I SA/Bk 37/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia Dyrektora Izby Celnej w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 22 stycznia 2016 r. wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry p o s t a n a w i a: 1. uchylić zaskarżone postanowienie; 2. odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji; 3. zwrócić Dyrektorowi Izby Celnej w B. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku uiszczony wpis od zażalenia w kwocie 100 (słownie: stu) złotych. Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, na wniosek H. sp. z o.o. w W., wstrzymał wykonanie decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Sąd uznał, że spółka uprawdopodobniła w wystarczający sposób, że wykonanie decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. W ocenie WSA wysokość kary w rozpoznawanej sprawie (12.000 zł) w połączeniu z ilością spraw tego rodzaju rozpatrywanych przed Sądem (blisko dwieście), może wpłynąć na uzasadnione przypuszczenie utraty płynności finansowej Spółki i nawet ogłoszenia jej upadłości. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Dyrektor Izby Celnej w B., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Białymstoku. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), które miało bezpośredni wpływ na wydanie orzeczenia, bowiem Sąd uznał, że warunek uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków jest spełniony poprzez ilość spraw (kilkadziesiąt) obecnie zarejestrowanych w WSA w Białymstoku dot. wymierzenia Spółce kary pieniężnej za urządzenie gier na automatach poza kasynem gry oraz oświadczeniu prezesa zarządu o łącznej wysokości kar pieniężnych uiszczonych przez Spółkę. Sąd nie odniósł się natomiast do kondycji finansowej Spółki. Uprawdopodobnienie wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., należy wiązać z ogólną kondycją finansową Spółki w momencie zawisłości postępowania. Udzielenie ochrony tymczasowej nie może być oderwane od rzeczywistej sytuacji podmiotu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest oczywiście uzasadnione, co w konsekwencji uzasadniało w tej sprawie skorzystanie przez tut. Sąd z instytucji tzw. autokontroli zaskarżonego postanowienia bez przesyłania akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. W takim przypadku wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie może je uchylić i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo (zob. art. 195 § 2 p.p.s.a.). Jak wynika z poczynionych ustaleń, żalący się organ trafnie zarzucił błędne przyjęcie przez Sąd, że skarżąca Spółka wykazała w sprawie przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się już pogląd, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma miejsce, gdy nie będzie już możliwy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, lub powrót do stanu pierwotnego. Zgodzić się należy z żalącym się organem, że skarżąca Spółka nie wskazała żadnej okoliczności stanowiącej o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż powołała się tylko ogólnikowo na kwotę już uiszczonych kar z tego samego tytułu i inne toczące się postępowania. Nie wykazano w jakikolwiek sposób, jaka jest obecnie rzeczywista kondycja finansowa Spółki. W tym zakresie wśród załączników do skargi znalazła się kopia rachunku zysków i strat Spółki za 2013 r., lista zapisów kasowych/bankowych dot. uiszczenia nałożonych kar oraz listy księgowań na kontach syntetycznych, jednak dane te nie mogą być uznane za miarodajne dla oceny kondycji finansowej Spółki w dacie składania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (styczeń 2016 r.). Za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji nie mogła także przemawiać treść oświadczenia prezesa zarządu Spółki bowiem wskazana tam informacja, że Spółka zapłaciła w latach 2012-2015 kary pieniężne w łącznej wysokości 8.068.390,02 zł, sama w sobie nie oznacza, że zapłata (przed rozpoznaniem skargi przez sąd administracyjny) kary pieniężnej nałożonej w niniejszej sprawie (12.000 zł) może wyrządzić Spółce znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. W rozpoznawanej sprawie Spółka złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji załączając do niego kopię rachunku zysków i strat za 2013 r. chcąc wykazać, że wykonanie decyzji może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Do prawidłowej oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji konieczna jest ocena bieżącej sytuacji finansowej Spółki, a do tego niezbędne jest dysponowanie aktualnymi danymi o jej stanie majątkowym. Końcowo zaznaczyć należy, że nawet fakt ewentualnego wyegzekwowania nałożonej kary pieniężnej przed rozpoznaniem skargi i ewentualne jej uwzględnienie nie skutkuje nieodwracalnymi skutkami, bowiem w takim wypadku wskazana skarżoną decyzją należność zostanie Spółce zwrócona. Na inne okoliczności powodujące trudne do odwrócenia skutki Spółka nie wskazała, zaś Sąd nie ma możliwości prowadzenia z urzędu postępowania w tym zakresie. Nie bez znaczenia dla oceny zasadności złożonego zażalenia oraz odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji miał również fakt, że w kilkunastu postanowieniach z dnia 9 i 11 lutego 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił zażalenia Dyrektora Izby Celnej w B. i uchylił postanowienia tut. Sądu w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji dotyczących skarżącej Spółki oraz odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji (m.in. w sprawach II GZ 27/16, II GZ 28/16, II GZ 76/16, II GZ 77/16). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji o uchyleniu zaskarżonego postanowienia. O odmowie udzielenia stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Orzeczenie o zwrocie uiszczonego wpisu od zażalenia znajduje zaś podstawę w treści art. 225 p.p.s.a.