I SA/Bk 420/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), sędzia WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi I. C. na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji o odmowie przyznania renty strukturalnej oraz stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Decyzją z [...] kwietnia 2011 r., Nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Ł. odmówił Panu I. C. (dalej powoływany także jako Skarżący) przyznania renty strukturalnej. Decyzja została skutecznie doręczona Skarżącemu w dniu 15 kwietnia 2011 r. - została odebrana przez córkę E. C. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 24 akt adm.). W dniu 6 września 2011 r., wpłynęło do Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu i odwołanie od decyzji administracyjnej z [...] kwietnia 2011 r. W uzasadnieniu pisma Skarżący w żaden sposób nie uzasadnił wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, podniósł jedynie zarzuty skierowane bezpośrednio do decyzji odmawiającej przyznania renty strukturalnej. Postanowieniem z [...] września 2010 r., nr [...], Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. odmówił przywrócenia terminu na złożenie odwołania od decyzji odmawiającej przyznania renty strukturalnej oraz stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji. Organ w uzasadnieniu wskazał, że Skarżący w złożonej prośbie o przywrócenie terminu nie wskazał żadnej okoliczności, która w sposób obiektywny uzasadniałaby przywrócenie terminu, przez co nie uprawdopodobnił, iż wniesienie odwołania po terminie ustawowym nastąpiło bez jego winy. Na powyższe postanowienie Skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. W uzasadnieniu skargi nie zostały sformułowane żadne zarzuty skierowane bezpośrednio do zaskarżonego postanowienia. Skarżący wskazał jedynie, że "zwraca się o przywrócenie terminu odwoławczego, gdyż sprawa ta jest złożona w Trybunale Konstytucyjnym". Wskazał ponadto, iż decyzja odmawiająca przyznania renty strukturalnej została uzasadniona brakiem środków finansowych, co nie jest prawdą, albowiem środki finansowe z "rent strukturalnych" zostały przesunięte na "modernizację gospodarstw rolnych". Powyższe, w ocenie Skarżącego, jest niesprawiedliwe i niezgodne z Konstytucją RP. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł., podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej w skrócie jako: u.p.p.s.a.). W niniejszej sprawie Sąd stwierdza, że nie nastąpiło naruszenie przepisów, które dawałoby podstawę do uchylenia, czy stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia. Na wstępie godzi się podnieść, że przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest wyłącznie postanowienie wydane w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu na złożenie odwołania od decyzji odmawiającej przyznania renty strukturalnej oraz stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Jest ono postanowieniem formalnym, bo organ stwierdzający uchybienie terminu do wniesienia środka odwoławczego, zamyka drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy. Ocena legalności tegoż rozstrzygnięcia ogranicza się więc wyłącznie do badania poprawności zastosowania przepisów postępowania administracyjnego. Tym samym, stawiane w skardze zarzuty dotyczące niezasadnej i niezgodnej z przepisami Konstytucji RP odmowy przyznania renty strukturalnej, nie mogą być skuteczne w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Przepis art. 58 K.p.a. stanowi, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Z regulacji tej wynika, że dla skutecznego przywrócenia terminu muszą być łącznie spełnione cztery przesłanki: 1. wniesienie przez zainteresowanego wniosku (prośby) o przywrócenie terminu, 2. uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy, 3. dochowanie 7 – dniowego terminu (nieprzywracalnego) do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, 4. dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony termin. W przedmiotowej sprawie bezspornym pozostaje fakt złożenia przez Skarżącego odwołania z uchybieniem ustawowego terminu. Odwołanie zostało złożone w dniu 6 września 2011 r., a więc po upływie 14-dniowego terminu do jego wniesienia, który mijał w dniu 29 kwietnia 2011 r. Kwestia skutecznego doręczenia Skarżącemu decyzji w dniu [...] kwietnia 2011 r. nie była kwestionowana w sprawie. Bezsporne w sprawie jest również to, że Skarżący w złożonym wniosku o przywrócenie terminu w żaden sposób nie uprawdopodobnił braku swojej winy w niezłożeniu odwołania w terminie jak również nie wykazał, jakoby wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania złożył z zachowaniem 7 - dniowego terminu do wniesienia wniosku od ustania przyczyny uchybienia terminu. Skoro Skarżący nie wskazał żadnej okoliczności, mogącej stanowić uzasadnienie przywrócenia terminu do złożenia odwołania, przyjąć należało, że postanowienie organu odwoławczego, odmawiające przywrócenia terminu do złożenia odwołania, było w pełni uzasadnione. Zgodnie z art. 134 K.p.a., organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną (zob. np. wyrok NSA z 21 marca 1997 r., sygn. akt SA/Łd 2990/95, LEX 29079). W związku z tym stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującego przepisu prawa i nawet nieznaczne przekroczenie 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania, zobowiązuje organ odwoławczy do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania (por. m.in. wyrok NSA z 6 czerwca 2003r., sygn. akt SA/Bk 271/03, niepubl., wyrok WSA w Warszawie z 29 czerwca 2006 r., III SA/Wa 1085/2006, LEX nr 219331). Z regulacji art. 134 K.p.a. wynika, że organ odwoławczy, do którego wpływa środek zaskarżenia jest obowiązany w pierwszej kolejności zbadać, czy środek ten spełnia warunki formalne. Dopiero pozytywne ustalenia w tym zakresie uprawniają do merytorycznego rozpoznania sprawy. Do warunków formalnych, należy przede wszystkim złożenie środka zaskarżenia w odpowiednim terminie. W niniejszym przypadku termin do złożenia odwołania wynosił 14 dni od dnia doręczenia pełnomocnikowi Skarżącej decyzji organu pierwszej instancji, co wynika z treści art. 129 § 2 K.p.a. Nie budzi wątpliwości, iż w sprawie odwołanie, w wyniku odmowy przywrócenia terminu do jego złożenia, zostało wniesione z uchybieniem ustawowego - 14 dniowego terminu do jego wniesienia. W związku z tym istniały podstawy do wydania zaskarżonego w tej sprawie postanowienia o uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ł., w przedmiocie odmowy przyznania renty strukturalnej. Reasumując, w ocenie Sądu, podczas wydawania zaskarżonego postanowienia nie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Skutkowało to koniecznością oddalenia skargi na podstawie art. 151 u.p.p.s.a.