I SA/Bk 377/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie asesor sądowy WSA Marcin Kojło,, sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego na 2021 r. oddala skargę I. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym: 1. Decyzją z dnia [...] lutego 2021 r., nr: [...], Burmistrz S. ustalił J. B. (dalej jako: Skarżący, Podatnik) na 2021 r. wymiar z tytułu: podatku od nieruchomości za budynki mieszkalne o ogólnej powierzchni 156,09 m2 w kwocie 125,00 zł, podatku rolnego od pow. 8,1380 ha obliczeniowych, w kwocie 1191,00 zł i podatku leśnego od lasu o pow. 3,6822 ha w kwocie 159,00 zł - pobierany jako łączne zobowiązanie pieniężne. Organ podatkowy podał, że ustalenie wysokości zobowiązania pieniężnego na 2021 r. nastąpiło w oparciu o dane z ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego w S., w której Podatnik figuruje jako właściciel działek oraz dzierżawca działki nr [...], stanowiącą własność Gminy S.. Podano numerację geodezyjną działek, obręb ich położenia, powierzchnię ogólną każdej z działek, ich klasyfikację oraz przeliczenie na hektary przeliczeniowe. Wyjaśniono, że podział działki nr [...] nie został odnotowany w księgach wieczystych, natomiast do opodatkowania przyjęto działki [...] (składającą się z działki nr [...] oraz nr [...] - użyczoną bratu R., ale znajdującą się w samoistnym posiadaniu J. B.), a także działkę [...], bez [...] - ponieważ weszła ona w skład ul. [...]. 2. W odwołaniu od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej jako: SKO, Kolegium) Podatnik podniósł, że decyzja jest niezgodna z prawem, cyt: "ustala łączne zobowiązanie pieniężne tylko dla gruntów i nieruchomości własnych podatnika, gdy zgodnie z wolą Rady Miejskiej (wynikłej z ustalonych wzorów druków informacji podatkowej) należało też ustalić łączne zobowiązanie pieniężne także dla gruntów i nieruchomości, którymi podatnik włada jako współwłaściciel oraz niebędących jego własnością i współwłasnością, a stanowiących posiadanie samoistne lub zależne". Podatnik podał, że powierzchnia rzeczywista gospodarstwa rolnego zgłaszana przez niego osobiście i ustalana w drodze rzeczywistych pomiarów Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa jest niezgodna z danymi urzędowymi Starostwa Powiatowego w S. i organu podatkowego - Burmistrza S. W ocenie podatnika, zgłoszenie rzeczywistych danych działek całego gospodarstwa rolnego jest niemożliwe z uwagi na postawę Skarbnika S. i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. 3. Kolegium decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r., nr. [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji w całości. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że sprawa jest podobna do spraw związanych z wymiarem podatku za poprzednie lata podatkowe, które zostały zakończone przed WSA w Białymstoku i przed NSA (np.: za 2017 r. - I SA/Bk 621/17, za 2018 r. - I SA/Bk 422/18 oraz II FSK 3731/18, wszystkie orzeczenia powoływane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są w bazie CBOIS, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ wskazał, że ustalenie zobowiązania podatkowego na 2021 r. w podatku od nieruchomości zostało przede wszystkim oparte na danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Z ewidencji tej wynika, że J. B. jest właścicielem następujących działek: - w obrębie wsi K.: [...]; - w obrębie miasta S.: [...] oraz [...] (z działki [...]), [...] (z działki [...]), [...]; - w obrębie m. S. – K.: [...]; - w obrębie m. S. – K.: [...]. Ponadto Skarżący jest dzierżawcą gruntu o nr [...] od Gminy S. położonego w obrębie m. S. Kolegium podało, że wszystkie działki, których właścicielem jest Podatnik zostały uwidocznione w księgach wieczystych o nr [...], z tym że działka o numerze [...] figuruje w księdze wieczystej jako [...], działki [...] i [...] figurują jako [...], a działki [...], [...] figurują jako [...]. Odnośnie działki [...] to jej podział na działki [...], [...] i [...] nie został odnotowany w księdze wieczystej. Fragment działki o nr [...] został jednak zajęty pod ul. [...] i stanowi nieruchomość o numerze [...] (KW [...]), dlatego nie został objęty opodatkowaniem. Organ odwoławczy wskazał, że w zakresie podatku leśnego, dane w kwestii wieku lasu wynikają z oświadczenia Skarżącego z dnia [...] lipca 1989 r. W kwestii powierzchni mieszkalnej przyjęto dane za protokołem oględzin z dnia [...] sierpnia 2007 r. W aktach administracyjnych sprawy znajdują się złożone przez Podatnika w dniu [...] sierpnia 2009 r. informacje podatkowe za lata 2007-2009, w których wykazał inne przedmioty do opodatkowania niż we wcześniejszej informacji dot. 2004 r. Wynika z nich, że J. B. zgłosił do opodatkowania tylko część gruntów: - do podatku rolnego - działkę nr geod. [...] (z obrębu S.), działkę nr geod. [...] (z obrębu S.) i działkę nr [...] (z obrębu S.), - do opodatkowania podatkiem od nieruchomości za rok 2008-2009 zgłosił pow. mieszkalną - 62,62 m2 (ul. [...]). W informacji o lasach na 2007-2009 wpisał "niemożność złożenia informacji". SKO zaznaczyło, że J. B. od kilku lat kwestionuje prawidłowość opodatkowania podatkiem wyżej wymienionych nieruchomości, dlatego ustalenie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021 r. w znacznej mierze opiera się także na materiałach dowodowych zgromadzonych w toku prowadzonych postępowań dotyczących lat poprzednich, m.in. informacje podatkowe składane przez Podatnika w latach poprzednich, wypisy z ksiąg wieczystych, umowę dzierżawy dot. działki nr [...], protokoły z oględzin nieruchomości z [...] sierpnia 2007 r., z [...] kwietnia 2009 r., wyjaśnienia Strony z [...] sierpnia 2009 r., protokół przesłuchania J. B., akt notarialny z [...] lutego 2007 r., decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z [...] lutego 2010 r. o stwierdzeniu nieważności podziału działki [...], decyzję Starostwa Powiatowego z [...] maja 2007 r. o odmowie wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków. Kolegium, wskazując na przepis art. 21 Ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. 2021 poz. 1990, dalej jako: p.g.k.) zaznaczyło, że organy podatkowe są, co do zasady, związane danymi wynikającymi z ewidencji. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego i dopóki nie zostanie przedstawiony przeciwdowód lub nie nastąpi zmiana zapisu w ewidencji, dotychczasowe zapisy w niej zamieszczone stanowią dowód tego co zostało w nich stwierdzone. SKO dodało, że w ten sam sposób wypowiedział się w sprawie dot. 2007 r., na bazie tego samego stanu faktycznego, WSA w Białymstoku (I SA/Bk 443/08). W zakresie opodatkowania działki [...] i [...] Kolegium wyjaśniło, że w ewidencji gruntów figurują działki [...] i [...], a w księdze wieczystej KW [...] figuruje działka [...]. Powyższe wynika z faktu, że w księdze wieczystej nie uwzględniono podziału z 1987 r. na działki [...], [...] i [...], następnie podziału działki [...] na działki [...] i [...]. Z tego powodu nie doszło do wyodrębnienia z księgi działki [...], która już 1986 r. stała się własnością Skarbu Państwa i weszła w skład działki nr [...], stanowiącą obecnie ulicę [...] (została ujawniona w księdze wieczystej KW [...]). W księdze wieczystej KW [...] nie uwzględniono także zdarzenia, że działka [...] została darowana na mocy aktu notarialnego bratu R. B.. W kwestii podziału działki [...] zapadła decyzja SKO z dnia [...] lutego 2010r, nr [...], stwierdzająca nieważność decyzji podziałowej działki nr [...] na działki [...], [...]. SKO podkreśliło, że w toku postępowania przed organem odwoławczym ustalono zatem, że z uwagi na to, że nabywca działki [...] R. B. nie został ujawniony w Księdze wieczystej, nie działa zatem wobec niego ochrona wynikająca z rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych. Uwzględniając ponadto pozostałe dowody takie jak: zeznanie z [...] marca 2011 r. J. B. co do korzystania i władania całą nieruchomością [...], przekazania bratu części działki, ale wyłącznie na mocy umowy użyczenia, a także fakt zadeklarowania do opodatkowania całej działki [...] - należało zdaniem Kolegium stwierdzić, że opodatkowaniu podlega działka [...] o powierzchni objętej wcześniejszymi działkami o numerach [...] ([...] i [...]) oraz [...]. Organ odwoławczy podał, że Podatnik jest podatnikiem jako samoistny posiadacz części wcześniej darowanej bratu. W tym stanie faktycznym i prawnym Kolegium uznało, że pomimo, iż podatnik zadeklarował do opodatkowania całą działkę [...], to kolejna księga wieczysta oraz rzeczywisty istniejący stan przesądza o tym, by fragment [...] nie obciążał Podatnika (weszła w skład ul. [...]). W tej sytuacji, organ odwoławczy stwierdził, że nie można w tej sprawie pominąć w.w. dowodów. Kolegium dodało, że wprawdzie, stosownie do art. 21 p.g.k., organ przy wymiarze jest związany zapisem w ewidencji, to jednak związanie to odnosi się wyłącznie do powierzchni gruntów i budynków, oraz rodzaju ich oznaczenia. Dalej Kolegium zaznaczyło, że dane z ewidencji gruntów nie mogą przesądzać jednak o własności nieruchomości i podmiotowości podatkowej. W ocenie SKO w przypadku sprzeczności, pierwszeństwo mają przepisy wieczystoksięgowe (podobnie wyrok z 14 grudnia 2010 r., I SA/GL 838/10). Kolegium poinformowało jednocześnie, że postępowania podatkowe dotyczące wymiaru R. B. za działkę [...] za lata 2007 - 2010 zostały umorzone, gdyż R. B. potwierdził, że dom został mu jedynie użyczony. W tej sytuacji Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że łączne zobowiązanie pieniężne za 2021 rok wynosi 1.475,00 zł. 4. Następnie pismem z dnia [...] lipca 2021 r. zatytułowanym "Wezwanie do naprawienia w naturze szkody" Podatnik wezwał do "usunięcia skutków bezczynności orzeczniczej poprzez skorzystanie z tzw. instytucji samokontroli lub wznowienia postępowania lub unieważnienia własnej i Burmistrza S. decyzji w terminie przewidzianym na udzielenie odpowiedzi na skargę". Skarżący wskazał jednocześnie, że w przypadku odmowy wnosi o przekazanie załączonego projektu zawiadomienia jako skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Do pisma dołączono "Zawiadomienie o przestępstwie". W zawiadomieniu tym, skierowanym do Prokuratury Rejonowej B., Strona zażądała ścigania i ukarania trzech członków SKO w B., z powodu niedopełnienia obowiązku merytorycznego rozpoznania odwołania od decyzji. W treści zawiadomienia, J. B. podał, że jego zdaniem członkowie Kolegium nie zajęli stanowiska orzeczniczego co do zgodności zaskarżonej decyzji z uchwałami Rady Miejskiej w S. podanymi w podstawie prawnej decyzji oraz w zakresie gruntów obcych gospodarstwa rolnego podatnika. Dalej wskazał m.in., że decyzja podatkowa niesłusznie jest kierowana do P. B., w zakresie części działki [...]o powierzchni 0,27 ha. Natomiast P. B. nie może korzystać ze zwrotu akcyzy, gdyż nie ma jeszcze własnego ciągnika. Ponadto stwierdzi, że sad, zgłaszany do dopłat unijnych, jest położony na działce nr [...] (właściciel J. B.) oraz nr [...] (właściciel Gmina S.). Strona straciła prawo do dopłat do całego sadu oraz prawo do zwrotu akcyzy do paliwa rolniczego. Dodał również, że w zakresie działki nr [...] - Burmistrz zmienił zapis podatkowy z "drogi wewnętrznej" na "plac manewrowy", działka ta jest wydzierżawiona przez gminę G. T., jednak podatkiem obciążono J. B.- co jest niezgodne z procesem cywilnym. W ocenie Skarżącego powyższe "to są tylko przykłady sfałszowania, a nie wykaz wszystkich fałszerstw." 5. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Kolegium wskazało, że nie znalazło podstaw do uchylenia własnej decyzji podatkowej, tym samym nie skorzystało z tzw. instytucji samokontroli, ani wznowienia postępowania, ani unieważnienia własnej decyzji lub decyzji Burmistrza S.. W tym stanie rzeczy SKO potraktowało złożone pismo jako skargę na decyzję z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...]. 6. Następnie Sąd, uwzględniając wniosek Skarżącego i po uzyskaniu informacji o etapie postępowania przygotowawczego przeciwko członkom Kolegium, Postanowieniem z dnia [...] września 2021 r. zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 P.p.s.a. (k. 37). Postępowanie zostało podjęte na mocy Postanowienia z dnia [...] grudnia 2021 r., za podstawę przyjmując art. 128 § 1 pkt 4 (k. 49). Z ustaleń Sądu wynika, że prokurator odmówił wszczęcia postępowania przygotowawczego w przedmiotowej sprawie (k. 47). II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. 2. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów, należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 3. Zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do oceny, czy organy prawidłowo obciążyły Skarżącego zobowiązaniem podatkowym w podatku od nieruchomości, podatku rolnym i leśnym za 2021 r., płatnym w formie łącznego zobowiązania pieniężnego, w szczególności w odniesieniu do działek, których jest właścicielem, a które znajdują się w posiadaniu samoistnym Gminy S. oraz, których nie jest właścicielem, a które znajdują się w jego posiadaniu samoistnym. Spór oparty na podobnych okolicznościach faktycznych był już przedmiotem rozstrzygania przez tut. Sąd rozpoznający skargi Skarżącego na decyzje wymierzające wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013 r., 2016 r., czy też 2017 r. (I SA/Bk 422/18, I SA/Bk 265/15, I SA/Bk 918/16, I SA/Bk 621/17). Rozważania zawarte w wymienionych wyrokach w pełni podziela skład orzekający w tej sprawie. Wskazać zatem należy, że zgodnie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1785 ze zm., dalej powoływana jako u.p.o.l.), podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem sytuacji, gdy przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym (art. 3 ust. 3 u.p.o.l.). W tym ostatnim przypadku obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym. Podobne regulacje zawarto także w art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1892) oraz w art. 2 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1821), zgodnie z nimi regułą jest, że podatnikami podatku rolnego i leśnego są właściciele gruntów i lasów, chyba że grunt lub las znajduje się w samoistnym posiadaniu. Podstawę wymiaru podatków w myśl postanowień art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2101 ze zm.), stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Jednakże związanie to odnosi się wyłącznie do powierzchni gruntów i budynków, ich rodzaju oraz oznaczenia. Dokonując oceny prawidłowości przeprowadzonego postępowania podatkowego należy stwierdzić, że zarówno Burmistrz S. jak i SKO prawidłowo ustaliły wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego. Ustalenia powyższe oparto o dane zawarte w ewidencji gruntów i inne dowodowy zawarte w aktach sprawy, przy czym SKO wyjaśniło w skarżonej decyzji podstawy prawne i faktyczne rozstrzygnięcia. W zakresie opodatkowania działki [...] i [...] prawidłowo wyjaśniono, że w ewidencji gruntów figurują działki [...] i [...], a w księdze wieczystej KW [...] figuruje działka [...]. Powyższe wynika z faktu, że w księdze wieczystej nie uwzględniono podziału z 1987 r. na działki [...], [...] i [...], następnie podziału działki [...] na działki [...] i [...]. Z tego powodu nie doszło do wyodrębnienia z księgi działki [...], która już 1986 r. stała się własnością Skarbu Państwa i weszła w skład działki nr [...], stanowiącą obecnie ulicę [...] (została ujawniona w księdze wieczystej KW [...]). W księdze wieczystej KW [...] nie uwzględniono także zdarzenia, że działka [...] została darowana na mocy aktu notarialnego bratu R. B.. W kwestii podziału działki [...] zapadła decyzja SKO z dnia [...] lutego 2010r, nr [...], stwierdzająca nieważność decyzji podziałowej działki nr [...] na działki [...], [...]. W skarżonej decyzji SKO zasadnie podkreśliło, że w toku postępowania przed organem odwoławczym ustalono, że z uwagi na to, że nabywca działki [...] R. B. nie został ujawniony w Księdze wieczystej, nie działa zatem wobec niego ochrona wynikająca z rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych. Uwzględniając ponadto pozostałe dowody takie jak: zeznanie z [...] marca 2011 r. J. B. co do korzystania i władania całą nieruchomością [...], przekazania bratu części działki, ale wyłącznie na mocy umowy użyczenia, a także fakt zadeklarowania do opodatkowania całej działki [...] - należało zdaniem Sądu stwierdzić, że opodatkowaniu podlega działka [...] o powierzchni objętej wcześniejszymi działkami o numerach [...] ([...] i [...]) oraz [...]. Organ odwoławczy prawidłowo podał, że Podatnik jest podatnikiem jako samoistny posiadacz części wcześniej darowanej bratu. W tym stanie faktycznym i prawnym Sąd uznał, że pomimo, iż podatnik zadeklarował do opodatkowania całą działkę [...], to kolejna księga wieczysta oraz rzeczywisty istniejący stan przesądza o tym, by fragment [...] nie obciążał Podatnika (weszła w skład ul. [...]). W tej sytuacji, organ odwoławczy zasadnie stwierdził, że nie można w tej sprawie pominąć w.w. dowodów. Kolegium dodało, że wprawdzie, stosownie do art. 21 p.g.k., organ przy wymiarze jest związany zapisem w ewidencji, to jednak związanie to odnosi się wyłącznie do powierzchni gruntów i budynków, oraz rodzaju ich oznaczenia. W orzecznictwie wskazuje się, że w przypadku sprzeczności danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków z danymi ujawnionymi w księdze wieczystej nieruchomości, pierwszeństwo mają wpisy wieczystoksięgowe (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 14 grudnia 2010 r. w sprawie o sygn. I SA/Gl 838/10, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Mając powyższe na uwadze należy uznać, że rzeczywisty stan posiadania działek nr [...], [...], [...] i [...] został prawidłowo ustalony. 5. Po raz kolejny należy wyjaśnić Skarżącemu, że w sytuacji wątpliwości co do zgodności z rzeczywistością zapisów ksiąg wieczystych i ewidencji gruntów, organy podatkowe nie mają uprawnienia ustalania rzeczywistego stanu prawnego czy rzeczywistego stanu władania poszczególnymi nieruchomościami. Stan prawny nieruchomości określają wpisy w księdze wieczystej, a ewentualne wątpliwości i spory z tym związane badane i rozstrzygane być powinny w toku postępowania wieczystoksięgowego. Również dlatego podatkowo istotne i wiążące organy podatkowe dane, zawarte w ewidencji gruntów i budynków, winny być korygowane i ewentualnie zmieniane w odpowiednim postępowaniu administracyjnym, a nie postępowaniu podatkowym. Z powyższych względów powinnością organów podatkowych jest wprawdzie ustalenie stanu prawnego oraz istotnych podatkowo cech nieruchomości, stanowiących przedmiot opodatkowania, ale tylko przez zgromadzenie informacji wynikających – odpowiednio – z wpisów do ksiąg wieczystych oraz z wpisów do ewidencji gruntów i budynków (zob. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2015 r. sygn. II FSK 1203/15 w sprawie ze skargi kasacyjnej Skarżącego dotyczącej łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r.). Owszem, w świetle art. 194 § 3 o.p. dopuszczalne jest przeprowadzenie dowodu przeciw dokumentowi będącemu wypisem z rejestru gruntów, ale tylko gdy odnosi się do wadliwości jego treści. Reasumując, dane z ewidencji gruntów nie mogą przesądzać jednak o własności nieruchomości i podmiotowości podatkowej. W ocenie Sądu w przypadku sprzeczności, pierwszeństwo mają przepisy wieczystoksięgowe (podobnie wyrok z 14 grudnia 2010 r., I SA/GL 838/10). Postępowania podatkowe dotyczące wymiaru R. B. za działkę [...] za lata 2007 - 2010 zostały umorzone, gdyż R. B. potwierdził, że dom został mu jedynie użyczony. W tej sytuacji Sąd podzieliło stanowisko organu II instancji, że łączne zobowiązanie pieniężne za 2021 rok wynosi 1.475,00 zł. 6. W tej sprawie skarga nie zawiera żadnych merytorycznych zarzutów. Pismem z dnia [...] lipca 2021 r. zatytułowanym "Wezwanie do naprawienia w naturze szkody" Podatnik wezwał do "usunięcia skutków bezczynności orzeczniczej poprzez skorzystanie z tzw. instytucji samokontroli lub wznowienia postępowania lub unieważnienia własnej i Burmistrza S. decyzji w terminie przewidzianym na udzielenie odpowiedzi na skargę". Skarżący wskazał jednocześnie, że w przypadku odmowy wnosi o przekazanie załączonego projektu zawiadomienia jako skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Tak też ww. pismo potraktowało SKO w B., co w ocenie Sądu było prawidłowe, skoro SKO nie zdecydowało się na zastosowanie instytucji tzw. "autokontroli" w stosunku do przedmiotowej decyzji. Do pisma dołączono "Zawiadomienie o przestępstwie". W zawiadomieniu tym, skierowanym do Prokuratury Rejonowej B., Strona zażądała ścigania i ukarania trzech członków SKO w B., z powodu niedopełnienia obowiązku merytorycznego rozpoznania odwołania od decyzji. W treści zawiadomienia, J. B. podał, że jego zdaniem członkowie Kolegium nie zajęli stanowiska orzeczniczego co do zgodności zaskarżonej decyzji z uchwałami Rady Miejskiej w S. podanymi w podstawie prawnej decyzji oraz w zakresie gruntów obcych gospodarstwa rolnego podatnika. Jak już Sąd wskazywał w I części uzasadnienia, Prokurator odmówił wszczęcia postępowania przygotowawczego w opisywanej sprawie związanej z popełnieniem rzekomego przestępstwa przez członków SKO w B. Na etapie odwołania Skarżący dodatkowo wskazywał, że ustalenia z decyzji odnośnie powierzchni gospodarstwa rolnego skarżącego są błędne. Jednocześnie jednak Skarżący nie wskazał żadnych dowodów, które mogą się przyczynić do wyjaśnienia tej sprawy. Reasumując, organy prawidłowo ustaliły Skarżącemu łączne zobowiązanie pieniężne na 2021 r. uwzględniając zapisy ewidencji gruntów oraz ksiąg wieczystych. Opodatkowane zostały działki stanowiące własność Skarżącego oraz te, które były w jego samoistnym posiadaniu oraz posiadaniu zależnym (dzierżawionym od Gminy S.). Zaznaczyć przy tym należy, że w odniesieniu do fragmentu działki nr [...], zajętego pod ulicę [...], Skarżący nie został uznany za podatnika i nie został obciążony podatkiem od nieruchomości. Tym samym, organy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy. 7. Zdaniem Sądu, organy obu instancji w pełni zrealizowały zasady prowadzenia postępowania podatkowego wymienione w art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. W sprawie podjęto wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, jak też zebrano i wyczerpująco rozpatrzono cały materiał dowodowy. Zebrane dowody zostały ocenione prawidłowo, w granicach wyznaczonych regułę swobodnej oceny dowodów, a wnioski wyciągnięte przez organy mają logiczne uzasadnienie, o czym przekonują motywy zaskarżonej decyzji. Na podstawie zgromadzonych dowodów i ustalonego stanu faktycznego dokonały prawidłowej subsumpcji pod obowiązujące przepisy prawa. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja w sposób prawidłowy opodatkowuje grunty, odnośnie których zebrane dowody pozwalały na stwierdzenie, że podatnikiem jest Skarżący. Decyzje nie mogły ze swej istoty rozstrzygać o prawach i obowiązkach innych podatników nie będących stroną tego postępowania. Decyzje zawierają właściwą podstawę prawną, a brak wskazania i omówienia normy określającej wyliczenie powierzchni użytkowej budynku, oraz nie wyjaśnienie co składa się na tą powierzchnię, nie może stanowić o takim naruszeniu, które uzasadniałoby wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. 8. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi orzeczono więc jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.