I SA/Bk 388/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sławomir Presnarowicz, Sędziowie sędzia NSA Józef Orzel, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Protokolant Marcin Kojło, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 21 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi I. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji określającej wysokość podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 rok oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2005 r. skarżąca I. P. i pełnomocnik A. P., zwrócili się o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] sierpnia 2005 r. Nr [...], dotyczącej określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2003 Panu A. P. i skarżącej I. P. w wysokości [...] zł, w miejsce wykazanego w zeznaniu - w wysokości [...] zł oraz o uznanie złożonego w dniu 15 września 2005 r. odwołania od w/w decyzji za dopełnienie czynności zgodnie z art. 164 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Dyrektor Izby Skarbowej w B. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu podał, że zainteresowani nie uprawdopodobnili okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Tym samym nie spełnione zostały wszystkie przesłanki wymienione w przepisach art. 162 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Skarbowej w B. stwierdził, iż sam fakt choroby A. P., który udzielił pełnomocnictwa radcy prawnemu, nie mógł być równoznaczny z uprawdopodobnieniem braku zawinienia w uchybieniu terminu. Wskazane we wniosku okoliczności, nie usprawiedliwiały stwierdzonego uchybienia terminu przewidzianego na wniesienie odwołania i tym samym nie mogły być podstawą jego przywrócenia. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej pełnomocnik A. P. i skarżąca podali jedynie przyczynę uchybienia, nie wskazali natomiast żadnego powodu uzasadniającego przywrócenie terminu, który mógłby być uznany za ważny. Na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. A. P. oraz skarżąca I. P., złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, który wyrokiem 26 kwietnia 2006 r. sygn. akt I SA/Bk 64/06 uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że Dyrektor Izby Skarbowej właściwie ocenił i wykazał, że A. P. reprezentowany przez pełnomocnika nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Stwierdził jednocześnie, że organ podatkowy w sposób niedostateczny ustalił i ocenił, czy skarżąca uprawdopodobniła, czy też nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu tego terminu. Sąd zauważył, że skarżąca I. P. nie była reprezentowana przez pełnomocnika, stąd w stosunku do niej organ podatkowy nie może stosować tych samych reguł oceny co do braku winy przy uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, jakie zastosował wobec A. P. reprezentowanego przez pełnomocnika profesjonalnego. Uznał uzasadnienie postanowienia w części odnoszącej się do Pani I. P. za wadliwe. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku z [...] listopada 2005 r. o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w B., postanowieniem z [...] sierpnia 2006 r., Nr [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej B. z [...] sierpnia 2005 r. Nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. Organ uznał, iż Pani I. P. nie dopełniła obowiązku szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, jaką było wniesienie odwołania od w/w decyzji. Podkreślono, że doręczona decyzja zawierała pouczenie o możliwości wniesienia odwołania i terminie, w jakim można to było uczynić. Posiadając te informacje oraz dbając należycie o swój interes winna wykazać zainteresowanie, czy sporządzone wspólnie z mężem odwołanie zostało wysłane w terminie do organu odwoławczego. Za niewiarygodny uznał fakt niezauważenia choroby męża, skoro - jak podano we wniosku - po przyjęciu leków "nie funkcjonował normalnie". W ocenie organu odwoławczego skarżąca nie wykazała należytej staranności i dbałości w złożeniu odwołania w obowiązującym terminie. Zdając się na męża, nie upewniła się czy została załatwiona tak ważna sprawa zarówno dla męża, jak i dla niej, jaką było przesłanie odwołania w kończącym się terminie do jego wniesienia. Na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. złożona została w dniu 25 września 2006 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. W złożonej skardze skarżąca I. P. zarzuciła, iż Dyrektor Izby Skarbowej w B. rozpatrując ponownie sprawę, po uchyleniu wyrokiem z 26.04.2006 r. sygn. akt I SA/Bk 64/06, postanowienia o odmowie przywróceniu terminu, nie uzupełnił materiału dowodowego i nie zażądał od strony innych wyjaśnień. Nie zostały więc zakwestionowane wyjaśnienia skarżącej, a zatem strona - zgodnie z art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej, uprawdopodobniła brak winy w niezachowaniu terminu. Skarżąca podkreśliła, iż działała bez pełnomocnika i nie zauważyła stanu chorobowego swego męża, który miał wysłać odwołanie. Podniosła, iż trudno zarzucić jej brak staranności i dbałości, ponieważ odwołanie podpisała w terminie i powierzyła jego wysyłkę mężowi, nie wiedząc o jego zaburzeniach chorobowych. Wniosek o przywrócenie terminu jest, według niej zasadny, ponieważ strona dopełniła łącznie wszystkie przesłanki wynikające z art. 162 Ordynacji podatkowej. Stawiając zarzut naruszenia art. 162 § l i 2 tej ustawy wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wnosił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest nie zasadna. W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25.07. 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zadaniem sądu administracyjnego, jest więc zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa oraz trafności przeprowadzonej wykładni tych przepisów w danej sprawie. Stosownie do art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Sąd uwzględniając skargę, uchyla decyzję (postanowienie) w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a)naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie Sąd stwierdza, że nie nastąpiło naruszenie przepisów, które dawałoby podstawę do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Stosownie do treści art. 162 Ordynacji podatkowej, dla przywrócenia terminu konieczne jest łączne spełnienie czterech przesłanek, a mianowicie: 1. uchybienie terminu, 2. złożenie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu o określonym terminie, 3. uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego w uchybieniu terminu, 4. dokonanie czynności, dla której termin jest przewidziany. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy skarżąca I. P., uprawdopodobniła brak swojej winy w uchybieniu terminu, do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] sierpnia 2005 r., dotyczącej określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2003. Poza sporem bowiem, pozostają trzy pozostałe powyżej powołane przesłanki. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że przywrócenie terminu jest niedopuszczalne, gdy wnioskująca strona "wykazała się" niedbalstwem ( zob. wyrok z 26.04.2001 r., sygn. akt I SA/Ka 483/00; wyrok z 18.12.2002 r., sygn. akt I SA/Ka 2173/01; wyrok z 23.09.2004 r., sygn. akt FSK 502/04; wyrok z 28.12.2000 r., sygn. akt I SA/Ka 1781/99 ). W ocenie Sądu, Dyrektor Izby Skarbowej w B. właściwie ocenił i wykazał, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminu, do wniesienia odwołania od wyżej opisanej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. Tym samym w sprawie nie zostały spełnione wszystkie cztery przesłanki warunkujące przywrócenie uchybionego terminu. Jak podaje organ odwoławczy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] sierpnia 2005 r. doręczono w dniu 31 sierpnia 2005 r., tym samym do dnia 14 września 2005 r. należało wnieść od niej odwołanie. Skarżąca po wspólnym z mężem podpisaniu odwołania w dniu 12 września 2005 r., powinna była wykazać zainteresowanie, czy pismo to zostało wysłane przez męża, w terminie. Z treści wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wynika, że do 12 listopada 2005 r. skarżąca żyła w przeświadczeniu o dotrzymaniu terminu do wniesienia odwołania, nie wykazując zainteresowania tym, czy mąż, nadał na poczcie, w terminie opisane wyżej odwołanie. Słusznie zatem, w tej sytuacji podnosi organ podatkowy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że skarżąca nie dopełniła obowiązku należytej staranności, przy dokonywaniu czynności procesowej, jaką było wniesienie odwołania. Za lekkie niedbalstwo należy uznać takie zachowanie skarżącej wspólnie z mężem wnoszącej odwołanie w sprawie podatkowej, która funkcjonując w normalnych warunkach, nie podejmuje jakichkolwiek czynności, aby upewnić się, czy odwołanie zostało przez męża wysłane na poczcie. Nawet zaistnienie lekkiego niedbalstwa, wskazuje na brak możliwości uznania, iż wnioskujący podatnik uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, o którym mowa w art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, iż Dyrektor Izby Skarbowej w B. w sposób zgodny z przepisami prawa, przeprowadził postępowanie wyjaśniające w sprawie. Wbrew zarzutom podniesionym w skardze, w ocenie Sądu, nie istniała potrzeba prowadzenia dodatkowych ustaleń w niniejszej sprawie. Z uwagi na powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 151, przywoływanej wyżej ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.