I SA/Bk 406/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 sierpnia 2013 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec i kwiecień 2010 r., kwiecień, maj i grudzień 2011 r. oraz styczeń, luty i marzec 2012 r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję z [...] czerwca 2013 r. nr [...], wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec i kwiecień 2010 r., kwiecień, maj i grudzień 2011 r. oraz styczeń, luty i marzec 2012 r. pełnomocnik skarżącego M. G. wniósł o wstrzymanie jej wykonania. Wniosek ten uzasadniał trudną sytuacją finansową podatnika, który w sierpniu rozpoczął zbiory biomasy. Wskazał, że skarżący w budżecie swojej działalności ujął kwotę nadpłaconego VAT. Dodał, że koszty jego działalności obejmują przede wszystkim czynsze dzierżawne, które ma obowiązek zapłacić we wrześniu oraz w marcu następnego roku (133 tyś zł i 87 tyś zł), a także koszt zakupu usług podmiotów zewnętrznych (470 tyś zł). Brak w budżecie tak znacznej kwoty utrudni lub uniemożliwi prowadzenie prawidłowej gospodarki na terenach, które w istocie należą do Parku Narodowego i podlegają ścisłej ochronne, narusza również interes Skarbu Państwa i przede wszystkim interes dobra narodowego - przyrody. W ocenie pełnomocnika kwota wynikająca z decyzji jest zbyt istotnym ciężarem dla wypłacalności skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy, który powinien starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione i konieczne. Zdaniem Sądu skarżący nie uczynił tego w sposób uzasadniający objęcie go ochroną tymczasową. O niebezpieczeństwie wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie świadczy sama w sobie wysoka wartość przedmiotu zaskarżenia. Również powołanie się na sytuację finansową skarżącego nie może być wystarczającą przesłanką do zastosowania wnioskowanej ochrony. Skarżący realizuje program rolnośrodowiskowy finansowany ze środków europejskich, w którym zobowiązał się do określonych działań. W związku z powyższym w procedurze planowania wydatków programowych powinien uwzględniać potrzebę gromadzenia środków na realizację prawidłowej gospodarki na terenach realizowanych działań rolnośrodowiskowych. Ponadto z akt sprawy wynika, że od 2010 r. do marca 2012 r. Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wypłaciła skarżącemu płatności rolnośrodowiskowe w kwocie ponad 5,7 mln zł. To zaś sprawia, że nie ziściły się przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, upatrywane przez stronę brakiem w jej budżecie kwoty potrzebnej na koszty działalności w bieżącym roku (ok. 700 tyś zł). Sąd pragnie również podkreślić, że zobowiązanie podatkowe ma charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki wykonania zobowiązania są odwracalne. Jego uregulowanie nie tworzy z reguły takiego stanu rzeczy, w którym strona poniosłaby znaczną szkodę lub wystąpiłyby trudne do odwrócenia skutki. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu zapłaconych kwot, łącznie z oprocentowaniem według zasad przewidzianych w Ordynacji podatkowej. W tym stanie rzeczy Sąd uznał zatem za zasadne odmówić udzielenia stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.