I SA/Bk 36/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, Sędziowie sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 marca 2014 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012 oddala skargę. Zaskarżoną do Sądu decyzją z [...] listopada 2013 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w Ł. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. z [...] września 2013 r. nr [...] w sprawie przyznania J. W. (dalej jako Skarżący) płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012 w pomniejszonej wysokości. Z wymienionych rozstrzygnięć wynika, że Skarżący złożył w dniu [...] maja 2012 r. wniosek o przyznanie płatności na 2012 r., w którym ubiegał się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej (JPO) do wszystkich deklarowanych działek rolnych o łącznej powierzchni wynoszącej 18,09 ha i uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO) do działek rolnych o powierzchni 14,47 ha. W zakresie UPO wskazano, że powierzchnia działek rolnych stwierdzona podczas kontroli na miejscu wynosi 17,43 ha. Z kolei w przypadku UPO wskazano, że powierzchnia działek rolnych stwierdzona podczas kontroli na miejscu wynosi 13,74 ha. Powyższe ustalenia były efektem kontroli na miejscu przeprowadzonej 23 sierpnia 2012 r., gdzie stwierdzono, że w przypadku działek rolnych G i M granice uprawy wykraczają poza granice działek referencyjnych zadeklarowanych we wniosku, co w konsekwencji może skutkować redukcją powierzchni działki rolnej (kontrolujący zastosowali kod pokontrolny DR 50). Inspektorzy stwierdzili również błędną deklarację działek A, B i G - niespójność zadeklarowanej działki - zadeklarowano jako jedną działkę kilka działek nie sąsiadujących ze sobą, na których prowadzona jest jedna uprawa. Wskazując na różnice procentowe między powierzchnią działek zadeklarowanych płatności a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli organ I instancji pomniejszył płatność, opierając się na treści art. 58 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. WE nr L 316 z dnia 2 grudnia 2009 r. str. 65), dalej jako rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009. Rozpatrując odwołanie, Dyrektor Oddziału ARiMR uznał, że decyzja organu I instancji jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa krajowego i unijnego. Organ odwoławczy wskazał, że kontrola przeprowadzona [...] sierpnia 2013 r. w gospodarstwie Skarżącego wykazała zawyżenie powierzchni gruntów rolnych w zakresie JPO o 0,66 ha, a w zakresie UPO o 0,73 ha, co daje różnice procentowe odpowiednio: 3,7866 % i 5,3130%. Zgodnie zaś z art. 58 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3% lub 2 ha, lecz nie więcej niż 20% powierzchni stwierdzonej, wówczas kwota, jaka ma być przyznana zostaje pomniejszona w danym roku o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę. W ocenie Dyrektora Oddziału ARiMR wyniki kontroli utrwalone zostały w protokole z czynności kontrolnych spełniającym wymogi formalne określone w art. 32 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009. W treści protokołu wskazane zostały działki objęte kontrolą, metody, przy wykorzystaniu których zostały przeprowadzone pomiary, obwód zmierzonych działek, stwierdzone powierzchnie upraw oraz opis nieprawidłowości. Ponadto wskazana i uwzględniona została przy ustalaniu powierzchni rolnych, tolerancja pomiaru. Organ odwoławczy podkreślił, że podstawowym obowiązkiem wnioskodawcy jest określenie we wniosku o przyznanie płatności powierzchni działek rolnych oraz wskazanie, na jakich działkach ewidencyjnych dana działka rolna jest położona. Z raportu z kontroli na miejscu wynika, że w przypadku działek rolnych G i M zastosowano kod pokontrolny DR 50, oznaczający, iż granice uprawy wykraczają poza granice dziełek referencyjnych zadeklarowanych we wniosku, co w konsekwencji może skutkować redukcją po wierzchni działki rolnej. W przypadku działki rolnej oznaczonej lit. M stwierdzono, że przedmiotowa działka położona jest na działkach ewidencyjnych nr [...] (pow. 0,09 ha) i [...] (pow. 0,01 ha), z których działki nr [...] Skarżący nie wskazał we wniosku o przyznanie płatności. Dlatego też, pomimo łącznego pomiaru uprawy 0,10 ha, powierzchnia stwierdzona działki rolnej M wynosi 0,09 ha. Tym samym nie spełnia warunku minimalnej powierzchni działki rolnej kwalifikującej się otrzymania płatności wynoszącej 0,10 ha. Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009. Wniosek nie był bowiem prawidłowy pod względem faktycznym, a Skarżący nie wykazał skutecznie w toku postępowania, że nie ponosi winy za zadeklarowanie nieprawidłowych danych. W skardze do Sądu J. W. wniósł o uchylenie ww. decyzji. Zakwestionował ustalenie powierzchni działki M. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Spór w sprawie dotyczy prawidłowości wykluczenia z płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012, działki rolnej oznaczonej jako M. Na mocy art. 7 ust.. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli: 1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha; 2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Warunek, o którym mowa w art.7 ust.1 pkt 1 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, uważa się za spełniony, gdy rolnik ubiegający się o płatność w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, posiada w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, działki rolne (art.2 ust.1 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009), o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha. Zgodnie, bowiem z załącznikiem VII do rozporządzenie Komisji (WE) NR 1121/2009 z dnia 29 października 2009 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 w odniesieniu do systemów wsparcia dla rolników, ustanowionych w jego tytułach IV i V (Dz.U. UE. L. z 2009 r. nr 316 s. 27), dla Polski minimalna powierzchnia przypadającego na gospodarstwo obszaru kwalifikującego się w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej wynosi 1 ha. Pamiętać przy tym należy, że działkę rolną w myśl postanowień art. 2 ust.1 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, stanowi zwarty obszar gruntu, zgłoszony przez jednego rolnika i obejmujący nie więcej niż jedną grupę upraw. Jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (art. 7 ust.1a o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego). Z powyższego wynika, że płatność może być przyznana rolnikowi jedynie w stosunku do działek rolnych o powierzchni nie mniejszej niż 1 ha, wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością i będących w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności. W wyniku kontroli na miejscu przeprowadzonej w gospodarstwie Skarżącego w dniu [...] sierpnia 2013 r. stwierdzono, że granice uprawy na działce M wykraczają poza granice działki referencyjnej zadeklarowanej we wniosku. Inspektorzy dokonując pomiarów działki M stwierdzili, że przedmiotowa działka położona jest na kilku działkach ewidencyjnych: nr [...] o (pow. 0,0862 ha), nr [...] (pow. 0,0088 ha) oraz nr [...] (pow. 0,0001 ha). Wyniki oględzin działek znajdują odzwierciedlenie w doręczonym Skarżącemu protokole z czynności kontrolnych i dołączonym do niego materiale graficznym oraz w treści pisma z [...]października 2013 r. Biura Kontroli na Miejscu, Wydział ds. GIS, stanowiącym odpowiedź na wniosek o zweryfikowanie działek ewidencyjnych pod względem prawidłowości powierzchni działki rolnej przyjętej dla ustalonej dla danej działki referencyjnej powierzchni PEG. Z uwagi na to, że działki ewidencyjnej o nr [...] Skarżący nie zadeklarował we wniosku o przyznanie płatności powierzchnia upraw stwierdzona na tej działce nie mogła być brana pod uwagę. Tym samym pomimo tego, że łączny pomiar uprawy wynosi 0,10 ha, to na działkach ewidencyjnych zadeklarowanych we wniosku wynosi mniej niż powierzchnia minimalna. Tym samym działka M nie spełnia warunku minimalnej powierzchni działki rolnej kwalifikującej się otrzymania płatności wynoszącej 0,10 ha. Konsekwencją stwierdzonych nieprawidłowości była, więc redukcją powierzchni działki rolnej. Skarżący nie przedstawił dowodów, które mogłyby skutecznie podważyć ustalenia organów administracji. W art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, wskazano, że jeśli w odniesieniu do danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 57, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % zatwierdzonego obszaru. Jeśli różnica ta przekracza 20 % zatwierdzonego obszaru, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej. Jeśli różnica ta przekracza 50 %, rolnika wyklucza się również z otrzymywania pomocy do wysokości równej kwocie odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym zgodnie z art. 57 niniejszego rozporządzenia. Kwota ta zostaje odliczona zgodnie z art. 5b rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006. Obniżki i wyłączenia, o których mowa w art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 (rozdziale II "Ustalenia w odniesieniu do kryteriów kwalifikowalności"), stanowią dodatkową obniżkę, której wysokość uzależniona jest od rozmiaru pominięcia, która pomniejsza całkowitą kwotę płatności bezpośrednich wypłacanych rolnikowi za dany rok. Z uwagi na to, że stwierdzona w takcie kontroli na miejscu różnica między powierzchnią deklarowaną działek rolnych a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli wyniosła 5,313 %, prawidłowo zastosowano obniżkę w wysokości odpowiadającej dwukrotności wykrytej różnicy. Uznając skargę za niezasadną w oparciu o postanowienia art.151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz.270 ze zm.), orzeczono jak sentencji.