I SA/Bk 368/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Sędziowie asesor WSA Piotr Pietrasz, sędzia WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Katarzyna Luto, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 listopada 2007 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2007 rok oddala skargę. Decyzją z [...] lutego 2007 r., nr Fn. [...] Burmistrz Miasta Z. ustalił K. M., J. M. i B. E. F. wysokości podatku od nieruchomości na 2007 r. w kwocie [...] zł. Z powyższą decyzją nie zgodzili się K. M. i J. M. i wnieśli od niej odwołanie, zarzucając jej brak podstawy prawnej oraz sposobu wyliczenia podatku. Podniesiono, że zgodnie z KPA i Ordynacją podatkową decyzja musi być szczegółowo uzasadniona wraz ze wskazaniem sposobu naliczenia podatku lokalnego oraz, że naliczony podatek jest zawyżony 2-3 krotnie. W uzasadnieniu odwołania zarzucono sprzeczność decyzji z rozporządzeniem Ministra Finansów w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego (Dz.U 1999/105/1200). Zgodnie z art. 553 kodeksu cywilnego i art. 1 ustawy o podatku rolnym, gospodarstwo rolne stanowią grunty rolne wraz z zabudowaniami, które z mocy prawa zwolnione są z podatku od nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu stwierdzono, że z akt sprawy wynika, iż nieruchomość położona w Z. przy ulicy [...], o powierzchni [...] ha, stanowi własność Miasta Z. Wieczystymi współużytkownikami tego gruntu są natomiast B. E. F., J. M. i K. M. - każde z nich w 1/3 części. Działka ta położona jest na gruntach określonych w ewidencji gruntów jako teren zabudowy mieszkalnej i oznaczona jest symbolem B. Na powyższej nieruchomości znajdują się dwa budynki: budynek mieszkalny o powierzchni [...] m2 i budynek gospodarczy o powierzchni [...] m2. Mając na uwadze fakt, iż przedmiotowa działka nie jest sklasyfikowana w ewidencji gruntów i budynków jako użytek rolny lub jako grunt zadrzewiony i zakrzewiony na użytkach rolnych, to zdaniem organu nie może być zwolniona od podatku od nieruchomości. Z tych samych względów organ stwierdził, iż znajdujący się tam budynek gospodarczy nie może być również zwolniony od podatku od nieruchomości. Budynek ten jest położony bowiem poza obszarem gospodarstwa rolnego. Jeżeli chodzi zaś o budynek mieszkalny, już z samej treści art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b wynika, że zwolnienie dotyczy jedynie budynków gospodarczych. Z tego względu całkowicie niezasadnym jest zarzut odnośnie tego, że podatek został naliczony od powierzchni i budynków zwolnionych z podatku od nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podniosło także, iż nie jest możliwe opodatkowanie nieruchomości i gospodarstwa rolnego łącznym zobowiązaniem pieniężnym. Powołując się na treść art. 6c ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym stwierdził, że ponieważ w sprawie dotyczącej wymiaru podatku od nieruchomości podatnikami są 3 osoby, natomiast podatnikami w sprawie dotyczącej wymiaru podatku rolnego 2 osoby, jako współwłaściciele, to nie jest możliwe wydanie w obu sprawach jednej decyzji ustalającej wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego. Taka sytuacja byłaby możliwa, gdyby wszyscy byli podatnikami podatku rolnego i podatku od nieruchomości. Natomiast Pani B. E. F. nie prowadzi ani nie jest współwłaścicielką gospodarstwa rolnego, nie jest podatnikiem podatku rolnego. W skardze skierowanej do tut. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, J. M. wniósł o uchylenie w całości decyzji organu odwoławczego. Zdaniem skarżącego decyzja jest sprzeczna z prawem, przejawem samowoli administracyjnej, oraz niekompetencji i próbą wyłudzenia od strony zawyżonej należności podatkowej. Skarżący wskazał, że decyzja powinna być wystawiona jako jedna decyzja wobec wszystkich współwłaścicieli. Ponadto w skardze podniesiono, że naliczony podatek jest zawyżony 2-3 krotnic. Decyzja jest zaś sprzeczna z rozporządzeniem Ministra Finansów w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego. Skarżący stwierdził również, że korzysta z ustawowego zwolnienia z podatku od nieruchomości. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w sentencji i uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stan faktyczny ustalony w niniejszej sprawie przez organy podatkowego nie budzi wątpliwości. Przedmiotowa nieruchomość stanowi własność Miasta Z. Natomiast współużytkownikami wieczystymi tego gruntu są B. E. F., J. M. i K. M. - każde z nich w 1/3 części. Nieruchomość położona jest na gruntach określonych w ewidencji gruntów jako teren zabudowy mieszkalnej i oznaczona jest symbolem B (por. informacja z rejestru gruntów). Zgodnie natomiast z wykazem nieruchomości sporządzonym przez J. M., na powyższej nieruchomości znajdują się: budynek mieszkalny o powierzchni [...] m2 i budynek gospodarczy o powierzchni [...] m2. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do zasadności opodatkowania budynków znajdujących się na wspomnianej nieruchomości. Strona podnosiła, że korzysta z ustawowego zwolnienia z tego podatku. W pierwszej kolejności odnieść się jednak należy do zarzutu skargi dotyczącego prawidłowości wydania decyzji w sprawie i skierowania jej do stron. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz.U. z 2006 r., Nr 121, poz.844 ze zm.), podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące użytkownikami wieczystymi gruntów. Natomiast w myśl ustępu 4 tegoż uregulowania, jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach. Na podstawie art. 91 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity, Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz.60 ze zm.), do odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania podatkowe stosuje się przepisy kodeksu cywilnego dla zobowiązań cywilnoprawnych. Chodzi tu o przepisy dotyczące solidarności dłużników (por. np. art. 366 k.c.). W takiej zaś sytuacji organ podatkowy jako wierzyciel, może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych (solidarność dłużników). Aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani. W tym stanie rzeczy organy podatkowe wymierzając osobom fizycznym podatek od nieruchomości winny to uczynić w jednej decyzji i w kwocie ogólnej, albowiem nie są uprawnione do podzielenia zobowiązania podatkowego między współzobowiązanych. Decyzja taka adresowana jest do wszystkich współwłaścicieli lub współposiadaczy i powinna być doręczona wszystkim stronom postępowania. Skutkiem doręczenia takiej decyzji jest powstanie zobowiązania. W ocenie Sądu, Burmistrz Miasta Z. decyzję nr [...] wydał i skierował w stosunku do wszystkich współposiadaczy przedmiotowego gruntu. Co prawda każdy z trzech egzemplarzy decyzji został skierowany w nagłówku oddzielnie do innego adresata. Niemniej jednak z jej treści jednoznacznie wynika, że decyzję otrzymują wszyscy współposiadacie nieruchomości. Decyzja ma jeden numer i opiewa na jedną, ogólną kwotę zobowiązania w podatku od nieruchomości. Organ nie dokonał zatem podziału zobowiązania podatkowego między współzobowiązanych. W takim stanie rzeczy uznać należy, że została wydana jedna decyzja wobec wszystkich współposiadaczy gruntu. Za niezasadny Sad uznał również zarzut błędnego opodatkowania zabudowań. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej wspomniane budynki nie korzystają z ustawowego zwolnienia od podatku od nieruchomości. Otóż zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 cytowanej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty oraz budynki lub ich części. Podstawę opodatkowania dla gruntów stanowi ich powierzchnia, zaś dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 tejże ustawy). Zwolnienie ustawowe w podatku od nieruchomości zawiera natomiast art. 7 ust.1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W myśl przepisu art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b), zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej. Analiza tego uregulowania wskazuje, że dopiero spełnienie dwóch warunków: położenia budynków na terenie gospodarstwa rolnego oraz fakt, że służą one wyłącznie działalności rolniczej, powoduje ustawowe ich zwolnienie z podatku od nieruchomości. Tymczasem z akt niniejszej sprawy niezbicie wynika, że budynki usytuowane na nieruchomości znajdującej się we współużytkowaniu wieczystym m.in. strony skarżącej, nie są położone na terenie gospodarstwa rolnego. Podkreślić trzeba, iż podstawę m.in. wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków (por. art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, tekst jednolity Dz.U. z 2005 r., Nr 240, poz.2027 ze zm.). Nie ulega zatem wątpliwości, że decydujące znaczenie przy opodatkowaniu gruntów mają zapisy zawarte w ewidencji gruntów. Ustalenie, jakim podatkiem należy opodatkować grunty musi poprzedzać sprawdzenie, jak owe grunty są sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków. Organy zaś nie mają żadnych prawnych możliwości do dokonywania samodzielnych ustaleń w kwestii przeznaczenia gruntu (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lipca 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 1206/05, opubl. w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 174433). Podnieść należy, iż z wypisu z rejestru gruntów wynika, iż działka o nr geodezyjnym [...] o powierzchni [...] ha oznaczona jest symbolem B jako teren zabudowy mieszkaniowej. Stąd też nie można zastosować zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 litera "b" ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ słusznie, zatem dokonał wymiaru podatku od nieruchomości według stawek określonych w Uchwale Nr [...] Rady Miasta Z. z dnia [...] listopada 2004 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości. Za nieuzasadniony należało uznać również zarzut skargi sprzeczności decyzji z rozporządzeniem Ministra Finansów w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego. Sąd pragnie zauważyć, iż w stanie prawnym obowiązującym w dniu wydania rozstrzygnięcia w sprawie przywołane przez skarżącego rozporządzenie już nie obowiązywało, albowiem materia, która była jego przedmiotem włączona została z dniem 1 stycznia 2003 r., do regulacji art. 6c ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym. Niemniej jednak godzi się podkreślić, że z unormowania tego przepisu wynika, iż pobieranie należnego zobowiązania podatkowego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego, ustalanego w jednej decyzji, jest możliwe wyłącznie w stosunku do osób fizycznych, na których ciąży obowiązek podatkowy w podatku rolnym oraz jednocześnie w podatku od nieruchomości lub podatku leśnym. Tymczasem w przedmiotowej sprawie, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, B. E. F. nie jest podatnikiem podatku rolnego. Nie jest zatem możliwe w takiej sytuacji i w realiach niniejszej sprawy wydanie łącznego zobowiązania pieniężnego. Wobec powyższych okoliczności, Sąd uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.