I SA/Bk 455/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. Ł. o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2009 r. w sprawie ze skargi R. Ł. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] sierpnia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania p o s t a n a w i a : przywrócić R. Ł. termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 2 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę R. Ł. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] sierpnia 2008 r. w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Wyrok wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 23 marca 2009 r. Postanowieniem z dnia 27 marca 2009 r. zostało przyznane skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Decyzją z dnia 14 kwietnia 2009 r. Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w B. wyznaczył adwokat A. Z. jako pełnomocnika w niniejszej sprawie. Pełnomocnik procesowy R. Ł., w dniu 4 maja 2009 r. wywiódł skargę kasacyjną od powyższego wyroku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia tej skargi. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik podniósł, że w okresie do wniesienia skargi kasacyjnej przebywała na zwolnieniu lekarskim od 21 do 27 kwietnia 2009 r., co dokumentuje załączone zwolnienie lekarskie. Termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął w dniu 22 kwietnia 2009 r., a zatem w okresie choroby, co uniemożliwiło sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w terminie. Jednocześnie skarga kasacyjna wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia została złożona w terminie 7 dniowym od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: W ocenie Sądu wniosek jest zasadny i dlatego też należało go uwzględnić. Godzi się podkreślić, iż w aspekcie art. 86 i 87 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie łącznie trzech przesłanek, a mianowicie: wniesienia przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła jej dochowania terminu, dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, oraz uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Brak winy po stronie podmiotu dokonującego określonej czynności procesowej stanowi konieczną a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Przy czym strona nie jest obowiązana w postępowaniu o przywrócenie terminu do udowodnienia braku swej winy, lecz wystarczy uprawdopodobnienie powyższej okoliczności. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącego ustanowiony z urzędu wykazał, że w zakreślonym terminie nie mógł złożyć skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 2 marca 2009 roku, bowiem w okresie od 21 do 27 kwietnia 2009 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, pełnomocnik skarżącego tym samym uprawdopodobnił, że niedochowanie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej przez R. Ł. było niezawinione. Skarżący bowiem, w sytuacji obligatoryjności przymusu adwokackiego do złożenia skargi kasacyjnej do NSA, do chwili ustanowienia adwokata i wykonania w tym zakresie niezbędnych czynności, nie mógł skutecznie złożyć skargi kasacyjnej. Następnie do ustanowieniu już pełnomocnika z urzędu, jego choroba uniemożliwiła wywiązanie się z tychże obowiązków. Mając na uwadze powyższe, w oparciu o art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.