I SA/Bk 450/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sławomir Presnarowicz (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Jacek Pruszyński, Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 lutego 2013 r. sprawy ze skargi E. [...] S.A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od energii elektrycznej za okres od stycznia do grudnia 2006 r. oddala skargę Naczelnik Urzędu Celnego w B., decyzją z dnia [...] marca 2010 r., Nr [...], odmówił zgodnego z wnioskiem E. [...] S.A. (dalej powoływana także jako "skarżąca Spółka") stwierdzenia i zwrotu nadpłaty podatku akcyzowego z tytułu sprzedaży energii eklektycznej w łącznej kwocie [...] zł za okres od 1 stycznia 2006 r. do 28 lutego 2009 r. Organ przyjął, że w spornym okresie, skarżąca Spółka była podatnikiem podatku akcyzowego od energii elektrycznej sprzedanej dystrybutorom (redystrybutorom), a zatem zapłacony przez nią podatek akcyzowym był podatkiem należnym. Jednocześnie wskazał, że zwrot nadpłaty, podobnie jak przy nienależnym świadczeniu, należy się temu, kto te wartość utracił, a zatem tej osobie, która faktycznie poniosła ekonomiczny ciężar nienależne zapłaconego podatku. Dokonując analizy treści umów zawartych pomiędzy skarżącą Spółką a jej kontrahentami, organ uznał, że skarżąca Spółka zawierała podatek akcyzowy w cenie sprzedawanej energii. Tym samym, skarżąca Spółka takiego ciężaru nie poniosła, a zatem zwrot na jej rzecz podatku akcyzowego byłby nieusprawiedliwionym przysporzeniem ze strony Skarbu Państwa na jej rzecz, co pozostaje w sprzeczności z wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP zasadą państwa prawnego. Z powyższą decyzją nie zgodziła się skarżąca Spółka, która w złożonym odwołaniu wskazała na naruszenie art. 1 i art. 21 ust. 5 Dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (dalej powoływana w skrócie jako Dyrektywa 2003/96/WE), art. 72 § 1 pkt 1 i art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej powoływana w skrócie jako o.p.). Dyrektor Izby Celnej w B., decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W wyniku rozpoznania skargi skarżącej Spółki, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, wyrokiem z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt I S.A./Bk 53/11, uchylił zaskarżona decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. W zapadłym wyroku Sąd uznał, że organy powinny w pierwszej kolejności określić skarżącej Spółce zobowiązanie w podatku akcyzowym w prawidłowej wysokości a dopiero w drugiej kolejności, ewentualnie stwierdzić powstanie nadpłaty i dokonać jej zwrotu. Naczelnik Urzędu Celnego w B. wykonując zalecenia Sądu, postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2011 r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od energii elektrycznej za okres od stycznia do grudnia 2006 r. Po kolejnym przeprowadzeniu postępowania podatkowego, decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w B. umorzył postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowy od energii elektrycznej za okres od stycznia do grudnia 2006 r. jako bezprzedmiotowe. Od powyższej decyzji, skarżąca Spółka złożyła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie art. 124 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. dalej powoływana w skrócie jako: "o.p."), poprzez brak precyzyjnego wskazania podstawy umorzenia postępowania, tj. niewskazanie w uzasadnieniu czy przyczyną umorzenia postępowania jest fakt, iż organ przyjął za prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego wskazaną przez podatnika w deklaracji (czy też korekcie deklaracji), czy też inne zdarzenie. Ponadto, w ocenie skarżącej Spółki, w zaskarżonej decyzji powinna być wskazana prawidłowa wysokość zobowiązania podatkowego, poprzez wskazanie konkretnej kwoty zobowiązania. Decyzją z dnia [...].10.2012 r., Nr [...] Dyrektor Izby Celnej w B., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym powstaje z mocy prawa, czyli z chwilą zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania (art. 21 § 1 pkt 1 o.p.). Zgodnie z art. 21 § 2 o.p., jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1 o.p., to podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeżeniem § 3. Z przepisu § 3 powołanego artykułu wynika, że w przypadku, gdy w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Podatnik ma prawo do skorygowania uprzednio złożonej deklaracji - jeżeli odrębne przepisy inaczej nie stanowią - a skorygowanie to następuje przez złożenie skorygowanej deklaracji wraz z dołączonym pisemnym uzasadnieniem przyczyn korekty (art. 81 § 1 i § 2 o.p.). Deklaracja podatkowa jest oświadczeniem wiedzy podatnika, co do zakresu jego zobowiązania podatkowego i wywołuje wskazane wyżej skutki dopóki nie zostanie zakwestionowana przez organ tj. wskazuje wiążące zobowiązanie podatkowe. Jeśli zaś deklaracja zostanie skorygowana to dane w zakresie tej korekty zastępują dane z deklaracji pierwotnej i wtedy to one są wiążące także dotąd, dopóki nie zostaną zakwestionowane przez organ lub nie zostaną ponownie skorygowane przez samego podatnika. Deklaracja skorygowana jest takim samym oświadczeniem wiedzy podatnika jak deklaracja pierwotna i tak samo jak deklaracja pierwotna może być sprawdzona. Z powołanych przepisów wynika, iż dopóki deklaracja, w której zawarty jest akt samoobliczenia podatku, nie zostanie zastąpiona decyzją organu podatkowego, dopóty to ona wskazuje na wysokość zobowiązania podatkowego powstającego z mocy prawa. Korekta deklaracji podatkowej ma również taki sam charakter. Należy ją traktować jako nową deklarację, która zastępuje deklarację pierwotną. Jeżeli podatnik złożył korektę deklaracji podatkowej dotyczącą zobowiązania podatkowego powstającego z mocy prawa, to wynikający z tej korekty podatek jest podatkiem należnym chyba, że właściwy organ podatkowy wyda decyzję, w której określi inną wysokość podatku. Wśród przepisów o.p., brak jest normy prawnej upoważniającej organ podatkowy do wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe powstające z mocy prawa w tej samej wysokości co zobowiązanie zadeklarowane przez podatnika. Gdyby organ określił zobowiązanie podatkowe w kwocie takiej samej jak zadeklarowana przez Spółkę w korekcie deklaracji naruszyłby przepisy postępowania, tj. art. 21 § 3 o.p., ponieważ w takim przypadku mogłoby dojść do dwukrotnego wyegzekwowania zobowiązania podatkowego. Na podstawie ustalonego stanu faktycznego podstawą umorzenia postępowania przez organ l instancji było przyjęcie przez ten organ za prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego wskazaną przez podatnika w złożonych korektach deklaracji. Korektę deklaracji podatkowej należy traktować jako nową deklarację, która w całości zastępuje deklarację pierwotną. Jeżeli podatnik złożył korektę deklaracji podatkowej w podatku akcyzowym, to wynikający z tej korekty podatek jest podatkiem należnym chyba, że właściwy organ podatkowy wyda decyzję, w której określi inną wysokość podatku. Dopóki organ tego nie uczyni, dopóty nie może przyjąć innego zobowiązania podatkowego, niż wynikające ze złożonej przez podatnika korekty deklaracji. Dlatego należy stwierdzić, że organ l instancji przyjął za prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego wykazaną przez Spółkę w korektach deklaracji załączonych do wniosku z dnia 9.06.2009 r. o stwierdzenie i zwrot nadpłaty podatku akcyzowego za okres od stycznia do grudnia 2006 r. Organ podatkowy l instancji w przedmiotowej sprawie nie określił zobowiązania podatkowego w drodze decyzji, tym samym uznał wysokość zobowiązania w podatku akcyzowym zadeklarowanego przez Spółkę w złożonych korektach deklaracji. Na powyższą decyzję, pełnomocnik skarżącej Spółki, wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, w której zarzucił naruszenie: - art. 233 § 1 pkt 2 o.p. poprzez jego niezastosowanie tj. wadliwe dokonanie kontroli instancyjnej i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wydanej z naruszeniem art. 124 oraz art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 o.p., - art. 233 § 1 o.p. poprzez przekroczenie zakresu kontroli instancyjnej i dokonanie wykładni decyzji organu I instancji, - art. 210 § 1 pkt 6 i art. 210 § 4 w zw. 208 § 1 o.p. poprzez przyjęcie, iż uzasadnienie decyzji umarzającej postępowanie w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego niezawierającego jednoznacznego stwierdzenia, czy umorzenie postępowania nastąpiło w związku z uznaniem przez organ za prawidłową wysokość zobowiązania wskazanego przez podatnika w deklaracji pierwotnej czy też w korekcie deklaracji odpowiada wymogom prawa. W uzasadnieniu skargi, pełnomocnik skarżącej Spółki wskazała, że uzasadnienie decyzji organu l instancji zawiera braki nie pozwalające jednoznacznie ocenić czy organ za prawidłową przyjął wysokość zobowiązania podatkowego określoną w deklaracji pierwotnej czy też w korekcie deklaracji. Takie stwierdzenie powinno być zawarte wprost w uzasadnieniu decyzji organu I instancji a nie uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego. Brak jednoznacznego wskazania w decyzji organu I instancji podstawy umorzenia postępowania, tj. niewskazanie w uzasadnieniu skarżonej decyzji, czy przyczyną umorzenia postępowania jest fakt przyjęcia przez organ za prawidłową wysokości zobowiązania podatkowego wskazanego przez skarżącą w deklaracji pierwotnej, czy też deklaracji korygującej, przy jednoczesnym stwierdzeniu, że skarżąca Spółka w 2006 r. była podatnikiem podatku akcyzowego, dowodzi, iż zaskarżona decyzja jest wadliwa i powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Wskazując na powyższe, pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającą jej wydanie decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej w B., podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. O naruszeniu przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy można mówić wyłącznie w sytuacji, że gdyby ich nie naruszono, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc ukształtowane nimi stosunki administracyjnoprawne materialne lub procesowe. Sąd, uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie, musi wykazać, że gdyby nie doszło do stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. (wyrok NSA z 19 października 2011 r., sygn. akt I OSK 915/11, Lex nr 1069688). W ocenie Sądu, tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. jak również poprzedzającej ją wydanie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] czerwca 2012 r. umarzającą postępowanie w sprawie określenia skarżącej Spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od energii elektrycznej za okres od stycznia do grudnia 2006 r. Z akt sprawy wynika, że podstawą prawną wydanych decyzji był art. 208 § 1 o.p., zgodnie z którym, w sytuacji gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. W wyroku z dnia 24 kwietnia 2003 r. sygn. akt III SA 2225/01, NSA wyjaśnił, iż przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość zachodzi wówczas, gdy w sposób oczywisty organ podatkowy stwierdził brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. W ocenie Sądu, zgodzić się należało z organami, iż w sprawie nie było podstaw prawnych do wydania decyzji określającej skarżącej Spółce zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za 2006 r., co w konsekwencji oznaczało konieczność umorzenia postępowania podatkowego w sprawie. Nie ulega wątpliwości, że zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym powstaje z mocy prawa, czyli z chwilą zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania (art. 21 § 1 pkt 1 o.p.). Zgodnie z art. 21 § 2 o.p., jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1 o.p., to podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeżeniem § 3. Z przepisu § 3 powołanego artykułu wynika, że w przypadku, gdy w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Deklaracja podatkowa jest oświadczeniem wiedzy podatnika, co do zakresu jego zobowiązania podatkowego i wywołuje skutki prawne dopóki nie zostanie zakwestionowana przez organ lub nie zostanie skorygowana przez samego podatnika tj. wskazuje wiążące zobowiązanie podatkowe. Podatnik ma prawo do skorygowania uprzednio złożonej deklaracji - jeżeli odrębne przepisy inaczej nie stanowią - poprzez złożenie skorygowanej deklaracji wraz z dołączonym pisemnym uzasadnieniem przyczyn korekty (art. 81 § 1 i § 2 o.p.). Jeśli zaś deklaracja zostanie skorygowana to dane w zakresie tej korekty zastępują dane z deklaracji pierwotnej i wtedy to one są wiążące także dotąd, dopóki nie zostaną zakwestionowane przez organ lub nie zostaną ponownie skorygowane przez samego podatnika. Deklaracja skorygowana jest takim samym oświadczeniem wiedzy podatnika jak deklaracja pierwotna. Jeżeli podatnik złożył korektę deklaracji podatkowej dotyczącą zobowiązania podatkowego powstającego z mocy prawa, to wynikający z tej korekty podatek jest podatkiem należnym chyba, że właściwy organ podatkowy wyda decyzję, w której określi inną wysokość podatku. Z powyższych regulacji jednoznacznie wynika, że organ podatkowy jest uprawniony do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, jedynie wówczas gdy uzna, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji (korekcie deklaracji). Tym samym organ, jeżeli nie kwestionuje wysokości zobowiązania podatkowego, wskazanego przez podatnika w deklaracji lub jej korekcie, nie ma kompetencji do wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe. Z akt sprawy wynika, że skarżąca Spółka wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty z dnia 9 czerwca 2009 r. złożyła w Urzędzie Celnym w B. korekty deklaracji za poszczególne miesiące 2006 r. Powyższe korekty deklaracji, jak wynika z uzasadnienia decyzji organu I jak i II instancji nie zostały zakwestionowane przez organy, co doprowadziło do ukształtowania się należnego podatku akcyzowego wynikającego właśnie z tych korekt - w niższej wysokości niż wykazane w pierwotnych deklaracjach na podatek akcyzowy. Konsekwencją przyjęcia przez organ I instancji wysokości zobowiązania w podatku akcyzowym wynikającego z korekt deklaracji, było stwierdzenie, że postępowanie podatkowe prowadzone w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w tymże podatku, za ten sam okres, co złożone korekty deklaracji, jest bezprzedmiotowe. Ustosunkowując się do zarzutów skargi, Sąd pragnie wskazać, iż praktycznie dotyczą one wyłącznie kwestionowania zgodności z prawem procesowym uzasadnienia decyzji organu I instancji, a nie decyzji organu odwoławczego. Wczytując się w uzasadnienie skargi można dojść do przekonania, że skarżąca Spółka zgadza się z zaskarżoną decyzją i nie kwestionuje konieczności umorzenia postępowania podatkowego w sprawie, wskazuje jednakże na braki w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, dotyczące wątpliwości, czy organ przyjął wysokość zobowiązania podatkowego wynikającego z pierwotnej deklaracji czy też po korekcie deklaracji. Powyższe wątpliwości skarżącej Spółki nie mogą stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji, jak również decyzji organu I instancji, albowiem jak wskazano powyżej, jedynie naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, pozwala na wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji organu administracji publicznej (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a). Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji jednoznacznie wskazuje, że zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy przyjęły wysokość zobowiązania podatkowego wynikającą z korekt deklaracji złożonych przez skarżącą Spółkę, co stanowiło bezpośrednią i jedyną przyczynę umorzenia postępowania podatkowego w sprawie. Wskazywane w skardze uchybienia w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, nawet jeżeli rzeczywiście miały miejsce, nie miały żadnego wpływu na zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, jak słusznie wskazał Dyrektor Izby Celnej w B. w odpowiedzi na skargę, że wniesienie odwołania od decyzji organu I instancji, powoduje, że organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpatrzyć i rozstrzygnąć całą sprawę. Wbrew twierdzeniom skargi, organ odwoławczy nie kontroluje decyzji organu I instancji, lecz ponownie rozstrzyga sprawę. Zatem organ odwoławczy ponownie dokonuje oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i na podstawie całokształtu sprawy wydaje jedną z decyzji określonych w art. 233 § 1 lub § 2 o.p. Utrzymując decyzję organu I instancji w mocy na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 o.p., organ odwoławczy stwierdził, że w obowiązującym stanie prawnym i ustalonym, niekwestionowanym przez skarżącą Spółkę stanie faktycznym, brak było przesłanek do podjęcia innego rozstrzygnięcia. Dlatego też za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 233 § 1 o.p. polegający na przekroczeniu zakresu kontroli instancyjnej i dokonanie wykładni decyzji organu I instancji. Podkreślić należy, iż obowiązujące przepisy dają organowi odwoławczemu kompetencje do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia jedynie w dwóch sytuacjach: naruszenia przepisów o właściwości (art. 233 § 1 pkt 2 lit. b o.p.) lub jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części (art. 233 § 2 o.p.). Żadna z tych sytuacji w sprawie nie miała miejsca. Brak jest również uzasadnionych podstaw, aby oczekiwać od organu odwoławczego, aby ten uchylił decyzje organu I instancji jedynie po to, by wydać identyczną decyzję, szczególnie, gdy mamy do czynienia z decyzją o charakterze procesowym a nie merytorycznym, jak w niniejszej sprawie. W świetle powyższego za niezasadne należało uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 233 § 1 pkt 2 o.p. w zw. z art. 124, art. 210 § 1 pkt 6 i art. 210 § 4 o.p., art. 233 § 1 o.p. oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. Uzasadnienie, zarówno zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu I instancji zawierało tak uzasadnienie prawne jak i faktyczne podjętego rozstrzygnięcia. Nie budzi wątpliwości, iż przyczyną umorzenia postępowania podatkowego w sprawie, co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu także decyzji organu I instancji, było przyjęcie przez organ wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za poszczególne okresy rozliczeniowe 2006 r. w kwotach wynikających ze złożonych przez skarżącą Spółkę korekt deklaracji na podatek akcyzowy. Podzielając takie stanowisko, organ odwoławczy słusznie przyjął, że w sprawie brak było przesłanek do zastosowania art. 233 § 1 pkt 2 o.p. Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy Sąd - działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - skargę oddalił.