I SA/Bk 361/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, sędzia WSA Justyna Siemieniako (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 listopada 2025 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 20 sierpnia 2024 r., nr 405.460/D-5/XXIV/24 w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w sprawie oddala skargę. Wnioskiem z dnia 16 sierpnia 2021 r. J. B. (dalej powoływany jako: "skarżący", "wnioskodawca"), na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm., dalej jako: o.p.), wystąpił "o umorzenie zaległości podatkowych w łącznym zobowiązaniu pieniężnym tj. II, III, IV rata za 2020 r. I i II rata za 2021 r.". Przedmiotowy wniosek uzasadnił tym, że z dniem 17 lipca 2021 r. utracił prawo wykonywania zawodu hodowcy bydła, a z dniem 12 sierpnia 2021 r. decyzją Burmistrza Sokółki nastąpiło czasowe odebranie 11 sztuk bydła, wobec czego nie stać go na uiszczenie zaległości podatkowych. Decyzją z dnia 29 października 2021 r., znak: F.0.3123.1.9.2021MJ, Burmistrz Sokółki (dalej powoływany jako Burmistrz, organ I instancji) umorzył zaległości z tytułu I, II i III raty podatku w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2021 r. w wysokości 1107,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 12,00 zł oraz umorzył, jako bezprzedmiotowe, postępowanie w sprawie umorzenia zaległości w łącznym zobowiązaniu pieniężnym z tytułu II, III i IV raty za 2020 r. Przedmiotowe rozstrzygniecie zostało zaskarżone w części dotyczącej umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowe. W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku (dalej powoływane jako Kolegium, organ odwoławczy) decyzją z dnia 22 lutego 2022 r. znak: 405.504/D-1/25/21, uchyliło ww. decyzję w zaskarżonej części i przekazało sprawę w tej części organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, wobec niewyjaśnienia okoliczności mających istotny wpływ na wynik sprawy. Następnie, decyzją z dnia 22 kwietnia 2022 r., znak: F.0.3123.1.9.2021MJ, organ I instancji odmówił umorzenia zaległości podatkowej w łącznym zobowiązaniu pieniężnym z tytułu II, III i IV raty za 2020 rok, w kwocie 1097,00 zł, a także odmówił umorzenia należnych odsetek w wysokości 87,63 zł i kosztów upomnienia w wysokości 11,60 zł. Także to rozstrzygnięcie, decyzją Kolegium z dnia 22 lipca 2022 r. znak: 405.359/D-l/XX/22, zostało uchylone, a sprawa przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Kolejną decyzją z dnia 12 października 2022 r. nr F.0.3123.1.9.2021MJ Burmistrz odmówił umorzenia zaległości podatkowej w łącznym zobowiązaniu pieniężnym z tytułu II, III i IV raty za 2020 r. w kwocie 1.097 zł, należnych odsetek w wysokości 87,63 zł i kosztów upomnienia w wysokości 11,60 zł. Decyzją z dnia 13 stycznia 2023 r. nr 405.537/D-AH/16/22 Kolegium utrzymało w mocy ww. decyzję organu I instancji. W następstwie skargi skarżącego na ww. decyzję wyrokiem z dnia 19 czerwca 2024 r., sygn. akt I SA/Bk 88/23 (wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na internetowej stronie bazy orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił zaskarżoną decyzję, wskazując że Kolegium dokonało niewłaściwej kontroli instancyjnej decyzji, a także zaniechało pełnej, merytorycznej oceny sprawy. Zdaniem WSA w Białymstoku niewłaściwa kontrola instancyjna polegała na braku wypowiedzi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku o wyłączenie pracowników organu I instancji, a zarazem nieodniesieniu się w pełni do twierdzeń strony w tym zakresie. Co do tej drugiej kwestii sąd zwrócił uwagę, że skarżący na rozprawie w dniu 9 czerwca 2024 r. wskazał, iż dokonał wpłaty i przedłożył potwierdzenie wpłaty z 9 lipca 2020 r. w kwocie 743 zł na rachunek Urzędu Miejskiego w Sokółce tytułem I oraz II raty podatku wraz z odsetkami. Sąd odnotował, że w treści zaskarżonej decyzji Kolegium nie wypowiedziało się w kwestii istnienia zaległości podatkowych, których dotyczył wniosek. Ocenił przy tym, że kwestia ta nie została zbadana, co było obowiązkiem organu, gdyż stwierdzenie, że dana zaległość została opłacona czy choćby wyegzekwowana w postępowaniu egzekucyjnym winno skutkować umorzeniem postępowania w zakresie tej zaległości. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z 20 sierpnia 2024 r. nr 405.460/D-5/XXIV/24 Kolegium uchyliło decyzję organu I instancji i umorzyło postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że z uwagi na ekonomikę procesową, zarzuty braku bezstronności kierowane pod adresem organu I instancji oraz jego pracowników zostaną rozpatrzone przez organ odwoławczy jako dotyczące zaskarżonej decyzji. Podstawę wyłączenia wnioskodawca opiera na twierdzeniu, że: (a) "sekretarka Urzędu" (a więc pracownik w ogóle niebiorący udziału w rozpatrywaniu spraw podatkowych) drwiła, lżyła, szydziła z podatnika i "rżała" w obecności Skarbnika i bliżej nieokreślonych pracowników Wydziału Finansowego, (b) upubliczniono fakt "z jakim problemem podatnik miał się spotkać z Burmistrzem", (c) Burmistrz "podżegał do wprowadzenia danych osobowych podatnika", (d) zapowiedziano podatnikowi fakt złożenia skargi ustnej na pracownika, (e) bliżej nieokreśleni urzędnicy Urzędu Miejskiego publicznie na sesjach Rady Miejskiej i na spotkaniach urzędowych rzekomo ujawniali fakt pobytu wnioskodawcy w szpitalu psychiatrycznym i podawali nieprawdziwe informacje o powodach tego pobytu. Kolegium stwierdziło, że powyższe twierdzenia nie zostały poparte żadnymi dowodami. Wnioskodawca nie jest nawet w stanie zidentyfikować konkretnych pracowników, którzy rzekomo jakieś informacje "upubliczniali", rzekomo ujawniali pobyt w szpitalu psychiatrycznym. Nie wiadomo, w jaki sposób Burmistrz miał "podżegać do wprowadzenia danych osobowych" lub "zapowiadać fakt złożenia skargi na pracownika". Wszystkie zawarte we wniosku zarzuty kierowane wobec organu i jego pracowników nie mają żadnego związku z załatwieniem sprawy umorzenia zaległości podatkowych. Nie wiadomo, w jaki sposób "drwiny" sekretarki Urzędu (jeżeli faktycznie miały miejsce) niezajmującej się przecież załatwianiem jakichkolwiek spraw podatkowych, "upublicznianie problemów", "podżeganie do wprowadzania danych", "zapowiadanie faktu złożenia skargi na pracownika", ujawnianie faktu pobytu w szpitalu psychiatrycznym miałyby wpłynąć na rozstrzygnięcie wniosku o umorzenie zaległości podatkowych. Kolegium nie dopatrzyło się zaistnienia żadnej z przesłanek wskazanych w art. 130 lub art. 132 o.p. W szczególności niepotwierdzone żadnymi dowodami, a nawet nieuprawdopodobnione zarzuty wnioskodawcy, nie wywołują, zdaniem Kolegium, żadnych wątpliwości co do bezstronności jakiegokolwiek konkretnego pracownika biorącego udział w załatwieniu niniejszej sprawy, ani nie świadczą o jakimkolwiek prawdopodobieństwie istnienia pomiędzy organem podatkowym, a stroną stosunku prawnego mogącego mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zdaniem organu odwoławczego, wnioskodawca próbuje postawić w złym świetle wszystkich pracowników Urzędu Miejskiego, aby wymóc ich odsunięcie od załatwienia sprawy. Subiektywne odczucie wnioskodawcy, że organ podatkowy i jego pracownicy "utracili zaufanie niezbędne do pełnienia funkcji publicznych" nie jest wystarczające do zastosowania instytucji wyłączenia i na pewno nie może prowadzić do paraliżu działalności organu podatkowego. Okoliczności uzasadniające wyłącznie muszą być realne i obiektywnie budzić wątpliwości co do bezstronności w tej konkretnej sprawie. Co do meritum sprawy Kolegium stwierdziło, że niniejsze postępowanie dotyczy zaległości z tytułu II, III i IV raty w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za rok 2020. Dokonana w dniu 9 lipca 2020 r. wpłata 743zł, na którą powołał się podatnik na rozprawie przed WSA, została przez organ podatkowy zaliczona na poczet zaległości z roku 2019 oraz na pokrycie całej I raty i części II raty w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za rok 2020. Po zaliczeniu na podatniku nadal więc ciążyły zaległości z tytułu II (część), III i IV raty - łącznie 1097 zł. Tytułem egzekucyjnym z dnia 19 lutego 2021 r. zostało natomiast zainicjowane postępowanie egzekucyjne w sprawie pozostałych do zapłaty wyżej wymienionych rat łącznego zobowiązania pieniężnego. Zaległości te w całości (wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami upomnienia) zostały wyegzekwowane przez organ egzekucyjny i przekazane organowi podatkowemu w dniu 30 sierpnia 2021 r. Na dzień orzekania w sprawie nie istniała już więc żadna zaległość podatkowa dotycząca roku 2020. Postępowanie w sprawie umorzenia nieistniejącej zaległości podatkowe stało się więc, zdaniem Kolegium, bezprzedmiotowe. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, wnioskodawca złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżając decyzję w całości, zarzucił: 1) rażące naruszenie prawa pomocy de minimis w rolnictwie przez odmowę umorzenia zaległości podatkowej w postaci IV raty łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2019 r. przy jednoczesnej odmowie umorzenia zaległości podatkowej za 2020 r. w oparciu o protokoły szacowania strat w rolnictwie z powodu niekorzystnych warunków atmosferycznych stosownego rozporządzenia Ministra Rolnictwa, którym Burmistrz Sokółki był związany jako organ powołujący komisję do spraw szacowania strat, 2) rażące naruszenie art. 73 § 1 pkt 1 o.p. przez brak stwierdzenia nadpłaty w kwocie 743 zł w celu zaliczenia na kolejną zaległość podatkową której odmówiono umorzyć – co doprowadziło do bezpodstawnego wzbogacenia się. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w zaskarżonej decyzji oraz wyroku WSA w Białymstoku w sprawie I SA/Bk 88/23 powołano się na fakt umorzenia zaległości podatkowej z tytułu I, II i III raty łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021 r. w wysokości 1.107,00 zł, a pominięto fakt odmowy umorzenia długu publicznego z tytułu kosztów zastępczego utrzymania zwierząt podczas przymusowego leczenia podatnika w kwocie co najmniej 7.500 zł miesięcznie za okres od daty przymusowego leczenia (17 lipca 2021 r.) do daty wydania decyzji umarzającej (29 października 2021 r.) W sensie materialnym żadnego umorzenia zatem nie było, przy czym podatnik zrezygnował z pożytków i dochodów z odebranych zwierząt. Kolejną nieprawidłowością według skarżącego jest fakt powoływania się Kolegium na przestępstwo bezprawnego przeksięgowania wpłaty kwoty 743 zł uiszczonej w oparciu o pismo Urzędu Miejskiego, na inną zaległość niż wpłata. Naprawienie tego czynu zabronionego przez organ powinno polegać na stwierdzeniu nieważności tego postanowienia lub co najmniej uzupełnienie zaskarżonej decyzji o orzeczenie stwierdzające nadpłatę oraz (aby było sprawiedliwie) z jednoczesnym zaksięgowaniem tej nadpłaty na kolejną zaległość podatkową wynikłą z faktu braku zwrotu odebranych zwierząt. Zdaniem wnioskodawcy załączone dokumenty potwierdzają fakt nabycia prawa pomocy de minimis w rolnictwie. Solidarny obowiązek zaspokojenia tego prawa ciążył m.in. na organie podatkowym, przy czym spełnienie tego obowiązku przez jeden organ zwalniało ze spełnienia przez inny obowiązany organ (Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa). W związku z epidemią COVID i brakiem środków rozpoznanie wniosków zostało zawieszone, co powinno było skutkować zawieszeniem postępowania w sprawie wniosku o umorzenie zaległości podatkowej w postaci IV raty za 2019 r. także przez Burmistrza. Tym samym przedmiotem obecnego postępowania i zaskarżonej decyzji jest według skarżącego zaległość za 2019 r. w kwocie 743 zł. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności Kolegium w stwierdzeniu nadpłaty dowiedzionej przed WSA w Białymstoku w sprawie I SA/Bk 88/23 oraz bezczynności w stwierdzeniu z urzędu nieważności postanowienia Burmistrza przeksięgowującego wpłatę na poczet łącznego zobowiązania pieniężnego na 2020 r. na IV ratę 2019 r. oraz I i częściowo II ratę 2020 r., a także o zasądzenie od Kolegium na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia uprawomocnienia się wyroku. Skarżący wniósł ponadto o dopuszczenie dowodu z dołączonego dokumentu na okoliczność nabycia w 2019 r. prawa do pomocy de minimis w rolnictwie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 5 listopada 2025 r. skarżący wyjaśnił, że na datę składania wniosku o umorzenie zaległości za II, III i IV kwartał 2020 r. nie istniała zaległość podatkowa. Odnośnie wyłączenia pracowników wniosek z 10 października 2022 r. dotychczas nie został rozpoznany. Złożył do akt kserokopie okazując oryginały postanowienia z 29 października 2025 r., decyzji z 2 października 2025 r. oraz kopie przelewu kwoty 500,01 zł, a nadto wniosek o zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Punktem wyjścia dla dalszych rozważań należy uczynić wskazanie, że organ odwoławczy wydał kontrolowaną w niniejszej sprawie decyzję z dnia 20 sierpnia 2024 r. nr 405.460/D-5/XXIV/24, będąc w myśl art. 153 p.p.s.a. związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi przez WSA w Białymstoku w prawomocnym wyroku z dnia 19 czerwca 2024 r., sygn. akt I SA/Bk 88/23. Zasada związania oceną prawną powoduje, że skutki prawomocnego wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak i wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2021 r., sygn. akt II FSK 856/19, powołane w uzasadnieniu orzeczenia są dostępne na internetowej stronie bazy orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Związanie oceną prawną wyrażoną w treści orzeczenia oraz wskazaniami co do dalszego postępowania dotyczy zarówno organów administracji publicznej, jak i sądów. Związanie sądu oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem. W wiążącym również sąd rozpoznający niniejszą sprawę wyroku z 19 czerwca 2024 r. WSA w Białymstoku zwrócił uwagę na niedostatki uzasadnienia wcześniejszej decyzji Kolegium w sprawie, traktując je zarazem jako wskazujące na nierozpatrzenie istoty sprawy. Sąd zwrócił wówczas uwagę, że Kolegium nie odniosło się do kwestii powoływanych przez skarżącego w stosunku do organu I instancji podstaw do wyłączenia pracowników tego organu. Brak uzasadnienia poprzedniej decyzji dotyczył nadto niewypowiedzenia się w przedmiocie tego, czy zaległość, której umorzenia żądał skarżący – nadal istnieje. W ocenie sądu dotychczasowe niedostatki uzasadnienia zostały uzupełnione. W zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji Kolegium rozważyło ww. kwestie, dając temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Znalazło to też ostatecznie odpowiedni rezultat w postaci rozstrzygnięcia tej decyzji o umorzeniu postępowania. Takie rozstrzygnięcie z pewnością nie zostało wykluczone w ocenie prawnej wyrażonej w sprawie I SA/Bk 88/23, skoro sąd nakazał rozważenie istnienia zaległości, której dotyczy sprawa – a tym samym zbadania, czy istnieje przedmiot żądania skarżącego. Przechodząc do właściwej oceny zaskarżonej decyzji należy wskazać, że na aprobatę zasługuje ocena organu w przedmiocie wniosku o wyłączenie pracowników. Zauważyć przede wszystkim należy – o czym nie wspomniał sąd w sprawie I SA/Bk 88/23 - że ewentualne postanowienie w przedmiocie wniosku o wyłączenie pracowników organu byłoby niezaskarżalne (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10 stycznia 2024 r., sygn. akt I SA/Bk 459/23), tym samym zarzuty odnoszące się do niego mogłyby być ujęte w odwołaniu i podlegać ocenie w postępowaniu odwoławczym. W ocenie sądu w sposób tożsamy należy więc traktować zarzut wskazujący na niewydanie takiego postanowienia, tj. brak ten i jego wpływ na wynik sprawy powinien podlegać ocenie w postępowaniu odwoławczym. Tak też ostatecznie uczyniło Kolegium w zaskarżonej decyzji. Sąd podziela dokonaną przez Kolegium ocenę zaistniałej sytuacji jako niemającą wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie. Słusznie zauważyło Kolegium, że skarżący nie poparł swoich twierdzeń żadnymi dowodami. Co jeszcze istotniejsze – twierdzenia te, nawet gdyby okazałyby się prawdziwe – trudno kwalifikować jako podstawę do wyłączenia pracowników, gdyż nie odnosiły się one do konkretnych pracowników zajmujących się sprawą, lecz "sekretarki Urzędu", Burmistrza lub nieujętych w sposób konkretny pracowników Urzędu. Wskazania skarżącego są niesprecyzowane, subiektywne i nieudowodnione, zatem nie mogły doprowadzić do uwzględnienia wniosku. Nie bez racji Kolegium zauważyło przy tym, że wniosek złożono dopiero w ostatnim dniu terminu na wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego, co mogło mieć na celu przedłużenie postępowania. Zgodnie z oceną prawną z wyroku w sprawie I SA/Bk 88/23 Kolegium prawidłowo podjęło się również zbadania kwestii, czy zaległości, których umorzenia żądał skarżący, istnieją. Po wyjaśnieniu tej kwestii w ponownie prowadzonym postępowaniu aktualnie nie budzi żadnych wątpliwości, że zaległości te obecnie nie istnieją. Organ odwoławczy trafnie zauważył, że niniejsze postępowanie dotyczy zaległości z tytułu II, III i IV raty w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za rok 2020. Dokonana w dniu 9 lipca 2020 r. wpłata 743zł, na która powołał się podatnik na rozprawie przed sądem w sprawie I SA/Bk 88/23, została przez organ podatkowy zaliczona na poczet zaległości z roku 2019 oraz na pokrycie całej I raty i części II raty w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za rok 2020. Kolegium stwierdziło, że po zaliczeniu na podatniku nadal więc ciążyły zaległości z tytułu II (część), III i IV raty – łącznie 1.097 zł. Jednak tytułem egzekucyjnym z dnia 19 lutego 2021 r. zostało zainicjowane postępowanie egzekucyjne w sprawie pozostałych do zapłaty wyżej wymienionych rat łącznego zobowiązania pieniężnego. Zaległości te w całości (wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami upomnienia) zostały wyegzekwowane przez organ egzekucyjny i przekazane organowi podatkowemu w dniu 30 sierpnia 2021 r. Organ odwoławczy w oparciu o powyższe prawidłowe ustalenia miał pełne podstawy do stwierdzenia, że zaległości, których umorzenia domagał się skarżący, już nie istnieją, a zatem prowadzone postępowanie jest bezprzedmiotowe. Skoro nie ma podstaw do wydania decyzji merytorycznej, to Kolegium, kierując się wytycznymi z wyroku w sprawie I SA/Bk 88/23 zasadnie uchyliło decyzję organu I instancji i umorzyło postępowanie. Również argumentacja skargi, jako nieodnosząca się do wskazań Kolegium z zaskarżonej decyzji, nie mogła doprowadzić do jej uwzględnienia. Należy podkreślić, że przedmiot niniejszej sprawy wyznaczał wniosek skarżącego z 16 sierpnia 2021 r. W zakresie zaległości za 2021 r. zostały one umorzone decyzją ostateczną Burmistrza z dnia 29 października 2021 r., znak: F.0.3123.1.9.2021MJ, zaś co do wcześniejszych zaległości ujętych we wniosku, tj. II, III, IV raty za 2020 r., okazało się, że po złożeniu wniosku doszło do skutecznej egzekucji, a przez to wygaśnięcia zaległych zobowiązań podatkowych. Skarżący nie ujął we wniosku żadnych innych zaległości. Nie jest rzeczą organów ani sądu wypowiadanie się w przedmiocie wygaśnięcia ewentualnych innych zaległości, których wniosek skarżącego nie dotyczył. Wpłata w kwocie 743 zł ma znaczenie jedynie w zakresie istotnym dla niniejszej sprawy, w związku z czym nie ma potrzeby szerszych rozważań w tym zakresie. Zarzuty wskazujące na bezprawne przeksięgowanie wpłaty pozostają gołosłowne i bez wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie. W szczególności należy wskazać, że zarzut naruszenia art. 73 § 1 pkt 1 o.p. nie mógł odnieść skutku, skoro sprawa niniejsza nie dotyczy nadpłaty, lecz umorzenia zaległości podatkowych. Podobnie bez związku ze sprawą jest zarzut "rażącego naruszenia prawa pomocy de minimis w rolnictwie przez odmowę umorzenia zaległości podatkowej w postaci IV raty łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2019 r.", skoro wniosek skarżącego nie obejmował zaległości za 2019 r. Podsumowując, zaskarżona decyzja jest prawidłowa, w szczególności organ odwoławczy w zgodzie ze wskazaniami sądu z wyroku w sprawie I SA/Bk 88/23 uzupełnił swoją ocenę i wyraził ją w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dając rękojmię należytego rozpatrzenia wszelkich okoliczności mających w sprawie znaczenie prawne. Kolegium zbadało te okoliczności i przekonująco wyjaśniło motywy wydania zaskarżonej decyzji, przy tym ostatecznie korzystnej dla skarżącego, skoro stwierdzono, że zaległości, których umorzenia domagał się skarżący – nie istnieją, a zatem nie ciążą na skarżącym. Mając na uwadze powyższe, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.