I SA/Bk 373/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. i C. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2013r., znak [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013 rok p o s t a n a w i a: odrzucić skargę I. W. Państwo I. i C. W. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] czerwca 2013r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013 rok. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi złożonej przez Panią I. W. (dalej: Skarżąca), wskazując, że nie jest ona stroną postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga wniesiona przez I. W. jest niedopuszczalna. Zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) uprawnienie do wniesienia skargi przysługuje każdemu, kto ma w tym interes prawny, a ponadto prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz organizacji społecznej w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 p.p.s.a. ). Przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego skierowana do Pana C. W. Oznacza to, że zobowiązanym, a w konsekwencji stroną postępowania podatkowego, jest wyłącznie Pan C. W., a nie jego małżonka I. Tym samym podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego był wyłącznie pan C. W., albowiem tylko jemu przysługuje interes prawny w zaskarżeniu skierowanego do niego decyzji wymiarowej. Mając na względzie powyższe, skargę I. W., jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.