I SA/Bk 437/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Sędziowie sędzia WSA Sławomir Presnarowicz (spr.), sędzia WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 1 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi R. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w przedmiocie rozliczenia podatku od towarów i usług za niektóre okresy 2004 i 2005 r. oddala skargę Wnioskiem z 5 stycznia 2010 r. Pan R. D. (w dalszej części uzasadnienia powoływany również jako Skarżący) zwrócił się do Dyrektora Izby Skarbowej w B. o wznowienie postępowań podatkowych zakończonych decyzjami ostatecznymi z dnia 20 listopada 2009 r. i z dnia 11 grudnia 2009 r., w przedmiocie rozliczenia podatku od towarów i usług, odpowiednio za okresy lutego i od lipca do grudnia 2004 r. oraz od stycznia do grudnia 2005 r. W wydanych rozstrzygnięciach organy skarbowe stwierdziły, że Skarżący zaniżył podatek naliczony w związku z nieprawidłowym dokumentowaniem zrealizowanych transakcji (wykazywanie na fakturach sprzedaży wartości pojazdów w kwotach niższych od faktycznie zapłaconych przez nabywców oraz wykazywanie w umowach komisu wartości pojazdów w kwotach wyższych od faktycznie otrzymanych przez komitentów) oraz zniżył podatek należny w związku z nieprawidłowym obliczeniem tego podatku od sprzedaży samochodów osobowych nabytych w krajach Unii Europejskiej, opodatkowanych w systemie marży. Jako podstawę wznowienia postępowania w tej sprawie Skarżący wskazał na art. 240 § 1 pkt 5 i 11 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej powoływana w skrócie "o.p."). Wyjaśnił, iż przy podejmowaniu decyzji ostatecznej organ nie wziął pod uwagę okoliczności ujawnionych w decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. z [...] grudnia 2009 r., którą to decyzją uchylona została decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. w przedmiocie podatku akcyzowego za poszczególne miesiące 2005 r. Ponadto organ nie wziął pod uwagę wyroków ETS, które powinny mieć wpływ na wydanie decyzji w tej sprawie. Postanowieniem z [...] lutego 2010 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w B. wznowił postępowania w obu sprawach, a następnie decyzją z [...] kwietnia 2010 r., nr [...], odmówił uchylenia własnych decyzji ostatecznych z dnia [...] listopada 2009 r. w przedmiocie rozliczenia podatku od towarów i usług za luty i miesiące od lipca do grudnia 2004 r. oraz z dnia 11 grudnia 2009 r., w przedmiocie rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2005 r. Decyzja o odmowie uchylenia decyzji ostatecznych została następnie utrzymana w mocy decyzją tego organu z [...] lipca 2010 r., nr [...]. W jej uzasadnieniu organ stwierdził, że decyzja Dyrektora Izby Celnej w B. z [...] grudnia 2009 r. nie stanowi nowych okoliczności faktycznych, ani też nowych dowodów, które istniałyby w dniu wydawania zaskarżonych decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2004 i 2005 r. Powodem uchylenia przez Dyrektora Izby Celnej w B. decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. w przedmiocie podatku akcyzowego za poszczególne miesiące 2005 roku było błędne zastosowanie prawa przez organ pierwszej instancji. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej nie jest nową okolicznością odmienna ocena prawna znanego wcześniej stanu faktycznego i zebranych w sprawie dowodów przez inny organ – Dyrektora Izby Celnej. Ponadto decyzja Dyrektora Izby Celnej, na treść której powołał się Skarżący, została wydana już po wydaniu w niniejszych sprawach decyzji ostatecznych, które nastąpiło odpowiednio [...] listopada 2009 r. i [...] grudnia 2009 r. Organ wskazał również, że podstawą uchylenia ostatecznej decyzji nie może być orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 17 lipca 2008 r. w sprawie C-426/07. Przywołane orzeczenie ETS-u zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z 30 sierpnia 2008 roku, zaś wniosek o wznowienie postępowania w tej sprawie został złożony 5 stycznia 2010 r. Stosownie zaś do treści art. 241 § 2 pkt 2 o.p. wznowienie postępowania ze względu na orzeczenie ETS-u mające wpływ na treść wydanej decyzji może nastąpić tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia publikacji sentencji wyżej wymienionego orzeczenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Ponadto organ stwierdził, iż wspomniane orzeczenie ETS-u dotyczyło podatku akcyzowego, a nie podatku od towarów i usług. Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem Pan R. D. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżący zarzucił organowi stosowanie wykładni rozszerzającej art. 240 § 1 pkt 5 i 11 o.p. oraz naruszenie art. 121, art. 122, art. 124 oraz 187 § 1 o.p. Skarżący wskazał, że nie zgadza się z twierdzeniem Dyrektora Izby Skarbowej, że zwiększony podatek akcyzowy nie był brany pod uwagę przy ustalaniu podstawy opodatkowania. Zdaniem Skarżącego prawidłowe ustalenie wartości sprzedawanych pojazdów ma wpływ na ustalenie wysokości podstawy opodatkowania w podatku od towarów i usług. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istotą powstałego w tej sprawie sporu jest ustalenie, czy wystąpiły w niej przesłanki, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 i 11 o.p., uzasadniające uchylenie ostatecznych decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] listopada 2009 r. i [...] grudnia 2009 r., wydanych w przedmiocie rozliczenia podatku od towarów i usług za poszczególne okresy w 2004 i 2005 r. W opinii Skarżącego nowymi okolicznościami w sprawie, nieznanymi organowi przy wydawaniu decyzji ostatecznej (przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 o.p.), był fakt, iż Dyrektor Izby Celnej w swojej decyzji z 18 grudnia 2009 r. uchylił wydaną wobec Skarżącego decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w przedmiocie podatku akcyzowego. W ocenie Sądu orzekający w tej sprawie organ podatkowy słusznie jednak uznał, że wskazana przez Skarżącego decyzja Dyrektora Izby Celnej nie stanowi nowych okoliczności faktycznych, czy dowodów, które istniałyby w dniu wydawania zaskarżonej decyzji. Wbrew zarzutom Skarżącego nową okolicznością sprawy nie jest odmienna ocena prawna znanego wcześniej stanu faktycznego, dokonana przez inny organ. Podnoszone przez Skarżącego w toku wznowionego postępowania argumenty, odnoszące się do tej kwestii, nie stanowiły istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji ostatecznej. Organ podatkowy nie może dokonywać ponownej oceny materiału dowodowego raz już ocenionego w sprawie zakończonej wydaniem decyzji ostatecznej w tej części, która wykracza poza przesłanki wznowienia postępowania. Dokonaną oceną organ jest związany i ani zmiana tej oceny, ani odmienna ocena przez stronę faktów, które istniały w dniu wydania decyzji i były znane organowi wydającemu decyzję, nie uzasadniają uchylenia decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania podatkowego (por. Komentarz do art. 240 o.p. [w:] C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, M. Popławski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX 2009, wyd. III). Nade wszystko trzeba podkreślić, że decyzja Dyrektora Izby Celnej zapadła już po wydaniu decyzji ostatecznych Dyrektora Izby Skarbowej. Z tego względu organ słusznie uznał, że nie wystąpiła w tej sprawie przesłanka, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Tym samym zaskarżona decyzja nie narusza tej regulacji prawnej. Za nietrafny uznać należy również zarzut naruszenia art. 240 § 1 pkt 11 o.p. Przepis ten przewiduje możliwość wznowienia postępowania w sytuacji, gdy wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji. Jednak przepis art. 241 § 2 pkt 2 o.p. ustanawia pewne ograniczenie w tym zakresie – postępowanie można wznowić tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od publikacji sentencji orzeczenia ETS-u w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. W niniejszej sprawie orzeczenie ETS-u z 17 lipca 2008 r. w sprawie C-426/07., na które powołuje się Skarżący, opublikowane zostało w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w 30 sierpnia 2008 r. Natomiast wniosek o wznowienie postępowania Skarżący złożył w 5 stycznia 2010 r. Już z tego względu orzekający w tej sprawie organ nie miał podstaw do uchylenia decyzji ostatecznych. Niemniej jednak należy podkreślić, że wspomniany wyrok ETS-u dotyczył wykładni przepisów prawa UE w zakresie możliwości opodatkowania krajowym podatkiem akcyzowym sprzedaży samochodów osobowych przed ich pierwszą rejestracją w kraju. Wyrok ten w żadnym stopniu nie rzutuje na prawidłowość wydanych w tej sprawie decyzji w przedmiecie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2004 i 2005 r. W świetle powyższych rozważań stwierdzić, że zaskarżona w tej sprawie decyzja nie narusza przepisów prawa, a w szczególności przywołanych w skardze art. 121, art. 122, art. 124 i art. 187 § 1 oraz art. 240 § 1 pkt 5 i 11 o.p. W granicach wskazanych podstaw wznowieniowych organ należycie ustalił stan faktyczny sprawy i słusznie ocenił, że nie zachodzą przesłanki do uchylenia decyzji ostatecznych. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.