I SA/Bk 405/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. S. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. H. S. złożył do tut. Sądu skargę na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. z dnia [...] lutego 2017 r.w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego. W skardze oraz w piśmie z dnia [...] maja 2017 r. działający w jego imieniu pełnomocnik wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Ustalona kwota nienależnie pobranych płatności jest kwotą niezwykle wysoką. Płatności te Skarżący już całkowicie wydatkował, a pozyskanie takiej kwoty nie jest możliwe bez jednoczesnego uszczerbku dla prowadzonego gospodarstwa rolnego. W celu pozyskania tak znacznych środków Skarżąc zmuszony byłby sprzedać część majątku, co pociągnęłoby zaprzestanie prowadzenia działalności z powodu braku niezbędnych urządzeń. W 2016 r. Skarżący uzyskał dopłaty w wysokości 311.000 zł, jednakże kwota ta została już rozdysponowana na potrzeby prowadzonego gospodarstwa. Okres wiosenno-letni niesie za sobą znaczne wydatki (siew, nawożenie). Płody rolne produkowane w gospodarstwie zużywane są niemal w całości na potrzeby własne związane z hodowlą koni. Ewentualnego dochodu ze sprzedaży płodów można spodziewać się dopiero w okresie jesienno-zimowym. We wniosku podniesiono ponadto, że sprzedaż koni w chwili obecnej wiązałaby się z uzyskaniem cen o 30-40% niższych niż cen, które można uzyskać w zwyczajowo przyjętym okresie handlu. Do wniosku dołączono oświadczenie Skarżącego, że wyłącznymi przychodami gospodarstwa oprócz dopłat są przychody ze sprzedaży koni; kserokopie faktur ze sprzedaży koni w 2016 r. na kwotę 27.547,90 zł; decyzje w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 r. i 2017 r.; zaświadczenie Wojewódzkiego Związku Hodowców Koni o stanie posiadanych przez Skarżącego zarejestrowanych koni. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma miejsce, gdy nie będzie już możliwy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, lub powrót do stanu pierwotnego. Nałożony na Skarżącego obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne. Niemniej jednak skutków zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, nie można rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, zwłaszcza gdy wysokość należności pieniężnej jest znaczna. W przedmiotowej sprawie wartość przedmiotu sporu wynosi 195.272,44 zł. Zdaniem Sądu ustalona przez organ kwota nienależnie pobranych płatności wskazuje na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd doszedł do przekonania, że natychmiastowa konieczność zapłaty takiej kwoty w istotny sposób może wpłynąć na trudności w spłacie bieżących zobowiązań i zachwiać płynnością finansową skarżącego, prowadzącego działalność rolniczą. Z oświadczenia strony wynika, że płatności uzyskane za 2016 r. zostały już w znacznej mierze spożytkowane na bieżące potrzeby gospodarstwa (sianie, nawożenie). Płatności za 2017 r. skarżący jeszcze nie uzyskał. Przedmiotem prowadzonej przez skarżącego działalności rolniczej jest hodowla koni. Wedle oświadczenia dochód swój strona czerpie wyłącznie z hodowli oraz z dopłat unijnych. Płody rolne uzyskiwane w gospodarstwie przeznaczana są na hodowlę. Zdaniem Sądu kwota do zapłaty wynikająca z przedmiotowej decyzji, wskazuje na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z oświadczenia zawartego we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący nie dysponuje oszczędnościami. Przymusowa egzekucja kwoty195.272,44 zł może prowadzić do zaprzestania prowadzenia działalności rolniczej. Sprzedaż części majątku, w tym maszyn niezbędnych do prowadzenia działalności rolniczej, niewątpliwie mogłaby doprowadzić do takiego skutku, co w ocenie Sądu stanowi spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Egzekwowanie tak znacznej kwoty może niewątpliwie wpłynąć na utratę płynności finansowej skarżącego, hamując czy też uniemożliwiając prowadzenie działalności rolniczej, stanowiącej źródło dochodu jego i małżonki znajdującej się we wspólnym gospodarstwie domowym. W związku z powyższym uzasadnione jest udzielenie skarżącemu ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Orzeczono więc jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 przywołanej ustawy procesowej.