I SA/Bk 407/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), Protokolant referent Mateusz Kownacki, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 31 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji w części dotyczącej odmowy umorzenia I raty podatku w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2013 rok wraz z należnymi odsetkami i umarzającej postępowanie w tej części oraz utrzymania w mocy decyzji w zakresie odmowy umorzenia zaległości IV raty za 2016 w łącznym zobowiązaniu pieniężnym oddala skargę J. G. (dalej również jako "Skarżący") zwrócił się w dniu [...] listopada 2016 r. do Wójta Gminy W. z prośbą o umorzenie zaległości podatkowej IV raty za 2016 r. w wysokości 72 zł oraz I raty za 2013 r. w wysokości 74 zł wraz z należnymi odsetkami w łącznym zobowiązaniu pieniężnym, z powodu kryzysowej sytuacji w jakiej się znalazł, ciężkiej sytuacji finansowej materialnej, zdrowotnej i losowej. Podał, iż z powodu braku opadów deszczu w sierpniu i wrześniu oraz obniżenia poziomu wód gruntowych w ostatnich latach, w tym dotkliwej suszy w 2015 r., zabrakło mu wody w studni, przez co przez kilka tygodni musiał dowozić wodę beczką z rzeki aby napoić zwierzęta w gospodarstwie. Musiał również dokupywać w sklepie wodę do picia, sporządzania posiłków i higieny. Wskazał, iż Ośrodek Pomocy Społecznej od marca notorycznie odmawia mu pomocy społecznej pogłębiając w ten sposób jego ciężką sytuację i przyczyniając się do pogłębienia jego ubóstwa. Skarżącemu brakuje pieniędzy na: wykup leków; zakup paliwa do ciągnika; remont przeciekającego dachu w garażu; pilny remont i poprawienie ciężkich warunków mieszkaniowych; naprawę ponad trzydziestoletniego ciągnika, maszyn i narzędzi rolniczych; dojazdy na rehabilitację; dojazdy do lekarzy specjalistów oraz na zrealizowanie recepty na wykup okularów. Skarżący wskazał, iż nie miał pieniędzy na dokończenie żniw i skoszenie dojrzałego zboża, które zostało na polu. Wójt Gminy W. decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] działając na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm. – dalej: "o.p."), odmówił Skarżącemu wnioskowanego umorzenia zaległości IV raty za 2016 r. oraz I raty za 2013 r. w łącznym zobowiązaniu podatkowym wraz z należnymi odsetkami. Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy umorzenia I raty podatku w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2013 r. w kwocie 74 zł wraz z należnymi odsetkami i w tej części umarzyło postępowanie. W pozostałej części zaskarżoną decyzję organ odwoławczy utrzymał w mocy. Na wstępie Kolegium zauważyło, że w dniu złożenia ponownego wniosku o umorzenie I raty w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2013 r. tj. [...] listopada 2016 r. istniała nieostateczna decyzja Wójta Gminy W. z dnia [...] października 2016 r. w tym zakresie, od której podatnik wniósł odwołanie, inicjując tym samym postępowanie odwoławcze, co oznacza, że w tym czasie stosownie do treści art. 127 o.p. trwało postępowanie podatkowe w zakresie objętym ponownym wnioskiem podatnika o umorzenie I raty w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2013 r. Istnienie nieostatecznej decyzji oraz trwanie postępowania podatkowego w zakresie objętym wnioskiem podatnika czyniło ponowny wniosek o umorzenie I raty w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2013 r. niedopuszczalnym. Wójt Gminy W. powinien był odmówić wszczęcia postępowania w tym zakresie na podstawie art. 165a § 1 o.p. Dlatego też Kolegium postanowiło w tym zakresie zreformować zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie w sprawie umorzenia I raty łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r. W dalszej kolejności Kolegium przytoczyło treść art. 67a § 1 o.p. oraz wyjaśniło rozumienie pojęcia "ważnego interesu podatnika" i "ważnego interesu publicznego". Zdaniem organu, trudna sytuacja materialna podatnika sama w sobie nie może być uznana za przesłankę umożliwiającą zastosowanie wnioskowanej ulgi, a tym bardziej nie można jej utożsamiać z ważnym interesem podatnika. W przeciwnym razie prowadziłoby to do absurdu. Zawsze bowiem ulga w zapłacie zobowiązania podatkowego jest w interesie (faktycznym) podatnika. Płacenie podatków jest jednym z obywatelskich obowiązków nałożonym na wszystkich obywateli według równych zasad stąd uwolnienie się od tego zobowiązania nie jest prawem (roszczeniem podatnika) i odpowiadającym mu obowiązkiem organu podatkowego ale aktem szczególnym, który musi być uzasadniony sytuacją nadzwyczajną, przy ocenie której istotne znaczenie mają wysokość zaległości podatkowej, czy okoliczności powstania zaległości jak również postawa podatnika. Nawet jeśli zaistnieje sytuacja wskazująca na ważny interes podatnika lub interes publiczny uzasadniający przyznanie ulgi w postaci umorzenia podatku, to organ może ale nie musi przyznać ulgi. Tym bardziej organ podatkowy nie jest obowiązany do wydania rozstrzygnięcia uwzględniającego w całości wniosek o umorzenie zaległości podatkowych. W ocenie Kolegium, organ I instancji słusznie doszedł do wniosku, że podanie o umorzenie zaległości podatkowych nie zasługiwało na uwzględnienie. Na taką ocenę przede wszystkim wpłynął fakt, iż Skarżący wniósł o umorzenie IV raty podatku w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2016 r. zaledwie po ośmiu dniach po tym jak otrzymał płatność ONW w wysokości 946,91 zł oraz dwanaście dni po otrzymaniu zaliczki na poczet płatności obszarowych z ARiMR w wysokości 3.431,57 zł. Skarżący nie ujawnił powyższej kwoty i słusznie organ I instancji zwrócił się w tej sprawie bezpośrednio do ARiMR. Wbrew twierdzeniom Skarżącego informacja ta została uzyskana całkowicie legalnie, bowiem zgodnie z obowiązującym począwszy od 1 stycznia 2016 r. art. 82b § 1 i 2 o.p. Zdaniem organu, trudno dać wiarę zapewnieniom Skarżącego złożonym w oświadczeniu z dnia [...] grudnia 2016 r., że nie pamięta w jakiej wysokości otrzymał wsparcie z ARiMR. Co więcej otrzymana kwota w łącznej wysokości 4.378,48 zł jest wg podatnika jedynie niewielką zaliczką. Z informacji uzyskanych od ARiMR wynika, że podatnik również w toku poprzednich postępowań zaniżał bądź nie podawał łącznie otrzymanych dopłat z ARiMR. Zasłanianie się niepamięcią o wysokości otrzymanych dopłat i zaniżanie w poprzednich latach ich wysokości przy okazji licznych postępowań z zakresu ulg w spłacie zobowiązań z udziałem Skarżącego wskazuje, iż celowo wprowadzał w błąd organy odnośnie swojej faktycznej sytuacji. Takie postępowanie z gruntu dyskwalifikuje wniosek o umorzenie zaległości podatkowej. W takiej sytuacji trudno jest dać na słowo wiarę podatnikowi, że otrzymane dopłaty przeznaczył na spłatę zaciągniętych pożyczek od rodziny i znajomych, ale nawet gdyby tak było to nie oznacza to, że zobowiązanie z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego należy traktować gorzej od innych zobowiązań Skarżącego, a tym bardziej od wydatków ponoszonych w celach inwestycyjnych. Skarżący załącza do wniosku dowody zakupów na niewspółmiernie wyższe kwoty niż rata podatku o umorzenie której się ubiega i od opłacenia której notorycznie się uchyla. Kolegium przypomniało, że Skarżący skorzystał z ulgi w postaci umorzenia II, III i IV raty łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r., I i III raty za 2014 r.; III raty za 2015 r. i I raty za 2016 r. a podnoszone w odwołaniu okoliczności dotyczące strat poniesionych w 2013-2016r. związanych z suszą, upadkami zwierząt itp. były już brane pod uwagę w rozpatrywanych sprawach. Podkreśliło, że zaległość z tytułu IV raty w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2016 r. nie powstała w związku z suszą, która wystąpiła w 2015 r. i dotknęła znaczną część rolników. W związku z tym zdarzeniem Skarżący mógł zresztą skorzystać z rządowego wsparcia ustanowionego w uchwale Rady Ministrów z dnia 31 sierpnia 2015r. w sprawie ustanowienia programu pomocy dla rolników i producentów rolnych, którzy ponieśli szkody spowodowane wystąpieniem suszy oraz skorzystał już z umorzenia III raty w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2015 r. Organ zauważył, że nie po raz pierwszy w przypadku Skarżącego stwierdzono sytuację, w której pomimo dysponowania środkami umożliwiającymi zapłatę podatku występował o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych traktując zastosowanie tej instytucji jako obowiązek ciążący na organie podatkowym. W toku poprzednich postępowań o umorzenie I raty w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2013 r. ustalono, że Skarżący dysponował kwotą nie tylko pozwalającą mu na uregulowanie raty podatku w wysokości 78 zł ale też znacznie ją przewyższającą, co wynikało z porównania oświadczeń majątkowych złożonych w tamtej sprawie przez Skarżącego, zgodnie z którymi w dniu 19 kwietnia 2013 r. posiadał tylko dwie maciory natomiast w dniu 5 grudnia 2013 r. już: 2 maciory; 2 cielaki; 16 prosiąt i 7 warchlaków. Biorąc jeszcze pod uwagę zakup przez Skarżącego w dniu 1 lipca 2013 r. cielaka urodzonego 12 czerwca 2013 r., który padł 20 lipca 2013 r. i którego wartość Skarżący wycenił na 850 zł, należy dojść do wniosku, że Skarżący dysponował kwotą nie tylko umożliwiającą mu zapłatę raty podatku w wysokości 78 zł ale znacznie ją przewyższającą. W powiększeniu stanu majątkowego nie stanęły Skarżącemu na przeszkodzie jego zły stan zdrowia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło ustalenia i rozważania organu I instancji w zakresie sytuacji mieszkaniowej i zdrowotnej podatnika. Zdaniem organu, Skarżący nie wykorzystuje własnych możliwości i posiadanego gospodarstwa rolnego do zaspokajania swoich potrzeb. Udzielanie ulg w spłacie zobowiązań rolnikowi jako rekompensaty ponoszonych ciągle strat z tytułu podejmowania nieudolnych prób hodowania zwierząt mija się z celem, jest marnotrawieniem środków publicznych oraz szkodzi nie tylko Skarżącemu ale i hodowanym przez niego zwierzętom (w latach 2013 - 2016 padło 21 warchlaków i 1 cielak i 9 tuczników). Wiele osób znajduje się w dużo gorszej sytuacji nie posiadając żadnego majątku. Decydującego wpływu na treść rozstrzygnięcia nie mają też kłopoty zdrowotne Skarżącego, których Kolegium nie kwestionowało. W wymiarze indywidualnym stan zdrowia jest dla podatnika ważnym interesem, ale przy odniesieniu do interesu publicznego, trudno dostrzec powód, dla którego organ podatkowy miałby rezygnować z dochodzenia należności podatkowych zwłaszcza, że w tym samym stanie zdrowia Skarżący dokonywał kosztownych inwestycji a ponadto posiada majątek (gospodarstwo rolne, inwentarz żywy), który może być zabezpieczony w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji. Kolegium zauważyło ponadto, że w orzeczeniu Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Ł. z dnia [...] lipca 2013 r. zaliczającym Skarżącego do osób legitymujących się lekkim stopniem niepełnosprawności, jako wskazania dotyczące odpowiedniego zatrudnienia podano otwarty rynek pracy z uwzględnieniem przeciwwskazań wynikających ze stanu zdrowia, co nie czyni Skarżącego trwale niezdolnym do pracy. W skardze na powyższą decyzję, złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, Skarżący wyraził swoje niezadowolenie podnosząc, że jest ona niesłuszna, nieuczciwa, nierzetelna, w uzasadnieniu kłamliwa, stronnicza. Jego zdaniem pracownicy Kolegium manipulowali posiadanymi informacjami, stosowali przekłamania. Skarżący wskazał, że od marca 2016 r. nie otrzymuje pomocy społecznej, a kwota 4.378,38 zł była wypłacona przez ARiMR jako zaliczka w wysokości 70% należnych dopłat. Skarżący zarzucił umarzanie podatków najbogatszym rolnikom. Podniósł, że niewielkie dopłaty z ARiMR nie pokrywają zwiększonych kosztów produkcji małego i słabo zmechanizowanego gospodarstwa. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., podtrzymując stanowisko w sprawie, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Stosownie do treści przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 - dalej również jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Badając legalność zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, ani procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Zasadniczym przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ocena prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy w zakresie odmowy umorzenia zaległości IV raty za 2016 r. w łącznym zobowiązaniu pieniężnym w kwocie 72 zł. Przy czym na wstępie należy podkreślić, ze decyzja organu odwoławczego w zakresie, w którym uchyliła w punkcie pierwszym zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy umorzenia I raty podatku w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2013 r. w kwocie 74 zł wraz z należnymi odsetkami i w tej części umarzająca postępowanie jest w ocenie Sądu prawidłowa. Jak zasadnie bowiem wskazał organ odwoławczy w dniu złożenia ponownego wniosku w powyższym zakresie ([...] listopada 2016 r.) istniała nieostateczna decyzja Wójta Gminy W. z dnia [...] października 2016 r., od której Skarżący wniósł odwołanie, inicjując tym samym postępowanie odwoławcze, co spowodowało, że w tym czasie trwało postępowanie w tożsamym zakresie przedmiotowym, co musiało prowadzić do uznania wniosku Skarżącego za niedopuszczalny. Przechodząc do rozstrzygnięcia zasadniczej części sporu należy zauważyć, że podstawą materialno-prawną zapadłych w niniejszej sprawie decyzji organów podatkowych jest w szczególności art. 67a § 1 pkt 3 o.p. Przepis ten daje możliwość umorzenia ciążących na podatniku zaległości podatkowych oraz odsetek za zwłokę, jeśli jest to uzasadnione ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Wynikająca z tego przepisu norma prawna nie wyznacza w sposób kategoryczny prawnych konsekwencji dla określonego rodzaju stanów faktycznych, pozostawiając to uznaniu organu podatkowego. Ustawodawca zastrzegł bowiem, że w przypadku wystąpienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego organ podatkowy może na wniosek podatnika umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Komentowany przepis wprowadza do systemu prawa podatkowego tzw. luz decyzyjny (por. J. Wróblewski, Sądowe stosowanie prawa, PWN, Warszawa 1972, s. 222). Decyzje organów podatkowych mają w tych sprawach charakter uznaniowy. Powyższe nie oznacza, że swoboda w przyznawaniu tego rodzaju ulg jest niczym nieograniczona. Wykładnia gramatyczna przepisu art. 67a § 1 o.p. daje podstawę do stwierdzenia, że do uznania administracyjnego, a więc możliwości wyboru określonego kierunku rozstrzygnięcia dochodzi po ustaleniu, iż w sprawie zaistniała przesłanka w postaci "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego". Jeśli żadna z tych przesłanek nie jest spełniona, organ podatkowy nie ma w tym zakresie możliwości wyboru konsekwencji prawnych i nie może przyznać wnioskowanej ulgi w spłacie podatku. Natomiast wykazanie istnienia którejś z wymienionych przesłanek, choć pozwala organowi podatkowemu na zastosowanie tej ulgi, to jednak do tego nie zobowiązuje. W tym przypadku organ podatkowy powinien najpierw wyważyć interes jednostki i interes majątkowy Skarbu Państwa lub gminy. Zasadą konstytucyjną jest bowiem obowiązek każdego obywatela do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków (art. 84 Konstytucji RP). Ponadto w doktrynie wskazuje się, że uznanie administracyjne sprowadza się do tego, że organ podatkowy jest zobligowany do ustalenia, czy w danej sprawie mają miejsce przesłanki uzasadniające zastosowanie ulgi. Musi zatem wszechstronnie wyjaśnić okoliczności faktyczne po to, aby na tej podstawie stwierdzić, czy występuje "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Ustalenie istnienia tych przesłanek nie wiąże organu podatkowego w tym sensie, że nie musi on podjąć korzystnej dla podatnika decyzji. Może bowiem - w ramach swojego uznania - zadecydować o odmowie odroczenia terminu, nawet wówczas, gdy istnieje np. "ważny interes podatnika". Decyzja taka wymaga stosownego uzasadnienia. Uznanie administracyjne wyraża się nie w swobodzie oceny istnienia w stanie faktycznym przesłanek odroczenia (lub analogicznie umorzenia zaległości podatkowych), ale w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia nawet w sytuacji ich istnienia" (R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Lex 2011). Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swych orzeczeniach podkreślał, że sąd administracyjny nie jest organem trzeciej instancji w postępowaniu administracyjnym i nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ administracji wybór jest słuszny. Sądy administracyjne zostały powołane do kontroli legalności działalności administracji publicznej, a zatem nie są one uprawnione do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji uznaniowej. Takie rozstrzygnięcie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Decyzje uznaniowe organów podatkowych podlegają natomiast badaniu co do ich zgodności z przepisami proceduralnymi (zob. wyrok NSA z 13 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SA/Kr 1227/97, Lex Nr 33404). W wyroku z 7 lutego 2001 r. (sygn. akt I SA/Gd 1507/00, Lex Nr 46473) NSA podkreślił, iż sądowa kontrola legalności tzw. decyzji uznaniowych sprowadza się do oceny, czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy, czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym decyzji o odmowie umorzenia zaległości podatkowych mają swoje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym, oraz czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach. Przywołane poglądy Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie organy podatkowe należycie ustaliły stan faktyczny. Przede wszystkim należy podkreślić, że Skarżący wniósł o umorzenie IV raty podatku w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2016 r. w kwocie 72 zł zaledwie po ośmiu dniach po tym jak otrzymał płatność ONW w wysokości 946,91 zł oraz dwanaście dniu po otrzymaniu zaliczki na poczet płatności obszarowych z ARiMR w wysokości 3.431,57 zł. Co więcej, Skarżący nie ujawnił powyższej kwoty w związku z czym organ podatkowy zwrócił się w tej sprawie bezpośrednio do ARiMR. Wbrew twierdzeniom Skarżącego informacja o otrzymanych przez niego dopłatach z ARiMR została uzyskana legalnie bowiem zgodnie z obowiązującym począwszy od 1 stycznia 2016 r. art. 82b § 1 i 2 o.p. organy administracji rządowej i samorządowej oraz państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne są obowiązane współdziałać, nieodpłatnie udostępniać informacje w sprawach indywidualnych oraz udzielać pomocy organom podatkowym przy wykonywaniu zadań określonych w ustawie a przy wykonywaniu swoich zadań organy podatkowe są uprawnione do nieodpłatnego korzystania z informacji zgromadzonych w aktach spraw, zbiorach danych, ewidencjach i rejestrach przez organy administracji rządowej i samorządowej, sądy, państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne oraz państwowe osoby prawne, w tym również z informacji zapisanych w postaci elektronicznej, z zastrzeżeniem odrębnych przepisów. Skarżący skrupulatnie wyliczał w toku postępowania wszelkie ponoszone wydatki a z drugie strony zasłaniał się niepamięcią o wysokości dochodów. Trudno dać wiarę, zapewnieniom Skarżącego, złożonym w oświadczeniu z dnia [...] grudnia 2016 r., że nie pamięta w jakiej wysokości otrzymał wsparcie z ARiMR. Świadczyć to może albo o jego złej woli albo o rażącym niedbalstwie. Skoro jak twierdzi musiał oddać pożyczone pieniądze to musiał również dobrze wiedzieć jakimi zasobami pieniężnymi dysponuje. Podawana przez Skarżącego okoliczność, ze ARiMR nie doręczył mu decyzji nie zasługuje na usprawiedliwienie, bowiem zgodnie z art. 24 ust. 9 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. poz. 1551, z późn. zm.) w przypadku, gdy przyznawana w drodze decyzji kwota płatności jest zgodna z żądaniem rolnika określonym we wniosku, taka decyzja nie jest faktycznie doręczana wnioskodawcy. Z informacji uzyskanych od ARiMR wynika, że podatnik również w toku poprzednich postępowań zaniżał bądź nie podawał łącznie otrzymanych dopłat z ARiMR. Za rok 2013 dostarczył jedynie decyzję na kwotę 4.903,72 zł z dnia [...].01.2014. podczas gdy faktycznie przekazane płatności za ten rok wyniosły 10.055,21 zł. W latach następnych otrzymał odpowiednio: za 2014 r. – 8.966,41 zł; za 2015 r. – 9.370,78 zł. Zasłanianie się niepamięcią o wysokości otrzymanych dopłaty i zaniżanie w poprzednich latach ich wysokości przy okazji licznych postępowań z zakresu ulg w spłacie zobowiązań z udziałem Skarżącego wskazuje, że celowo wprowadzał w błąd organy odnośnie swojej faktycznej sytuacji. Takie postępowanie z gruntu dyskwalifikuje wniosek o umorzenie zaległości podatkowej. Należy zgodzić się ze stanowiskiem SKO, z którego wynika, że odmowa podania i zatajanie prawdziwych dochodów w zestawieniu z domaganiem się przez Skarżącego uwzględnienia każdego ponoszonego przez niego wydatku, zarzucaniem organowi I instancji bezprawnego działania w związku z pozyskaniem informacji o faktycznej wysokości otrzymanych dopłat oraz wypominanie innym wysokości otrzymanych dopłat świadczą na niekorzyść Skarżącego, który w żaden sposób nie udokumentował zaciągniętych pożyczek i w takiej sytuacji trudno jest dać na słowo wiarę podatnikowi, że otrzymane dopłaty przeznaczył na ich spłatę ale nawet gdyby tak było to nie oznacza to, że zobowiązanie z tytułu łącznego zobowiązania pieniężnego należy traktować odmiennie od innych zobowiązań Skarżącego a tym bardziej od wydatków ponoszonych w celach inwestycyjnych. Skarżący załącza do wniosku dowody zakupów na niewspółmiernie wyższe kwoty niż rata podatku o umorzenie której się ubiega i od opłacenia której notorycznie się uchyla. Należy również przypomnieć za organami, że Skarżący skorzystał z ulgi w postaci umorzenia II, III i IV raty łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r., I i III raty za 2014 r.; III raty za 2015 r. i I raty za 2016 r. a podnoszone w odwołaniu okoliczności dotyczące strat poniesionych w 2013-2016 r. związanych z suszą, upadkami zwierząt itp. były już brane pod uwagę w rozpatrywanych sprawach. Wszystkie decyzje wydawana przez SKO lub Wójta Gminy W. począwszy od 2012 r. z zakresu udzielania ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, czy też z zakresu pomocy społecznej, nawet jeżeli przyznają wnioskowane ulgi czy świadczenia z pomocy społecznej są wg Skarżącego "nieuczciwe, nierzetelne, w uzasadnieniu kłamliwe", dlatego też nie można traktować poważnie zarzutów odnośnie kłamstw, manipulacji. Zaległość z tytułu IV raty za 2016 r. i I raty za 2013 r. w łącznym zobowiązaniu pieniężnym nie powstała w związku z suszą, która wystąpiła w 2015 r. i dotknęła znaczną część rolników. W związku z tym zdarzeniem Skarżący mógł zresztą skorzystać z rządowego wsparcia ustanowionego w uchwale Rady Ministrów z dnia 31 sierpnia 2015 r. w sprawie ustanowienia programu pomocy dla rolników i producentów rolnych, którzy ponieśli szkody spowodowane wystąpieniem suszy oraz skorzystał już z umorzenia III raty w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2015 r. Należy przypomnieć, że WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 18 maja 2016 r. sygn. akt I SA/Bk 49/16, w sprawie rozpatrywanej z udziałem Skarżącego wskazał, że nie można traktować stałego wnioskowania o umorzenie kolejnych należności podatkowych jako metody ich regulowania. Osoba prowadząc gospodarstwo rolne musi bowiem uwzględniać konieczność zapłaty związanych z tym podatków a Skarżący dysponuje majątkiem, który daje możliwość uzyskiwania dochodów pozwalających na uregulowanie należności podatkowej w wysokości 74 zł. Skarżący wielokrotnie podnosił, że praca w gospodarstwie rolnym: rujnuje jego zdrowie zmuszając do leczenia w uzdrowiskach i sanatoriach, przynosi jedynie straty finansowe; nie pozwala zarejestrować się jako bezrobotny ani zatrudnić w innej pracy; zmusza skarżącego do zamieszkiwania w warunkach, które jak sam twierdził uwłaczają ludzkiej godności i jeszcze bardziej pogarszają jego stan zdrowia, dlatego w ocenie Sądu, Kolegium we wcześniejszych sprawach zasadnie zwracało uwagę Skarżącemu, na możliwość wydzierżawienia lub sprzedaży chociażby części gospodarstwa rolnego, które nie przynosi dochodów. Na otrzymane sugestie Skarżący reaguje jednak szyderstwem i drwinami. Nie ulega więc wątpliwości, że Skarżący nie wykorzystuje własnych możliwości i posiadanego gospodarstwa rolnego do zaspokajania swoich potrzeb. Udzielanie ulg w spłacie zobowiązań rolnikowi jako rekompensaty ponoszonych ciągle strat z tytułu podejmowania nieudolnych prób prowadzenia gospodarstwa rolnego i hodowania zwierząt mija się z celem, jest marnotrawieniem środków publicznych oraz szkodzi nie tylko Skarżącemu ale i hodowanym przez niego zwierzętom (w latach 2013 — 2016 padło 21 warchlaków i 1 cielak i 9 tuczników). Wiele osób znajduje się w dużo gorszej sytuacji od skarżącego nie posiadając żadnego majątku. Decydującego wpływu na treść rozstrzygnięcia nie mogły też mieć kłopoty zdrowotne Skarżącego, których zarówno Sąd jak i organy nie kwestionowały. Oczywiście w wymiarze indywidualnym stan zdrowia jest dla podatnika ważnym interesem, ale przy odniesieniu do interesu publicznego, trudno dostrzec powód, dla którego organ podatkowy miałby rezygnować z dochodzenia należności podatkowych zwłaszcza, że w tym samym stanie zdrowia Skarżący dokonywał kosztownych inwestycji a ponadto posiada majątek (gospodarstwo rolne, inwentarz żywy), który może być zabezpieczony w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji. Ewentualne postępowanie egzekucyjne odbywające się na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewiduje ochronę dłużnika gwarantując tzw. minimum egzystencjalne poprzez wyłączenie spod egzekucji tych wartości i środków majątkowych, które są niezbędne dla zobowiązanego zatem nieuwzględnienie wniosku o umorzenie przez organ I instancji w żaden sposób nie zagrozi egzystencji podatnika. Należy również zauważyć, że w orzeczeniu Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Ł. z dnia [...].07.2013 r. zaliczającym Skarżącego do osób legitymujących się lekkim stopniem niepełnosprawności jako wskazania dotyczące odpowiedniego zatrudnienia podano otwarty rynek pracy z uwzględnieniem przeciwwskazań wynikających ze stanu zdrowia co nie czyni Skarżącego trwale niezdolnym do pracy. Skoro jak twierdzi skarżący wskazane orzeczenie nie odzwierciedla rzeczywistego stanu jego Na podstawie analizy tych okoliczności, biorąc pod uwagę aktualną sytuację, organy zasadnie doszły do wniosku, że w przypadku Skarżącego nie zachodzą przesłanki do umorzenia należności. Trzeba zauważyć, że organy szczegółowo wyjaśniły motywy jakimi kierowały się przy podjęciu takiego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że pomimo, iż wynik przeprowadzonego postępowania nie jest zgodny z oczekiwaniami Skarżącego, nie może to oznaczać, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Zdaniem Sądu w tej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, ani stanowiącego materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia art. 67a o.p. Materiał dowodowy został zebrany w zgodzie z przepisami postępowania. Dopuszczono jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Przedłożone przez stronę wyjaśnienia i dokumentację organy rozważyły i oceniły pod kątem przesłanek do zastosowania ulgi w spłacie zaległości podatkowej. Zdaniem Sądu, postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo, w zgodzie z przepisami prawa. Stanowisko organu zostało wyjaśnione i uzasadnione. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.