniosek o przyznanie płatności ONW na 2007 rok. Wniosek dotyczył działek rolnych nr [...] - położonych w woj. p., powiecie a., gminie S., obręb M. oraz działki nr [...] - położonej w woj. p., powiecie a., gmina S., obręb J. W toku postępowania administracyjnego Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w A. wszedł w posiadanie dokumentu wypowiedzenia z dniem [...] stycznia 2007r. umowy dzierżawy zawartej w dniu [...] czerwca 2002 r. między I. W. a Skarżącym, obejmującej użytki rolne położone na działkach ewidencyjnych nr [...]. W związku z tym, postanowieniem z [...] czerwca 2008 r. zawiesił postępowanie w sprawie. Następnie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w A. wydał [...] czerwca 2012 r. decyzję, w której odmówił Skarżącemu przyznania płatności ONW do działek rolnych. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Dyrektora Oddziału ARiMR decyzją z [...] września 2012 r.. Organy stwierdziły, że Skarżący w 2007 r. nie spełnił obligatoryjnych warunków w zakresie przyznania wnioskowanej na ten rok płatności ONW w odniesieniu do działek nr [...], albowiem nie był posiadaczem/użytkownikiem faktycznym deklarowanych do płatności użytków rolnych. Wskazano, że zawarta [...] czerwca 2002 r. z I. W. umowa dzierżawy na działki [...] stanowiła fikcję prawną ponieważ działki te w latach 2004 – 2006 w dalszym ciągu użytkował właściciel – I. W., samodzielnie oraz przy pomocy sąsiadów lub innych osób trzecich. Sporadyczne czynności wykonywane na tych działkach przez Skarżącego (odkrzaczanie, odkamienianie, porządkowanie "obejścia") nie stanowią, zdaniem organów, użytkowania faktycznego czy posiadania, określonego w przepisach w zakresie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego do gruntów rolnych. Użytkownikiem gruntu rolnego na działce [...] w 2007 roku był L. S. i Z. D., zaś działki oznaczonej nr [...] – Z. D. i S. T. Z kolei na działce o nr [...] (obręb J.) w roku tym w ogóle nie była prowadzona działalność rolnicza i stanowiła ona nieużytek. Wskazano, że okoliczności te znajdują potwierdzenie w szczególności w zeznaniach: R. J., T. H., E. A. i T. W. Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem organu odwoławczego, Skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Oddziału ARiMR, o umorzenie postępowania i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa tj. art. 10 § 1, art. 24 § 1 pkt 5, art. 30 § 1, 2 i 4, art. 35 § 1, 2 i 3, art. 36 § 1 i 2, art. 40 § 1, art. 61 § 4, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 79 § 1 i 2, art. 80, art. 97 § 1 pkt 1, art. 107 § 3 oraz art. 142 k.p.a. Zdaniem Skarżącego w postępowaniu I instancji naruszono zasadę wyłączania od udziału w postępowaniu pracownika, który brał udział w wydawaniu zaskarżonej decyzji. Naruszono też zasadę informowania o postępowaniu strony postępowania, osoby ubezwłasnowolnionej i jej prawnego przedstawiciela - kuratora. Strona podkreśliła ponadto, że w postępowaniu I instancji: przesłuchiwano ubezwłasnowolnioną stronę bez udziału jej prawnego przedstawiciela; przesłuchiwano świadków z udziałem ubezwłasnowolnionej strony, a bez obecności jej prawnego przedstawiciela; nie uwzględniono wniosku o przeprowadzenie badań świadków i pozostawiono bez możliwości odwołania się, złożenia zażalenia od postanowienia, a organ II instancji zaskarżonego postanowienia nie rozpatrzył; pominięto wniosek o wgląd i możliwość przedstawienia znajdujących się tam, świadczących na rzecz Skarżącego dowodów z dokumentacji rejestru bydła, dokumentacji IRZ, będącej jedynie w posiadaniu ARiMR; zignorowano wniosek o wstrzymanie się z wydawaniem decyzji do czasu zakończenia postępowania sądowego w związku z otwarciem nowego postępowania sądowego mającego bezpośredni związek i wpływ na prowadzone postępowanie administracyjne; bezprawnie przyjęto wnioski Skarżącego o przyznanie płatności z naniesioną zmianą po ustawowym terminie oraz bezpodstawnie wyciągnięto wobec Skarżącego skutki prawne w związku z wniesieniem tych wniosków; nie odpowiadano w terminie na wnioski o umorzenie postępowania, wnioski o wejście do postępowania w miejsce zmarłej strony w wyniku nabycia spadku. Zdaniem Skarżącego wyrażone w uzasadnieniu decyzji stwierdzenia są chybione, oparte na niewłaściwej, niesprawiedliwej, wybiórczej i stronniczej analizie zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego. Skarżący podniósł ponadto m.in., że kierował gospodarstwem, samodzielnie prowadził działalność rolniczą, planując i organizując prace w gospodarstwie. Posiadał grunt, nikt inny nie posiadał tego gruntu zgodnie z prawem, ani bezprawnie. Wskazał, że użytkował grunt rolniczo pobierając pożytki i utrzymując go we właściwej kulturze rolnej. Posiadanie to miało charakter trwały. Ludzie, którzy pojawiali się na tym gruncie byli jedynie wykonawcami prac na zlecenie, pomagali w pracach, odbierali zapłatę w naturze. Skarżący wskazał też, że dokumenty w postaci faktur zakupu nawozów, rachunków napraw ciągnika rolniczego, zakupu części zamiennych, zakupu maszyn rolniczych, faktur za usługi rolnicze, potwierdzenie opłaty podatku rolnego i opłat za konserwację przez spółkę melioracyjną świadczą o posiadaniu przez niego i prowadzeniu gospodarstwa rolnego. Podniósł też, że świadek K. J. oświadczył, że pomylił się składając zeznania w 2007 r., i oświadczył, że w latach 2000 – 2003 świadczył te usługi Skarżącemu lub I. W. a w 2005 r. świadczył usługi wyłącznie Skarżącemu i gotów jest to potwierdzić. Powołał się na oświadczenia J. T. i S. T., wycofujące zeznania złożone w sprawach z powództwa I. W. o ustalenie nieistnienia umowy dzierżawy i wszczętych przez ARiMR. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 68, poz. 448 ze zm.), płatność ONW przyznaje się rolnikowi, (1) który zobowiąże się do przestrzegania wymagań, o których mowa w art. 14 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. WE L 160 z 26.06.1999, str. 80, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 25, str. 391); (2) jeżeli łączna powierzchnia posiadanych przez tego rolnika działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, lub ich części, położonych na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia wymienionego we wprowadzeniu do wyliczenia, zgodnie z minimalnymi wymaganiami utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska (normami), określonymi w przepisach o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej, wynosi co najmniej 1 ha; (3) do położonej na obszarach ONW powierzchni działek rolnych lub ich części, wynoszącej nie więcej niż 300 ha; (4) jeżeli został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Z regulacji tej wynika, że koniecznym warunkiem uzyskania przez producenta rolnego płatności ONW jest zatem m.in. prowadzenie na działkach rolnych działalności rolniczej. Oznacza to konieczność dysponowania przez producenta rolnego gruntami oraz efektywnego korzystania z tych gruntów. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w orzecznictwie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 25 maja 2009 r. wskazał, że istotą płatności z tytułu ONW jest pomoc producentowi rolnemu, który faktycznie użytkuje grunty rolne, stosując zasady zwykłej dobrej praktyki rolniczej, zgodnie z potrzebą ochrony środowiska naturalnego i utrzymania terenów wiejskich, w szczególności przez zrównoważoną gospodarkę rolną. Decyduje o profilu upraw i dokonuje swobodnie zabiegów agrotechnicznych oraz zbiera plony, a nie jedynie posiada tytuł prawny do zadeklarowanych gruntów. Sama więc możność władania gruntami rolnymi nie wystarczy, liczy się bowiem efektywne (rzeczywiste) w sensie gospodarczym korzystanie z gruntów, czyli faktyczne ich użytkowanie (V SA/Wa 2791/08 - wyrok dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z kolei NSA w wyroku z 20 marca 2008 r. stwierdził, że pomoc na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania jest udzielana "producentowi rolnemu" jako osobie, która faktycznie użytkuje dane grunty rolne, a nie tylko dysponuje tytułem prawnym do zadeklarowanych gruntów. Sąd zgodził się, że sama możność władania gruntami nie wystarczy, liczy się bowiem efektywne (rzeczywiste) rolnicze wykorzystywanie gruntów znajdujących się w niekorzystnej sytuacji, z punktu widzenia gospodarowania nimi (II GSK 456/07 - wyrok dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Orzeczenia te zapadły wprawdzie na tle nieobowiązującego obecnie rozporządzenia z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, niemniej jednak argumenty Sądów dotyczące przesłanki posiadania gruntów rolnych mają na tyle uniwersalny charakter, że można je odnieść również do realiów tej sprawy, gdzie zastosowanie znajduje rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007 r. Sąd orzekający w tej sprawie w pełni podziela te poglądy. Zaznaczyć trzeba, że w tej sprawie spór dotyczy działek [...]. W ocenie Sądu organy zasadnie uznały, że Skarżący nie posiadał gruntów położonych na działkach nr [...], ani nie użytkował gruntu położonego na działce nr [...] w sposób wymagany przepisami cyt. rozporządzenia. Odnośnie działek oznaczonych nr [...] - Skarżący, zgodnie z zawartą z I. W. [...] czerwca 2002 r. umową, miał je dzierżawić przez okres 10 lat. Jednak I. W. skutecznie wypowiedział tą umowę z dniem [...] stycznia 2007r. Fakt ten znalazł potwierdzenie w prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego w A. z [...] września 2008 r. sygn. akt [...] (wyrok został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w S. z [...] grudnia 2008r., [...]). Sąd ten ustalił nieistnienie przedmiotowej umowy dzierżawy od dnia [...] stycznia 2007 r. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że Skarżący nie wywiązywał się z postanowień tej umowy. Wykonywał wprawdzie pewne czynności na dzierżawionych nieruchomościach, jednakże, zdaniem tego Sądu, były to pojedyncze czynności, zaś gospodarstwo rolne prowadzone było faktycznie przez I. W., który wykonywał prace na wydzierżawionych gruntach sam lub przy pomocy wynajmowanych do pracy sąsiadów, dla których zapłatę stanowiły zebrane plony, bądź środki pieniężne. Sąd stwierdził ponadto, że Skarżący nie postępował z wydzierżawianymi gruntami jak pełnoprawny gospodarz. Był widywany przy zbieraniu kamieni i odkrzaczaniu, dokonał zasiewów. Jeśli zaś podejmował się wynajęcia osób do pracy, to czynił to w porozumieniu z I. W. To, w ocenie Sądu, uprawniało I. W. do złożenia oświadczenia woli o przedwczesnym rozwiązaniu umowy dzierżawy. W myśl art. 365 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm., dalej: k.p.c.) orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe. W wyroku z dnia 13 stycznia 2000 r., II CKN 655/98, Lex nr 51062, Sąd Najwyższy wskazał, że istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że także inne sądy, inne organy państwowe, a w przypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu. Wynikający z niej stan związania ograniczony jest jednak, co do zasady, tylko do rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia i nie obejmuje jego motywów. Z kolei w wyroku z dnia 12 lipca 2002 r., V CKN 1110/00, Lex nr 74492, Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że skutkiem zasady mocy wiążącej prawomocnego wyroku jest to, że przesądzenie we wcześniejszym wyroku kwestii o charakterze prejudycjalnym oznacza, że w procesie późniejszym ta kwestia nie może być już w ogóle badana. Zachodzi tu zatem ograniczenie dowodzenia faktów, objętych prejudycjalnym orzeczeniem, a nie tylko ograniczenie poszczególnego środka dowodowego. W związku z powyższym nie podlega badaniu Sądu orzekającego w niniejszej sprawie okoliczność, że w roku 2007 nie obowiązywała umowa dzierżawy pomiędzy Skarżącym a I. W. dotycząca działek nr [...]. Ustalenia dokonane przez Sąd Rejonowy w A. w połączeniu z zeznaniami świadków: L. S., K. T., S. T., R. S., J. Z., W. W., E. A., Z. D. wskazują jednoznacznie na to, że Skarżący nie posiadał w roku 2007 tych działek także jako użytkownik, zastawnik, najemca, ani też nie przysługiwało mu inne prawo. Odnośnie działki nr [...], przesłuchany w charakterze świadka R. J. zeznał w 2010 r., że od 5 - 6 lat działką tą nikt się nie zajmuje, nie jest ona użytkowana rolniczo, w latach 2004 - 2010 została przeorana może raz. Nie widział on, aby w tych latach ktokolwiek pracował na tej działce. Fakt ten potwierdzili świadkowie T. H. i E. A. podając, że działka nie była użytkowana od 7 - 10 lat. Z ich zeznań wynika, że działka jest porośnięta chwastami. Okoliczność braku rolniczego użytkowania tej działki potwierdziła także świadek T. W. W ocenie Sądu, zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na przyjęcie, że w 2007 roku działka nr [...] nie była w ogóle użytkowana. Wskazywane przez Skarżącego jednorazowe działanie w latach wcześniejszych w postaci nawiezienia i bronowania, i to wyłącznie na części działki, ugorowanie i brak w późniejszym okresie jakiejkolwiek działalności wyraźnie wskazują na brak rolniczego jej użytkowania. W ocenie Sądu, zabrany materiał dowodowy uzasadniał stwierdzenie, że Skarżący nie posiadał w 2007 r. działek nr [...] i nie prowadził działalności rolniczej - w sposób wymagany przepisami rozporządzenia z dnia 11 kwietnia 2007 r. - objętej wnioskiem działki nr [...]. Przeprowadzone przez organy dowody przeczą twierdzeniu Skarżącego, że w 2007 r. faktycznie prowadził on na tych gruntach działalność rolniczą. Z tych względów organy prawidłowo potraktowały powierzchnię tych działek jako powierzchnię zawyżoną. Sąd nie stwierdził też naruszenia przez organy innych przepisów prawa. Przede wszystkim, za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez to, że w postępowaniu I instancji naruszono zasadę wyłączania od udziału w postępowaniu w sprawie pracownika, który brał udział w wydawaniu zaskarżonej decyzji. Naruszenia tego Skarżący upatruje w tym, że przy zeznaniach świadka była obecna Kierownik BP ARiMR K. S., która następnie wydała decyzję w sprawie. Wskazać trzeba, że powołany przez Skarżącego przepis pozwala na wyłączenie pracownika organu administracji od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał on udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Przyjmuje się, że przepis ten wyłącza pracownika z udziału w postępowaniu odwoławczym, jeżeli uczestniczył on uprzednio w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, w którym wydano zaskarżoną odwołaniem decyzję (M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, opubl. w Lex 2012). W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała miejsce. Powołany przepis, ani żaden inny, nie stoi na przeszkodzie, aby osoba, która wydaje decyzję w sprawie była wcześniej obecna przy czynności postępowania, które poprzedza wydanie tej decyzji, np. przy zeznaniach świadka. Nie jest też zasadny zarzut naruszenia art. 61 § 4 k.p.a. poprzez brak poinformowania o wszczęciu postępowania strony – I. W. i ustanowionego dla niego kuratora. Należy bowiem zauważyć, że I. W. nie był stroną postępowania dotyczącego dopłat za 2007 rok, nie wnosił on bowiem o przyznanie tych dopłat. Stroną tego postępowania był wyłącznie R. W. Fakt, że I. W. był właścicielem części działek wskazanych przez Skarżącego we wniosku o dopłaty, nie czyni z niego automatycznie strony postępowań dotyczących dopłat, które były przyznawane Skarżącemu. Z tego samego powodu brak było podstaw do zawieszenia postępowania po śmierci I. W. Skarżący zarzucił, że w postępowaniu I instancji przesłuchiwano ubezwłasnowolnioną stronę postępowania – I. W. - bez udziału jej prawnego przedstawiciela - kuratora. Sąd stwierdza, że działanie organów w tym zakresie było prawidłowe. Organ wyjaśnił kwestię stanu zdrowia I. W. Ustalono, że posiadał on ograniczoną zdolność do czynności prawnych. W doktrynie prawa administracyjnego zauważono, że zdolność do składania zeznań w charakterze świadka nie została uzależniona od wieku lub zdolności do czynności prawnych. Podkreślono, że "samo ubezwłasnowolnienie danej osoby nie dyskwalifikuje jej zdolności do wystąpienia w charakterze świadka. Ocena, czy osoba ubezwłasnowolniona lub małoletni mają zdolność do postrzegania lub komunikowania swoich spostrzeżeń, należy do organu prowadzącego postępowanie (M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany..., j.w.). Organ miał zatem prawo uznać, że I. W. może w tym postępowaniu zeznawać jako świadek. W kwestii podniesionego w skardze zarzutu nieuwzględnienia wniosku o przeprowadzenia badań psychiatrycznych i okulistycznych świadków wskazać trzeba, że organ odniósł się w sposób wyczerpujący do tego wniosku w uzasadnieniu postanowienia nr [...]. Sąd potwierdza brak podstaw prawnych do jego uwzględnienia. Jeżeli świadek jest w stanie składać zeznania, organ jest zobowiązany takie zeznania odebrać. Organ może następnie dokonać oceny wiarygodności takich zeznań. Za niezasadny należało także uznać zarzut zignorowania wniosku o wstrzymanie się z wydawaniem decyzji do czasu zakończenia postępowania sądowego w związku z otwarciem nowego postępowania sądowego mającego bezpośredni związek i wpływ na prowadzone postępowanie administracyjne. Należy przede wszystkim wyjaśnić Skarżącemu, że obowiązujące przepisy prawa nie przewidują możliwości wstrzymania wydania decyzji. Organ może natomiast zawiesić postępowanie, jednak takiego wniosku Skarżący nie sformułował. Gdyby nawet organ wniosek taki potraktował jako wniosek o zawieszenie postępowania administracyjnego, to brak było podstaw do jego uwzględnienia. Przesłanki zawieszenia postępowania zawiera art. 97 § 1 k.p.a. Zawieszenie jest możliwe m.in. wówczas, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W tej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca. Wskazywane przez Skarżącego sprawy sądowe (postępowanie spadkowe, postępowanie o ustalenie nieistnienia umowy dzierżawy między I. W. a Z. D.) dotyczyły kwestii, które nie miały wpływu na ocenę zasadności przyznania w niniejszej sprawie dopłat za 2007 rok. To zaś, że w postępowaniu tym mogą pojawić się informacje związane z przedmiotową sprawą nie oznacza automatycznie, że istnieje konieczność zawieszenia postępowania administracyjnego. Zebranie dowodów i wyjaśnienie wszelkich okoliczności sprawy jest obowiązkiem organów prowadzących postępowanie administracyjne. Organ nie może zawieszać postępowania i oczekiwać na dokonanie tych czynności przez sądy i inne organy. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organy zgromadziły kompletny i wystarczający materiał dowodowy, który pozwolił na rozstrzygnięcie znajdujące oparcie w przepisach prawa. Odnosząc się z kolei do zarzutu, że w postępowaniu I instancji bezprawnie przyjęto wnioski Skarżącego o przyznanie płatności z naniesioną zmianą po ustawowym terminie oraz bezpodstawnie wyciągnięto w związku z wniesieniem tych wniosków skutki prawne wobec jego osoby Sąd stwierdza, że organ wyjaśnił tą kwestię w postanowieniu nr [...] z [...] czerwca 2010 r., którym odmówił przywrócenia terminu do złożenia tych wniosków. Z kolei do wniosków Skarżącego o umorzenie postępowania odniesiono się w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. W zakresie wniosku o przejęcie płatności po zmarłym I. W. organ udzielił Skarżącemu informacji, jakie należy spełnić warunki i jakie należy przedłożyć dokumenty, aby było to możliwe. Nie zasługiwał też na uwzględnienie zarzut dotyczący odmowy wglądu do dokumentacji IRZ potwierdzającej prowadzenie dokumentacji hodowli bydła. Kwestia ta pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiocie płatności, bowiem spór w sprawie dotyczy uprawy gruntów. Trzeba też zauważyć, że ewentualne prowadzenie dokumentacji nie jest równoznaczne z tym, że Skarżący prowadził hodowlę. Zwłaszcza, że Skarżący, jak wynika z akt sprawy, zamieszkiwał w A. i pozostawał w zatrudnieniu. Sąd nie doszukał się także jakichkolwiek nieprawidłowości w przesłuchaniach świadków. Stwierdził natomiast, że podpisując protokoły przesłuchań Skarżący nie zgłaszał uwag, z czego należy wnioskować, że akceptował prawidłowość przeprowadzenia dowodu. Uwag do protokołu nie zgłaszali też przesłuchiwani świadkowie. Bez wpływu na ocenę legalności kontrolowanego aktu pozostają wskazane w skardze oświadczenia J. T. i S. T. oraz K. J. W pierwszej kolejności Sąd zauważa, że organy prowadząc niniejsze postępowanie nie powoływały zeznań K. J. Odnośnie zaś J. T. i S. T., należy wskazać, że organ odwoławczy nie mógł odnieść się do tych dokumentów, bowiem zostały one podpisane już po wydaniu zaskarżonej decyzji. Mając natomiast na uwadze jednoznaczne zeznania, złożone przez nich pod rygorem odpowiedzialności karnej, które znajdują potwierdzenie w zeznaniach pozostałych świadków przesłuchanych w sprawie, wskazane przez Skarżącego oświadczenie nie może podważać ustaleń podjętych przez organy. Dodatkowo, jak wskazał organ w odpowiedzi na skargę, oświadczenia J. i S. T., zostały prawdopodobnie złożone na skutek działań Skarżącego polegających na namawianiu świadków do wycofania swych zeznań i pozostawianiu im gotowych oświadczeń do podpisania. Zdaniem Sądu, w kontrolowanej sprawie organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W sposób wyczerpujący rozpatrzono cały materiał dowodowy, odnosząc się także do dokumentacji przedłożonej przez Skarżącego i jego wyjaśnień. Ocena dowodów oraz podjęte wnioski odpowiadają zasadom logiki i doświadczenia życiowego. O prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia przekonują uzasadnienia decyzji organów obu instancji. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) oddalił skargę.