I SA/Bk 365/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski(spr.), Sędziowie sędzia WSA Sławomir Presnarowicz,, asesor WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant Urszula Zajko, po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. B. na czynności egzekucyjne [...] Urzędu Skarbowego w B. p o s t a n a w i a odrzucić skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. wszczął postępowanie egzekucyjne przeciwko B. B. w celu uregulowania obowiązku nałożonego na nią przez tegoż Inspektora decyzją z dnia [...].10.1999 r. Nr [...]. Zarzuty wniesione przeciwko prowadzonej egzekucji postanowieniem z dnia [...].08.2002 r. Nr [...] organ egzekucyjny uznał za nieuzasadnione, a zażalenia na to postanowienie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. postanowieniem z dnia [...].09.2002 r. nie uwzględnił. Także skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku na powyższe postanowienie została oddalona wyrokiem z dnia 28.01.2003 sygn. SA/Bk 1237/02. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego wystawił tytuł wykonawczy Nr [...] z dnia [...].05.2002 r. obejmujący niezapłaconą grzywnę nałożoną za naruszenie przepisów prawa budowlanego, opłatę za czynności egzekucyjne i koszty upomnienia. Zarzutów wniesionych przez Panią B. B. przeciwko prowadzonemu postępowaniu egzekucyjnemu w celu wyegzekwowania grzywny Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. postanowieniem z dnia [...].09.2002 r. nie uwzględnił. Postanowienie to utrzymał w mocy po rozpoznaniu zażalenia Pani B. B. Dyrektor Izby Skarbowej w B. postanowieniem z dnia [...].11.2002 r. Skarga wniesiona na to postanowienie została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku. W skardze wniesionej przez B. B. w dniu 8.09.2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku nazwaną przez nią pozwem skarżąca domagała się wstrzymania prowadzonej egzekucji o wyegzekwowanie kwoty 9.804,18 zł z wniosku Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wezwana do uzupełnienia braków wskazała, iż skarga dotyczy [...] Urzędu Skarbowego a zaskarżone zostało "Postanowienie Nr [...] z [...].08.2002 r. o wszczęciu egzekucji za pośrednictwem [...] Urzędu Skarbowego kwoty 9.804,18 zł wydanego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. W kolejnym piśmie wyjaśniła, iż jest to skarga na zajęcie świadczeń emerytalnych dokonanych przez Komornika skarbowego [...] Urzędu Skarbowego w toku prowadzonej egzekucji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Przedstawiając przebieg dotychczasowej egzekucji wskazał, że wobec dwukrotnego nieuwzględnienia zarzutów przez organy, oraz nieuwzględnienia skarg na postanowienia w tym przedmiocie przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokami z dnia 28.01.2003 r. sygn. akt SA/Bk 1237/02 i z dnia 29.05.2003 r. sygn. SA/Bk 1497/92 sprawa została już prawomocnie osądzona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga wniesiona przez skarżącą B. B. podlegała odrzuceniu. Z treści pism kierowanych do sądu po wniesieniu skargi precyzujących jej treść należy przyjąć, iż jej przedmiotem są czynności dokonane przez organ prowadzący egzekucję w celu wyegzekwowania grzywny. Kwestionuje ona bowiem czynności egzekutora w postaci zajęcia jej świadczeń emerytalnych, co wyraźnie wynika z jej pisma z dnia 29.10.2004 r. Jest to zatem skarga na czynności egzekucyjne, o której mowa w art. 54 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z 17.06.1966 r. (tekst jedn. Dz.U. z 2002 Nr 110, poz. 968 z późn. zm.). Skarga taka powinna być jednak wniesiona za pośrednictwem organu egzekucyjnego do organu nadzoru, a na wydane w tym przedmiocie postanowienie przysługuje zażalenie. Wnosząc skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca nie wyczerpała przewidzianego w art. 54 § 4 powyżej cytowanej ustawy trybu, a zatem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z 30.06.2002 r. należy uznać ją za niedopuszczalną. Dlatego na podstawie art. 58 § 3 powyższej ustawy Sąd skargę odrzucił.