I SA/Bk 381/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi E. W. na decyzję Rady Powiatu E. z dnia [...] września 2002 r. Nr [...] w przedmiocie szczegółowych zasad udzielania dotacji niepublicznym szkołom o uprawnieniach szkół publicznych, w których realizowany jest obowiązek szkolny lub obowiązek nauki, niepublicznym szkołom o uprawnieniach szkół publicznych w których nie jest realizowany obowiązek szkolny lub obowiązek nauki oraz publicznym szkołom podstawowym i gimnazjom, dla których organem prowadzącym jest organ inny niż Powiat w E. p o s t a n a w i a odrzucić skargę. , Skargą z dnia [...] czerwca 2014 r. Pani E. W. wniosła o stwierdzenie przez Sąd zgodności z prawem uchwały podjętej przez Radę Powiatu w E. nr [...] z dnia [...] września 2002 r. W wykonaniu Zarządzenia Przewodniczącego tut. Wydziału z dnia [...] lipca 2014 r. Pani E. W. została wezwana do udzielenia informacji w terminie 7 dni w zakresie czy dokonała wezwania organu administracji do usunięcia naruszenia prawa. Powyższe wezwanie zostało doręczone E. W. w dniu [...] sierpnia 2014 r. (k. [...]). Do dnia wydania niniejszego postanowienia Pani E. W. nie ustosunkowała się do powyższego wezwania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że skarga została złożona w oparciu o art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 595 ze zm.). Zgodnie z brzmieniem tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z akt sprawy wynika jednak, że Pani E. W. nie wezwała Rady Powiatu E. do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak: zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jak wynika ze zwrotu "taki jak" zawarte w tym przepisie wyliczenie środków zaskarżenia ma charakter tylko przykładowy. Natomiast jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a.). Termin 14 dni nie ma zastosowania natomiast w przypadku uchwał samorządowych. Przepis ten wyraża generalną zasadę subsydiarności skargi sądowej. Jej wniesienie do sądu administracyjnego wymaga bowiem uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji, a w razie ich braku - skierowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a.). Takiego wezwania Skarżący nie skierowali. Ze względu na niewyczerpanie przez Panią E. W. środków prawnych umożliwiających wniesienie skargi do sądu administracyjnego, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.