I SA/Bk 356/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 22 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. Spółdzielnia Mieszkaniowej w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 31 lipca 2025 r. nr 408.116/G-2/XV/2025 w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiąc marzec 2025 r. p o s t a n a w i a odrzucić skargę. , B. Spółdzielnia Mieszkaniowa w B. (dalej powoływana jako skarżąca) wniosła do tut. sądu administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 31 lipca 2025 r. nr 408.116/G-2/XV/2025 utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Białymstoku z 17 czerwca 2025 r. nr BGO-III.3137.209.2025 w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiąc marzec 2025 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 16 września 2025 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 623 zł, stosownie do treści § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 535) w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że odpis ww. zarządzenia został doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu 19 września 2025 r. (k. 18). W odpowiedzi skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w zakresie wpisu od skargi. Zarządzeniem z dnia 14 października 2025 r., sygn. akt I SPP/Bk 79/25 referendarz sądowy pozostawił wniosek bez rozpoznania. Doręczono je stronie w dniu 15 października 2025 r., zaś po bezskutecznym upływie siedmiodniowego terminu na złożenie sprzeciwu od ww. zarządzenia stało się ono prawomocne. W piśmie z 9 października 2025 r. skarżąca złożyła oświadczenie o cofnięciu skargi, wnosząc o umorzenie postępowania. W wyznaczonym terminie, który upłynął 26 września 2025 r. wpis nie został uiszczony, co potwierdził pracownik Oddziału Finansowo-Budżetowego tutejszego sądu 14 października 2025 r. (k. 50). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zanim sąd przystąpi do merytorycznego rozpoznania sprawy, w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi oraz formalną poprawność jej wniesienia. Powinność ta wynika m. in. z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako: p.p.s.a.), zgodnie z którym skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Badanie merytoryczne legalności aktów administracyjnych zaskarżonych do sądu administracyjnego możliwe jest zatem wówczas, gdy skarga spełnia wymogi formalne, została złożona w terminie oraz gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego. Stwierdzenie braku którejkolwiek z przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia rozpoznanie sprawy co do istoty. W niniejszej sprawie stwierdzono brak uiszczenia wpisu sądowego (art. 230 § 1 oraz § 2 p.p.s.a.) w kwocie 623 zł. Skarżący został zobowiązany przez sąd do uzupełnienia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, a termin na wykonanie tego obowiązku upływał 26 września 2025 r. Brak nie został uzupełniony mimo pouczenia o skutku odrzucenia skargi w wypadku wystąpienia takiej sytuacji. W niniejszej sprawie oświadczenie o cofnięciu skargi nie mogło być uznane za wiążące dla sądu, ponieważ cofnąć można skargę jedynie po jej skutecznym wniesieniu. Brak uiszczonego wpisu w niniejszej sprawie powoduje jednak uznanie, że skarga nie została skutecznie wniesiona i jako podlegająca odrzuceniu nie może być cofnięta. W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., zobligowany był do odrzucenia skargi, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.