I SA/Bk 362/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski, Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi P. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] września 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie postanowienia zezwalającego na dobrowolne poddanie się karze oddala skargę. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. postanowieniem z [...] sierpnia 2012 r. Nr [...], nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku Pana P. C. (dalej jako: "skarżący"), odmówił wszczęcia postępowania w trybie art. 165 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz.749), dalej w skrócie, jako: "o.p.", w sprawie karnej skarbowej zakończonej prawomocnym postanowieniem Nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji wskazał, iż żądanie nie podlega rozstrzygnięciu w trybie wskazanym w piśmie z [...] lipca 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. postanowieniem z [...] września 2012 r. Nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że uwzględniając stan faktyczny sprawy w przepisach ustaw podatkowych brak jest podstawy prawnej do rozpatrzenia złożonego wniosku w trybie postępowania podatkowego, a więc zachodziła jedna z przesłanek wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania podatkowego, o której mowa w art.165a o.p. Na powyższe postanowienie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku w ustawowym terminie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Strona zarzuciła skarżonemu postanowieniu naruszenie art. 134 w zw. z art. 40 § 2 i art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej w skrócie, jako: "K.p.a.". W uzasadnieniu skargi skarżący zakwestionował podjęte rozstrzygnięcie stwierdzając, iż brak jest dowodu w postaci oświadczenia podatnika o dobrowolnym poddaniu się karze. Zdaniem podatnika wszczęcie postępowania w tym zakresie przyczyni się do wyjaśnienia sprawy. Na rozprawie ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego podniósł dodatkowo, że organ blednie odczytał wniosek skarżącego o wszczęcie postępowania. Zdaniem pełnomocnika wniosek skarżącego zmierzał do wznowienia postępowania w sprawie karnej skarbowej. Odpowiadając na skargę Dyrektora Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, bowiem zarzuty podniesione w skardze nie wnoszą istotnych elementów mających wpływ na jego zmianę. Natomiast odnosząc się do naruszenia wskazanych w skardze przepisów k.p.a., stwierdzono, że nie miały one zastosowania w sprawie, bowiem organy podatkowe działają na podstawie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Spór w sprawie dotyczy zasadności odmowy wszczęcia w trybie art. 165 § 1 o.p. postępowania w sprawie karnej skarbowej. Z akt sprawy wynika, że postępowanie w spornej sprawie zostało zakończone wydaniem prawomocnego postanowienia z [...] czerwca 1987 r. Nr [...] zezwalającego na dobrowolne poddanie się karze w trybie ustawy karnej skarbowej z 26 października 1971 r. (t.j. z 1984 r., Dz. U. Nr 22, poz. 103), dalej jako "ustawa karna skarbowa z 1971 r.". W myśl art. 2 § 1 o.p. przepisy ustawy ordynacja podatkowa stosuje się do: podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego, do których ustalania lub określania uprawnione są organy podatkowe; opłaty skarbowej oraz opłat, o których mowa w przepisach o podatkach i opłatach lokalnych a także do innych spraw z zakresu prawa podatkowego, należących do właściwości organów podatkowych. Ponadto, jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, przepisy działu III o.p. stosuje się do opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa, do których ustalenia lub określenia uprawnione są inne niż wymienione w § 1 pkt 1 organy (art.2 § 2 o.p.). W sprawach przewidzianych w ustawie karnej skarbowej z 1971 r. właściwymi rzeczowo organami nie były organy podatkowe lecz sądy powszechne i wojskowe (art.122 ustawy) oraz finansowe organy orzekające (art.123 § 1 ustawy). Dodatkowo w art. 126 ustawy karnej skarbowej z 1971 r. wskazano, że przed finansowymi organami orzekającymi lub organami dochodzenia w sprawach o przestępstwa i wykroczenia sądowe zastosowanie mają odpowiednie przepisy kodeksu postępowania karnego. Z powyższego wynika, że sprawy przewidziane w ustawie karnej skarbowej z 1971 r. nie spełniają kryteriów, o których mowa w art. 2 o.p., pozwalających na zastosowanie do nich przepisów ordynacji podatkowej. W myśl postanowień art. 165a § 1 o.p., gdy żądanie, o którym mowa w art. 165 o.p., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Wystąpienia którejkolwiek z wyżej wymienionych przesłanek zobowiązuje organ do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z przesłanek, o których mowa w art.165a o.p., skutkujących niemożnością wszczęcia postępowania podatkowego jest brak podstaw do rozpatrzenia treści żądania w trybie postępowania podatkowego. Z uwagi na to, że do spraw uregulowanych w ustawie karnej skarbowej z 1971 r., nie mają zastosowania przepisy ordynacji podatkowej brak było podstaw do rozpatrzenia żądania skarżącego w trybie postępowania podatkowego w tym także jako wniosku zmierzającego do wzruszenia w trybie nadzwyczajnym postępowania w sprawie dobrowolnego poddania się karze, zakończonego prawomocnym postanowieniem. Tym samym rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej w B. należy uznać za zgodne z prawem. Organ nie naruszył także wskazanych w skardze przepisów art. 134 w zw. z art. 40 § 2 i art. 129 § 2 Kpa, bowiem nie miały one zastosowania w sprawie. Mając powyższe na uwadze na mocy art.151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.