I SA/Bk 389/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym skargi K. U., P. U., Ł. U. i M. U. – następców prawnych C. U. o wznowienie postępowania sądowego sygn. akt I SA/Bk 325/11 zakończonego wyrokiem z dnia 14 grudnia 2011 r. oddalającym skargę C. U. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu osiągnięcia przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2005 r. p o s t a n a w i a: zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej w B. solidarnie na rzecz skarżących K. U., P. U., Ł. U. i M. U. – następców prawnych C. U. kwotę 4717 zł (słownie: cztery tysiące siedemset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 3 września 2014 r. I SA/Bk 389/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wznowił postępowanie sądowe w sprawie zakończonej wyrokiem tut. Sądu z dnia 14 grudnia 2011 r. I SA/Bk 325/11 i uchylił tenże wyrok, umorzył postępowanie sądowe w sprawie oraz zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w B. solidarnie na rzecz Skarżących: K. U., P. U., Ł. U. i M. U. – następców prawnych C. U., kwotę 6.717 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł zażalenie na postanowienie zawarte w wyroku w przedmiocie kosztów postępowania wskazując, że kwota ta powinna wynosić 4.717 zł. W odpowiedzi na zażalenie, pełnomocnik Skarżących wskazał, że podwyższenie kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego wynika ze znacznego skomplikowania sprawy, która wymagała znacznego nakładu pracy pełnomocnika. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 5 listopada 2014 r., II FZ 1591/14 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że z uzasadniania wyroku sądu I instancji z dnia 3 września 2014 r. wynika, że podstawą orzeczenia o kosztach był art. 200, art. 205 § 2 i 4 w zw. z art. 276 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.) oraz § 3 ust. 1 pkt 1 lit. f rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 31, poz. 153 ze zm.). Jednakże z powyższych przepisów nie wynika, aby koszty postępowania poniesione przez stronę skarżącą w sprawie wynosiły 6.717 zł., w szczególności dlaczego zasądzono kwotę o 2000 zł wyższą niż wynikałoby z powołanych przepisów. Jednocześnie NSA, ustosunkowując się do stanowiska pełnomocnika Skarżących, zaznaczył że sąd I instancji wśród przepisów, na podstawie których rozstrzygał w sprawie zwrotu kosztów postępowania, nie wymienił tych, wskazujących na możliwość podwyższenia wynagrodzenia dla pełnomocnika z uwagi na znaczny nakład pracy, wynikający ze skomplikowania sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 276 p.p.s.a. do postępowania ze skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli przepisy poniższe nie stanowią inaczej. Wśród przepisów znajdujących zastosowanie w postępowaniu wznowieniowym znajdą zatem odpowiednio zastosowanie te, dotyczące zasad rozliczania kosztów postępowania. Stosownie do art. 199 p.p.s.a strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Przepisami szczególnymi są w tym wypadku art. 200, art. 201 i art. 202 p.p.s.a, zgodnie z którymi w określonych sytuacjach strona może uzyskać zwrot kosztów postępowania od strony przeciwnej przed sądem I instancji. W razie uwzględnienia skargi przez sąd I instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw – art. 200 p.p.s.a. Jednocześnie ustawodawca przewidział, że do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego (w niniejszej sprawie doradcy podatkowego) zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego (doradcy podatkowego), koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony – art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie ze skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego na wysokość kosztów zasądzonych od organu solidarnie na rzecz Skarżących składają się zatem kwoty: 100 zł z tytułu opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku, którego dotyczyła skarga o wznowienie postępowania, 1000 zł z tytułu wpisu od skargi o wznowienie postępowania sądowego, 17 zł z tytułu opłaty skarbowej za pełnomocnictwo, a także 3600 zł tytułem zwrotu wynagrodzenia dla doradcy podatkowego. Brak było natomiast podstaw do rozliczenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego w zakresie postępowania "zwykłego". Stosownie do art. 201 § 1 p.p.s.a., zwrot kosztów skarżącemu od organu przysługuje wyłącznie w sytuacji umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3, a więc w sytuacji uwzględnienia przez organ skargi w trybie autokontroli. Tymczasem w niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało umorzone (pkt 3 wyroku z dnia 3 września 2014 r. I SA/Bk 389/14) z uwagi na jego bezprzedmiotowość, gdyż organ podatkowy, w trybie nadzwyczajnym – wznowienia postępowania podatkowego - uchylił zaskarżoną do sądu decyzję z 20 czerwca 2011r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu osiągnięcia przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2005 r. Tym samym podstawą prawną umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego był art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. a nie art. 54 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 224 p.p.s.a. w zw. z art. 200 i 205 § 2 i 4 w zw. z art. 276 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Wysokość poszczególnych kosztów poniesionych przez Skarżących ustalono zgodnie z § 1 pkt 4 w zw. z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.) oraz § 3 ust. 1 pkt 1 lit. f rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 31, poz. 153 ze zm.). W tej sprawie brak było podstaw do podwyższania wynagrodzenia pełnomocnikowi strony, bowiem skarga o wznowienie postępowania sądowego związana była z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r., SK 18/09, i nie wiązała się ze znacznym nakładem pracy pełnomocnika.