I SA/Bk 367/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 26 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Sądu na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] kwietnia 2018 r., wydaną w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, pełnomocnik skarżącego wniósł m.in. o wstrzymanie jej wykonania. Wskazał, że nałożony na skarżącego obowiązek w postaci kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł jest niemożliwy do zrealizowania z uwagi na znaczną kwotę i trudną sytuację finansową skarżącego. Skarżący nie posiada oszczędności, tym samym wyegzekwowanie tej kwoty odbędzie się w drodze egzekucji. Odzyskanie wyegzekwowanej w ten sposób kwoty będzie działaniem trudnym, skomplikowanym i długotrwałym. Wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje zatem powstanie trudnych do odwrócenia skutków, a powrót do stanu poprzedniego nastąpi po dłuższym czasie, przy znacznym nakładzie sił i środków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy, który powinien starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione i konieczne. Zdaniem Sądu, skarżący nie uczynił tego w sposób uzasadniający objęcie ochroną tymczasową. Dostępne dane o sytuacji finansowej i materialnej wynikające z oświadczeń i dokumentów dołączonych do akt w związku ze złożonymi wnioskami o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie oraz w sprawie o sygn. I SA/Bk 285/18 nie dają podstawy do przyjęcia, że ziściły się przesłanki do zastosowania ochrony tymczasowej. Z danych tych wynika, że skarżący uzyskuje stały dochód z tytułu wynagrodzenia za pracę (2.200 zł: wynagrodzenie zasadnicze plus dodatek z tytułu dyżuru oraz ryczałt za nadgodziny i pracę w godzinach nocnych), przy miesięcznych wydatkach na poziomie około 1.200 zł). Jednocześnie skarżący wskazuje, że nie posiada żadnego majątku, nie ma oszczędności, jak też nie posiada zadłużenia, a gospodarstwo domowe prowadzi samodzielnie. Prowadzona przez niego działalność gospodarcza została zawieszona w listopadzie 2017 r. W ocenie Sądu z powyższego nie wynika, aby zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skoro skarżący nie posiada majątku i oszczędności, trudno jest stwierdzić, w jaki sposób nie udzielnie wnioskowanej ochrony tymczasowej miałoby pogorszyć jego sytuację. Ewentualne działania organów zmierzające do wyegzekwowania należności z zaskarżonych decyzji nie powinny doprowadzić do istotnej i trwałej zmiany sytuacji majątkowej skarżącego, już chociażby z tego powodu, że przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm.) przewidują ograniczenie dopuszczalności prowadzenia egzekucji do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu (art. 8-10). W przypadku skarżącego nie zostało wykazane, aby mogły wystąpić skutki, przed którymi ma chronić instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, tj. przed wystąpieniem zagrożenia jego egzystencji, czy doprowadzeniem do nieodwracalnej w swych skutkach utraty konkretnych składników majątku. Dodać przy tym należy, że przymusowa realizacja zobowiązań podatkowych w drodze egzekucji ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego, lecz wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, ale jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. np. postanowienie NSA z dnia 10 lipca 2018 r. sygn. II FZ 274/18 i powołane tam orzecznictwo). Trzeba również podkreślić, że skutki wykonania świadczenia pieniężnego są z natury rzeczy odwracalne. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu zapłaconych kwot, łącznie z oprocentowaniem. Dlatego też Sąd za zasadne uznał odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym orzekł w oparciu o art. 61 § 3 i 5 przywołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.