I SA/Bk 373/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), po rozpoznaniu w dniu 12 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. K. i A. K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2011 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia odrzucić skargę H. K. Wnioskiem z 9 marca 2011 r. A. K. zwrócił się do Ministra Finansów - reprezentowanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. - o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy działek niezabudowanych, zajmując własne stanowisko w sprawie. W interpretacji indywidualnej z [...] czerwca 2011 r. nr [...], działający w imieniu Ministra Finansów - Dyrektor Izby Skarbowej w B. uznał stanowisko A. K. za nieprawidłowe. W dniu 22 czerwca 2011 r. A. K. złożył do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W konsekwencji stwierdzenia przez Ministra Finansów braku podstaw do zmiany ww. interpretacji, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiedziona została przez H. i A. K. skarga z wnioskiem o jej uchylenie w całości jako naruszającej prawo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył, co następuje. Skarga H. K. jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W orzecznictwie i doktrynie prawa wskazuje się jednolicie, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu musi znajdować oparcie w przepisach prawa. Najczęściej będą to przepisy prawa materialnego, aczkolwiek mogą to być również przepisy procesowe lub ustrojowe. Taki interes przejawia się w tym, że wnoszący skargę działa bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku (zob. np. wyrok NSA z 3 czerwca 1996 r., II SA 74/96, opubl. ONSA 1997, nr 2, poz. 89; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 50, LEX 2011). W związku z powyższym Sąd zauważa, że H. K. nie złożyła wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego i w konsekwencji nie była adresatem wydanej przez Ministra Finansów interpretacji indywidualnej. Nie ma więc legitymacji skargowej do złożenia skargi do Sądu, co czyni jej skargę niedopuszczalną. Dlatego też orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.