I SA/Bk 42/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Józef Orzel, Sędziowie sędzia WSA Sławomir Presnarowicz, asesor WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2006 r. sprawy ze skargi H. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 r. 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej wydanie decyzji Prezydenta Miasta S. z [...] października 2005 r., nr [...] w sprawie podatku od nieruchomości za 2004 r., 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącego H. O. kwotę 148 zł (słownie: sto czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2005r. nr [...] Prezydent Miasta S. wezwał skarżącego do usunięcia rozbieżności miedzy danymi zawartymi w informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych złożonej w dniu [...] lipca 2005r. a informacjami przekazanymi przez Zarząd Budynków Mieszkalnych oraz danymi zawartymi w umowie najmu lokalu użytkowego. Następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2005r. Nr [...] ustalił skarżącemu H. G. wymiar podatku od nieruchomości za 2004 rok w wysokości [...] złotych. Wysokość podatku od budynków związanych z działalnością gospodarczą ustalono po wszczęciu postępowania urzędu, z uwzględnieniem stawek określanych w Uchwale Rady Miejskiej na podstawie umowy lokalu użytkowego zawartej z ZBM. (zgodnie z adnotacją na decyzji decyzja stała się ostateczna z dniem [...] września 2005r.). W dniu [...] października 2005 r. decyzją Nr [...] Prezydent Miasta S. dokonał skarżącemu wymiaru podatku od nieruchomości za dwa miesiące 2004 rok w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy wskazał, że w okresie od [...] stycznia 2004 r. do [...] lutego 2004 r. lokal nadal był w posiadaniu lokalu użytkowego (bezumownie), za który opłacał dla ZBM czynsz z tytułu korzystania z tego lokalu. Pismem z dnia [...] lutego 2004 r. podatnik informował, iż z dniem [...] marca 2004 r. rezygnuje z dzierżawionego lokalu przy ul. [...] (z dniem [...] lutego 2004 r. rozwiązano umowę najmu lokalu użytkowego zawartą w dniu [...] grudnia 2000 r.). W dalszej części uzasadnienia stwierdził, że podatnik nieprawidłowo zadeklarował swoje zobowiązanie, bowiem zgłosił do opodatkowania budynek wg stawek pozostałych zamiast stawek przeznaczonych dla budynków związanych z dzielnością gospodarczą, w sytuacji, gdy wynajmujący prowadził i nadal prowadzi działalność gospodarczą. Po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] października 2005r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] grudnia 2005r. Nr [...], utrzymał w mocy zaskarżona decyzję uznając, że brak jest podstaw prawnych do jej zmiany bądź uchylenia. W skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. skarżący zarzucił organowi odwoławczemu złamanie zasady równości stron wobec prawa oraz pobieżne potraktowanie całości materiału w sprawie, co skutkowało wydaniem nieobiektywnej krzywdzącej decyzji. Nie zgodził się z ustaleniami organu odwoławczego, że umowa na podstawie, której wynajmował pomieszczenie trwała nieprzerwanie od [...] stycznia 2000r. do [...] lutego 2004r., gdyż faktycznie wygasła już [...] grudnia 2003r. Zarzucił również Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w S. brak stanowiska w kwestii, czy skarżący miał prawo żądać przeprowadzenia dowodu w formie wizji i czy urząd powinien dążyć do obiektywnego wyjaśnienia tej okoliczności. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się kolejno do przedstawionych zarzutów organ odwoławczy wyjaśnił, że nie odnosił się do kwestii zasadności przeprowadzenia "wizji lokalnej" jak to określił podatnik, ponieważ okoliczność tj. faktyczny stan lokalu, jaka miała być dokonana w połowie 2005 r. i nie mogła mieć wpływu na faktyczne wykorzystywanie tego lokalu w okresie trwania umowy najmu ([...] stycznia 2001 - [...] luty 2004 r.). Podniesiono także, że nieprawdą jest, że Kolegium przyjęło, iż umowa najmu lokalu trwała od [...] stycznia 2000 do [...] lutego 2004 r., ponieważ jak wynika z tej umowy, co zostało na str. 3 uzasadnienia decyzji SKO zawarte, umowa ta trwała od [...] stycznia 2001 r. do [...] lutego 2004r.i wynika to z aneksu Nr 1 do umowy najmu zawartej z Zarządem Budynków Mieszkalnych w S. z dnia [...] grudnia 2000 r. Za nietrafny Kolegium uznało również zarzut dotyczący pobieżnego potraktowania materiału dowodowego w sprawie z uwagi na to, że organ odwoławczy wskazał wszystkie dowody w sprawie, mające wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie jednak nie z powodów podniesionych w skardze, Sąd nie będąc związany zarzutami skargi (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dopatrzył się innego naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzja i poprzedzającej jej wydanie decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] sierpnia 2005 r. Sąd administracyjne został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych -Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 i art. 145 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest, więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. W myśl postanowień art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kpa lub w innych przepisach. W rozdziale 18 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) unormowany został nadzwyczajnym tryb wzruszenia decyzji ostatecznych – poprzez stwierdzenie nieważności decyzji. W art. 247 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa określone zostały podstawy stwierdzenia nieważności decyzji i tak w pkt. 4 wskazano, że podstawą stwierdzenia nieważności decyzji jest wydanie decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inna decyzja ostateczną. W aktach administracyjnych przesłanych do Sądu wraz z odpowiedzią na skargę znajdują się dwie decyzje Prezydenta Miasta S. dotyczące wymiaru podatku od nieruchomości za 2004r. jedna z dnia [...] sierpnia2005r. Nr [...] wraz z adnotacją, że stała się ostateczna dnia [...] września 2005r. (w aktach nie ma potwierdzenia otrzymania decyzji przez skarżącego, jednakże na rozprawie w dniu 30 maja 2006r. skarżący okazał jej oryginał) oraz druga z dnia [...] października 2005r.nr [...]. W omawianej sprawie w obrocie prawnym występowały, więc dwie decyzje Prezydenta Miasta S. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2004r. w kwocie [...] zł. wydane w tym samym stanie faktycznym i prawnym. Sprawy objęte tymi decyzjami są tożsame, a więc decyzja późniejsza, jako, że dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (res iudicate) z dnia [...] sierpnia 2005r., dotknięta jest wadą skutkującą stwierdzeniem nieważności. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] października 2005r., tym samym zaakceptowało fakt występowania w obiegu prawnym dwóch decyzji skierowanych do tej samej strony (skarżącego), dotyczących tożsamej sprawy. Z tego powodu należało również stwierdzić nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jako dotkniętej ta samą wadą kwalifikowaną, będąca podstawą stwierdzenia nieważności decyzji w trybie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo - o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej wydanie decyzji organu pierwszej instancji. Orzeczenie o niewykonywaniu zaskarżonego aktu wydano na podstawie art. 152, zaś o kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.