I SA/Bk 354/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "M" Sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w sprawie zabezpieczenia na majątku podatnika przybliżonych kwot zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za okresy od listopada 2010 r. do czerwca 2011 r. i od października 2011 r. do stycznia 2012 r. oraz przybliżonych kwot odsetek za zwłokę należnych od tych zobowiązań p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik "M" Sp. z o.o. w B. wniósł do tut. Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] maja 2013 r. nr [...], wydaną w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] sierpnia 2012 r. utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z [...] maja 2012 r. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] maja 2013 r. i poprzedzającej jej wydanie decyzji tego organu z [...] marca 2013 r. Pełnomocnik argumentował, że wykonanie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] sierpnia 2012 r. utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z [...] maja 2012 r., co do której odmówiono stwierdzenia nieważności w zaskarżonych w tej sprawie rozstrzygnięciach, powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia spółce znacznej szkody. Dalsze utrzymywanie w mocy powyższych decyzji stanowiących o zabezpieczeniu na majątku strony kwoty ponad 27 mln zł powoduje utrudnienia w prowadzeniu działalności spółki. Brak możliwości dysponowania przez spółkę środkami pieniężnymi zagraża jej dalszemu bytowi prawnemu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W realiach tej sprawy przesłanki te nie zachodzą ze względu na charakter będącego przedmiotem zaskarżenia do Sądu rozstrzygnięcia, tj. decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny, jak również orzecznictwem sądów administracyjnych, wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. W rzeczywistości problem wykonania aktów administracyjnych dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki. Problem ten nie dotyczy natomiast aktów odmownych, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 5, Warszawa 2012, str. 490-491 i przywołane tam orzecznictwo: np. postanowienie NSA z 19 lutego 2009 r. II FSK 136/09; zob. też postanowienie NSA z 4 sierpnia 2010 r. II FZ 360/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W związku z powyższym nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne, nadające się do egzekucji. Skutków takich, ponad wszelką wątpliwość, nie wywołuje decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Tego typu rozstrzygnięcie nie jest aktem administracyjnym podlegającym wykonaniu. Nie obliguje również strony do jakiegokolwiek działania i nie nakłada na nią uprawnień. Stąd nie ma możliwości wstrzymania jego wykonania. W tym stanie rzeczy Sąd uznał za zasadne odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, orzekając w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.