I SA/Bk 45/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski, Sędziowie sędzia WSA Piotr Pietrasz (spr.), sędzia WSA Jacek Pruszyński, Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi Z. N. T. K. S.A. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia terminu płatności podatku od nieruchomości za miesiąc czerwiec 2010 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2010 r. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., po rozpatrzeniu odwołania Syndyka masy upadłości Z. T. K. w Ł. Spółki Akcyjnej w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w Ł. działając na podstawie art. 67a § 1 pkt 2 oraz art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 13 § 1 pkt 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.- powoływana w skrócie: "o.p."), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Ł. z [...] sierpnia 2010 r. znak: [...] w sprawie odmowy odroczenia podatku od nieruchomości za czerwiec 2010 r. w wysokości 124.887 zł. Z uzasadnienia decyzji organu II instancji wynika, że pismem [...] czerwca 2010 r. Syndyk Masy Upadłości reprezentujący Z. T. K. w Ł. Spółka Akcyjna zwrócił się do Burmistrza Ł. o "wyrażenie zgody na odroczenie terminu płatności podatku od nieruchomości za miesiąc czerwiec 2010 r. w kwocie 124.887 zł - do 31 grudnia 2010 r. Powyższe uzasadnił tym, że do tego czasu zostaną wyjaśnione wszelkie sprawy związane z likwidacją majątku i będą wpływać środki z jego sprzedaży, co umożliwi spłatę zobowiązania wobec Urzędu oraz załączył rachunek zysków i strat, sporządzony za okres od 1 stycznia 2010 r. do 31 maja 2010 r. i bilans sporządzony na dzień 31 maja 2010 r. W postępowaniu pierwszoinstancyjnym powyższy materiał dowodowy został uzupełniony o wyjaśnienia Syndyka, dotyczące wysokości uzyskanych wpływów i wydatków za maj - czerwiec 2010 r., zestawienia wydzierżawionego majątku według stanu na 30 czerwca 2010 r., odroczenia bieżących zobowiązań wg stanu na 30 czerwca 2010 r., z tytułu podatku od nieruchomości za okres od lipca 2009 r. do 15 kwietnia 2010 r., i negatywnej odpowiedzi na wniosek z marca 2010 r. od Starostwa Powiatowego w B. w sprawie odroczenia terminu płatności rocznej opłaty za wieczyste użytkowanie gruntów. Organ l instancji decyzją z [...] sierpnia 2010 r., znak: [...] na podstawie art. 67a ust. 1 pkt 2 o.p. odmówił odroczenia płatności podatku od nieruchomości za czerwiec 2010 r. w kwocie 124.887 zł. W uzasadnieniu organ stwierdził, że podmiot w upadłości ma możliwości finansowe, aby uregulować ratę podatku od nieruchomości za czerwiec 2010 r. oraz, że wybiórczo reguluje należności podatkowe i wskazał na uregulowanie podatku VAT od sprzedaży ośrodka wczasowego. Również organ nie dopatrzył się interesu publicznego do udzielenia żądanego odroczenia płatności podatku, które w niniejszym przypadku nie wpływa na poprawę sytuacji finansowej podatnika, który jest w upadłości i nie ma powodów, aby społeczność gminna była dotknięta skutkami zmniejszenia wpływów z tytułu podatku od nieruchomości do budżetu gminnego. Burmistrz Ł. dodał również, że jest to kolejne żądanie odroczenia podatku oraz, że Skarżący korzysta już z odraczania płatności podatku, a związku z tym budżet gminy musi być uzupełniany przez zaciąganie kredytów na finansowanie swojej działalności. Od powyższej decyzji Syndyk podmiotu upadłego złożył odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i odroczenie terminu płatności podatku od nieruchomości do 31 grudnia 2010 r., względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W odwołaniu podniósł, że zachodzi przesłanka "ważnego interesu podatnika", wynikająca w dużej mierze z przeciągającego się procesu likwidacji majątku masy upadłości, czego jest potwierdzeniem materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Sam fakt posiadania przez upadłą Spółkę określonych środków pieniężnych nie może przesądzać o braku podstaw do odroczenia zobowiązania podatkowego, z uwagi na konieczność bieżącego regulowania najniezbędniejszych wydatków bieżących, związanych z trwającym procesem upadłościowym. Ponadto w odwołaniu wskazano, że odroczenie terminu zapłaty podatku od nieruchomości w niniejszym przypadku ma również podstawy prawne, wynikające z przepisów ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze i powołano się na regulację art. 342 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 230 ust. 1. Zdaniem Syndyka nie można uznawać za "stosowne sumy" wszelkich środków uzyskiwanych w ramach prowadzonej likwidacji lecz jedynie taką kwotę, która jest wystarczająca do zaspokojenia tych zobowiązań bez podziału funduszów masy i wywodzi zakaz bieżącego regulowania przedmiotowych należności w sytuacji, gdy stan posiadania masy upadłości nie wystarcza na zaspokojenie wszystkich wymaganych należności pierwszej kategorii. Dodatkowo Syndyk zauważa, że inne zobowiązania jakie są opłacane na bieżąco w imieniu upadłego, stanowią najniezbędniejsze wydatki postępowania, jak należności za media dostarczane do Zakładu, wynagrodzenia pracowników, a brak opłacania ich może doprowadzić do paraliżu prowadzonej upadłości. Utrzymując w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 2 o.p., tj. ważny interes podatnika lub ważny interes publiczny. Organ podniósł, że z przedłożonego przez podatnika rachunku zysków i strat wynika, iż do końca miesiąca maja 2010 r. Spółka osiągnęła zysk netto w kwocie 2.870.459,42 zł, przy czym zysk na działalności operacyjnej wyniósł 3.027.214,26 zł. Stan środków pieniężnych wg stanu na dzień 31 maja 2010 r. (dane z bilansu) wyniósł 4.443.858,65 zł. Wpływy za miesiące maj-czerwiec 2010 r. wyniosły 766.500,72 zł przy wydatkach 516.480,55 zł. Ponadto Syndyk dzierżawi majątek upadłego przedsiębiorstwa uzyskując wpływy środków do masy. Nie reguluje przy tym ani złotówki z uzyskanych do masy wpływów z dzierżawy na konto podatku od nieruchomości od dzierżawionych gruntów, budynków i budowli. Wyjątek stanowi dzierżawa składników majątku upadłego Z. E. C. w Ł., który reguluje podatek od nieruchomości bezpośrednio na konto organu podatkowego i to tylko dlatego, że Burmistrz - jako, że Z.E.C. w Ł. jest samorządowym zakładem budżetowym gminy Ł. - miał wpływ na kształt umowy zawartej między Syndykiem, a Z.E.C. w Ł. Organ odwoławczy podniósł również, że z analizy ponoszonych w tym okresie wydatków wynika, że w ramach bieżących wydatków związanych z prowadzeniem postępowania upadłościowego podatnika, ponoszone są wydatki na podatek dochodowy od osób fizycznych (za maj - 3.577,00 zł, za czerwiec - 3.753,00 zł), na podatek VAT (za maj - 590.710,00 zł, za czerwiec - 46.372,00 zł) oraz na podatek VAT od wynagrodzenia Syndyka w kwocie 5.500,00 zł (czerwiec). Natomiast na pozostałe podatki i opłaty nie były dokonywane wpłaty w ww. miesiącach. Organ wskazał też na pismo Syndyka z [...] lipca 2010 r. (znak:[...]), w którym ww. wyjaśnił że w wydatkach za te dwa miesiące w wysokości 1.081.220,55 zł, kwota 564.740,00 zł dotyczy podatku VAT od sprzedaży Ośrodka Wczasowego. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy stwierdził, iż niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka ważnego interesu podatnika do zastosowania pomocy w postaci odroczenia płatności zaległego podatku. Kolegium stwierdziło, że zła sytuacja ekonomiczna upadłego podmiotu, nie jest wystarczająca do uzyskania wsparcia ze strony organu podatkowego. Argumentując brak wystąpienia drugiej przesłanki, tj. ważnego interesu publicznego organ odwoławczy stwierdził, że obowiązkiem organu podatkowego jest przede wszystkim dbałość o wpływy z tytułu podatku od nieruchomości do budżetu gminy, a nie dbałość o sprawne przeprowadzenie przez Syndyka procesu likwidacyjnego w postępowaniu upadłościowym. Kolegium zgodziło się ze stanowiskiem organu I instancji, że nie jest zgodne z interesem publicznym przerzucanie ciężaru skutków odroczenia zapłaty podatku na ogół mieszkańców gminy. Kolegium podniosło również, że zastosowanie omawianej pomocy nie będzie służyło poprawie kondycji finansowej podmiotu gospodarczego, który zostanie zlikwidowany i tym samym nie będzie przyczyniał się do utrzymania czy też wzrostu zatrudnienia, ani nie będzie współuczestniczył w rozwoju gospodarczym gminy. Ponadto Kolegium stwierdziło, że żaden z przepisów ustawy Prawo upadłościowego i naprawczego nie stawia w uprzywilejowanej pozycji upadłego podatnika, w tym sensie, aby organ podatkowy, był zobligowany do odraczania rat podatku od nieruchomości, a w przypadku powstania zaległości podatkowej, do odraczania zapłaty zaległości podatkowej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że podatki i inne daniny publiczne przypadające na czas po ogłoszeniu upadłości, w tym mieści się podatek od nieruchomości, zostały zaliczone przez ustawodawcę do pierwszej kategorii zaspokojenia (art. 342 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 230 ust. 1 ustawy z 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r. Nr 175 poz. 1361 ze zm.), zwane dalej: "p.u.n.". Z kolei z art. 343 ww. ustawy wynika, że syndyk zaspokaja należności pierwszej kategorii w miarę wpływu do masy upadłości stosownych sum; jeżeli należności te nie zostaną zaspokojone w ten sposób, zaspokaja się je w drodze podziału funduszów masy upadłości. Mając na względzie ww. regulacje prawne oraz fakt, że Syndyk dokonywał wpłat na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych, podatku VAT oraz uzyskując wpływy z tytułu wydzierżawionych powierzchni innym podmiotom (m.in. za czerwiec -104.099,94 zł). Kolegium nie zgodziło się ze stanowiskiem strony skarżącej, że w sytuacji, gdy fundusze masy upadłości podatnika nie wystarczają na pokrycie wszystkich należności pierwszej kategorii zaspokojenia, to jest to okoliczność stawiająca upadły podmiot w sytuacji uprzywilejowanej i zastosowanie odroczenie płatności podatku. Końcowo Syndyk zaakcentował, że w sytuacji gdy środki są niewystarczające do zaspokojenia całości należności pierwszej kategorii możliwe jest jedynie częściowe (proporcjonalne) zaspokajanie tych wierzytelności w ramach częściowych planów podziału, co jest możliwe dopiero po zatwierdzeniu planu podziału przez Sędziego - Komisarza. Lista wierzytelności została zatwierdzona, aktualnie Syndyk sporządza częściowy plan podziału, jednakże kwota przeznaczona do podziału wystarczy jedynie na zaspokojenie części najdawniej wymagalnych zobowiązań z tytułu podatku od nieruchomości zaliczonych do pierwszej kategorii i nie pozwoli zaspokoić podatku należnego za czerwiec 2010 r. Do odwołania został załączony wykaz wierzytelności należących do l kategorii zaspokojenia wg stanu na dzień 23 sierpień 2010 r. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Syndyk wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: - art. 67 a ust. 1 pkt 2 o.p. poprzez błędne przyjęcie, że nie wystąpił ważny interes podatnika oraz ważny interes publiczny uzasadniający odroczenie płatności podatku od nieruchomości, - art. 343 ustawy Prawo naprawcze i upadłościowe, poprzez błędna jego wykładnię, - zasad postępowania podatkowego, tj. zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz zasady przekonywania strony z uwagi na brak argumentów wystarczająco przemawiających za odmową odroczenia zaległości podatkowych. W uzasadnieniu Syndyk wskazał, że za rozstrzygnięciem sprawy zgodnie z wnioskiem, przemawia rozmiar prowadzonej upadłości, tj. liczba zwalnianych pracowników, a także istniejących wierzycieli upadłej spółki, których zaspokojenie w pierwszej kolejności jest nadrzędnym celem Syndyka. W ocenie Syndyka organ odwoławczy błędnie interpretuje art. 342 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze, twierdząc, że syndyk dokonuje wyboru, jakie podatki regulować z uzyskiwanych środków według własnego uznania oraz, że znajduje uzasadnienie do regulowania innych zobowiązań upadłego za wyjątkiem podatku od nieruchomości. Zdaniem Syndyka interpretacja ww. przepisu wskazuje na możliwość regulacji wszelkich wierzytelności i należności zaliczanych przez ustawodawcę do pierwszej kategorii wyłącznie w przypadku wpływu do masy upadłości stosownych sum. Stosowne sumy nie są to zaś wszelkie środki uzyskiwane w ramach prowadzonej likwidacji, lecz jedynie taka kwota, która jest wystarczająca do zaspokojenia tych zobowiązań bez podziału funduszów masy. Z powyższego Syndyk wywiódł zakaz bieżącego regulowania przedmiotowych należności w sytuacji, gdy stan posiadania masy upadłości nie wystarcza na zaspokojenie wszystkich wymagalnych należności pierwszej kategorii. Sumy rozdysponowane zgodnie z częściowym planem podziału funduszy masy nie wystarczyły na zaspokojenie wszystkich należności należących do pierwszej kategorii m.in. podatku od nieruchomości za miesiąc czerwiec wraz z należnymi odsetkami. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o jej oddalenie. Podczas rozprawy 13 kwietnia 2011 r. Syndyk masy upadłości zeznał do protokołu, że popiera skargę oraz podkreślił, że jedynie posiadanie środków pozwalających na pokrycie wierzytelności zaliczanych do pierwszej kategorii pozwala na bieżące regulowanie zobowiązań podatkowych. Dodał również, że w tej sytuacji zmuszony jest do podziału posiadanych środków na wszystkich uprzywilejowanych wierzycieli. Natomiast pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi, podkreślając jednocześnie, że w tej sprawie Syndyk regulował inne należności podatkowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Niezasadne są zawarte w skardze zarzuty naruszenia art. 67 a ust. 1 pkt 2 o.p. poprzez błędne przyjęcie, że nie wystąpił ważny interes podatnika oraz ważny interes publiczny uzasadniający odroczenie płatności podatku od nieruchomości oraz naruszenia art. 343 ustawy Prawo naprawcze i upadłościowe, poprzez błędna jego wykładnię, a także naruszenia zasad postępowania podatkowego, tj. zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz zasady przekonywania strony z uwagi na brak argumentów wystarczająco przemawiających za odmową odroczenia zaległości podatkowych. Trafnie w opinii Sądu organy podatkowe oceniły wszechstronnie sytuację ekonomiczno - gospodarczą Skarżącej, kwalifikując ją jako taka, która nie wypełnia znamion "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego" w rozumieniu art. 67a ust. 1 o.p. Instytucja odroczenia terminu płatności podatku ukształtowana jest na zasadzie uznania administracyjnego w granicach kierunkowych dyrektyw wyboru określonych jako ważny interes podatnika lub interes publiczny. Oznacza to, że organ podatkowy nawet w przypadku stwierdzenia okoliczności przemawiających za umorzeniem zaległości podatkowej, może odmówić umorzenia tej zaległości. Uprawnienie organu do wydania decyzji uznaniowej, ogranicza kontrolę celowości i zasadności rozstrzygnięcia, co oczywiście nie zwalnia Sądu kontrolującego legalność decyzji od obowiązku oceny, czy decyzję podjęto z uwzględnieniem przesłanek określonych w przepisie art. 67a § 1 pkt 3 o.p. Powyższy przepis ma jednak charakter wyjątkowy, dlatego też odroczenie terminu płatności podatku zasadniczo stosuje się w wyjątkowych i szczególnie uzasadnionych przypadkach, zwłaszcza w razie znacznego ograniczenia możliwości płatniczych podatnika wskutek zaistnienia zdarzeń losowych lub okoliczności niezależnych od podatnika. Przesłanki, w granicach których orzeka organ, tj. ważny interes podatnika lub interes publiczny są pojęciami nieostrymi, co obliguje organ stosujący prawo do szczególnie wnikliwej ich oceny w świetle okoliczności konkretnej sprawy. Przez ważny interes podatnika w orzecznictwie i piśmiennictwie rozumie się między innymi przypadek, gdy na skutek uiszczenia podatku, podatnik miałby pozostawać bez środków do życia i korzystać z pomocy społecznej; sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków, podatnik nie jest w stanie zaległości podatkowych uregulować, czy też sytuacje, w których niemożność spłaty zadłużenia wynika z działania czynników, na które podatnik nie miał wpływu i są niezależne od sposobu jego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 28 listopada 2001 r., sygn. akt I SA/Gd 618/99, LEX nr 53856). Z drugiej strony, interes publiczny to sytuacja, gdy zapłata zaległości podatkowej spowoduje konieczność sięgnięcia przez podatnika do środków pomocy państwa, gdyż nie będzie on w stanie zaspokajać swoich potrzeb materialnych. Badając legalność zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, Sąd stwierdził, że nie można zarzucić organom podatkowym naruszenia kryteriów oceny ważnego interesu podatnika i interesu publicznego. W sprawie nie zaistniały bowiem nadzwyczajne zdarzenia losowe, ani okoliczności których Skarżąca nie mogłaby przewidzieć. W ocenie Sądu nie można uznać, że upadłość Spółki jest w tej sprawie czynnikiem wskazującym na istnienie ważnego interesu podatnika lub też interesu publicznego. W opinii Sądu fakt ogłoszenia upadłości Spółki nie skutkuje obowiązkiem udzielenia jej przez organy ulgi podatkowej, która miałaby służyć spłacie zobowiązań wierzycieli. Zaspokojenie się wierzycieli z majątku podmiotu musi następować na równi ze spłatą innych zaległości - w tym podatkowych, a udzielenie ulgi podatkowej na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 o.p., musi być społecznie uzasadnione. Zapłata zaległości podatkowych nie może bowiem naruszać elementarnych zasad sprawiedliwości i praworządnych relacji między obywatelami a wierzycielem publicznoprawnym. W ocenie Sądu, oczekiwania podatnika wnoszącego o przyznanie preferencji w spłacie należności podatkowych, nie mogą wykraczać poza granice pozwalające pogodzić interes indywidualny z interesem publicznym. Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sytuacji przyznanie preferencji podatkowej podatnikowi nie spełniającemu przesłanek art. 67a § 1 pkt 3 o.p., spowodowałoby naruszenie konstytucyjnej zasady równości podatkowej i przerzucenie ciężarów daninowych na inne podmioty. W sytuacji przyznania stronie wnioskowanej ulgi, wierzyciel publicznoprawny, jakim jest gmina Skarb znalazłby się w gorszej sytuacji od innych wierzycieli mających zaspokoić się z majątku spółki. Zaznaczyć przy tym należy, że z treści przepisu art. 67a § 1 pkt 3 o.p. wynika, iż ocena ważnego interesu podatnika i interesu publicznego nie może być dokonywana w sposób subiektywny, a więc nie może o tym decydować przekonanie podatnika o jego krzywdzie. Zgodnie z powszechnie akceptowanym orzecznictwem o istnieniu ważnego interesu podatnika decydują kryteria zobiektywizowane, które są zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości (por. wyrok NSA z 14 września 2001 r. sygn. akt III S.A. 1590/00 LEX nr 79619). Nie może zatem przemawiać za umorzeniem zaległości podatkowych subiektywne przekonanie Syndyka, że w pierwszej kolejności z majątku Spółki powinni zaspokoić się inni wierzyciele, a dopiero w drugiej kolejności należy spłacić zaległości podatkowe. W ocenie Sądu, organy podatkowe - kierując się zasadą, że przyznanie preferencji wymienionych w art. 67a o.p. stanowi szczególnego rodzaju ulgę podatkową, stanowiącą odstępstwo od zasady równości opodatkowania i mającą zastosowanie wyłącznie w nadzwyczajnych okolicznościach faktycznych, z reguły od podatnika niezależnych – trafnie uznały, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania wnioskowanej przez stronę ulgi. W dalszej kolejności należy wskazać, że zobowiązanie w podatku od nieruchomości za czerwiec 2010 r., stanowiło należność powstałą po dniu ogłoszenia upadłości, co nie jest w sprawie kwestionowane. Oznacza to, że należności te, jako powstałe po tym dniu należą do kategorii pierwszej zaspokajania, co wynika z treści art. 230 ust. 2 w zw. z art. 342 ust. 1 pkt 1 p.u.n. Trafnie zdaniem Sądu wywodzi organ odwoławczy, iż z treści art. 343 ust. 1 p.u.n. nie wynika uprzywilejowana sytuacja upadłego podmiotu, będącego jednocześnie podatnikiem podatku od nieruchomości, w ten sposób aby przemawiały za koniecznością odraczania zapłaty zaległości z tytułu podatku od nieruchomości. Zgodnie z tym przepisem syndyk zaspokaja należności pierwszej kategorii w miarę wpływu do masy upadłości stosownych sum; jeżeli należności te nie zostaną zaspokojone w ten sposób, zaspokaja się je w drodze podziału funduszów masy upadłości. Skoro upadły nie dysponuje stosownymi sumami, którymi mógłby spełnić zobowiązanie podatkowe, to powinien rozważyć w tym zakresie podział funduszów masy upadłości. Co więcej, przeciw stanowisku Skarżącej przemawia treść art. 343 ust. 2 p.u.n., zgodnie z którym zobowiązania alimentacyjne ciążące na upadłym, przypadające za czas po ogłoszeniu upadłości, syndyk zaspokaja zgodnie z ust. 1 w terminach ich płatności, do dnia sporządzenia ostatecznego planu podziału, każdorazowo dla każdego uprawnionego w kwocie nie wyższej niż minimalne wynagrodzenie za pracę. Otóż z tego przepisu wynika szczególne potraktowanie należności alimentacyjnych przypadających za czas po ogłoszeniu upadłości, które muszą być realizowane w terminach ich płatności. W ocenie Sądu, organy podatkowe obu instancji w swoich decyzjach w żadnej mierze nie naruszyły wskazanych przez Skarżącą zasad ogólnych postępowania podatkowego, pomimo iż w odniesieniu do decyzji wydawanych w przedmiocie zastosowania preferencji podatkowych stawia się powszechnie wyższe standardy w zakresie ich uzasadnienia. Organy podatkowe wyjaśniły bowiem stan sprawy i odniosły się do wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych, które wskazywałyby na istnienie w sprawie przesłanek uzasadniających udzielenie ulgi. Organy przeprowadziły w sposób szczegółowy postępowanie mające na celu ustalenie sytuacji majątkowej Spółki, postępowanie przeprowadzono z udziałem strony, dopuszczono i oceniono wszystkie dowody przedłożone w sprawie. Motywy rozstrzygnięcia organów zostały szczegółowo wyjaśnione w decyzjach, których uzasadnienie wskazuje przyczyny, dla których organ odmówił umorzenia wnioskowanych zaległości i z jakich względów okoliczności podnoszone przez stronę nie mogły zmienić rozstrzygnięcia w sprawie. Argumentacja organów wskazująca na brak istnienia ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego zawarta w decyzjach jest wyrazista i przekonująca. Stąd też nie sposób w tej sprawie rozważać o naruszeniu zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W przeciwnym razie można dojść do błędnego przekonania, że każda decyzja odmowna w przedmiocie przyznania preferencji w spłacie należności podatkowych będzie obarczona naruszeniem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia innych przepisów prawa dające podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku - na podstawie art. 151 u.p.p.s.a. - oddalił skargę.