I SA/Bk 470/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz,, sędzia WSA Dariusz Zalewski (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 listopada 2017 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia niezaewidencjonowanego przychodu za 2013 r. oraz określenie ryczałtu za 2013 r. od niezaewidencjonowanego przychodu oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Decyzją z dnia 2 grudnia 2016 r , nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. określił E. K. (zwanej dalej: "Skarżącą") wartość niezaewidencjonowanego przychodu za 2013 r. w kwocie 86.559,00 zł jak również w oparciu o art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 ze zm., zwanej dalej: "u.z.p.d.o.f.") od niezaewidencjonowanego przychodu ryczałt w wysokości pięciokrotności stawki 3%, tj. w wysokości 12.984,00 zł. Podstawą tego rozstrzygnięcia było ustalenie, że Skarżąca w 2013 r. za pośrednictwem A. prowadziła sprzedaż pokrowców na telefony, używając przy tym kont o nickach: "[...]" (zarejestrowane [...] maja 2012 r.) oraz "[...]" (zarejestrowane [...] października 2012 r.). Organ stwierdził, że Skarżąca w 2013 r. osiągnęła przychód ze sprzedaży internetowej w wysokości 235.375,98 zł brutto. 2. W odwołaniu od powyższej decyzji podniesiono zarzut naruszenia art. 120 w zw. z art. 121, art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r. poz. 201, zwanej dalej: "o.p.) oraz art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 229 o.p. Ponadto pełnomocnik Skarżącej, na podstawie art. 229 o.p. złożył wniosek o uzupełnienie dowodów i materiałów w sprawie, poprzez przeprowadzenie wniosków dowodowych wskazanych w zastrzeżeniach i wyjaśnieniach do protokołu kontroli z dnia 15 lutego 2016 r. Wniósł również o przesłuchanie przez organ odwoławczy Skarżącej w charakterze strony oraz K. K. w charakterze świadka, na okoliczność nieprowadzenia przez Skarżącą działalności gospodarczej, a także na okoliczność korzystania przez K. K. z jej konta na portalu A. na zasadach użyczenia. 3. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy jest kompletny i spójny. Zawiera on wszystkie dowody potrzebne do stwierdzenia wysokości osiągniętego przez Skarżącą przychodu z działalności gospodarczej, polegającej na sprzedaży pokrowców na telefony, w tym protokoły przesłuchań świadków oraz kserokopie prowadzonych przez nich ewidencji. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że zapłata za sprzedawane na A. towary przy użyciu kont "[...]" oraz "[...]" wpływała bezpośrednio na rachunek bankowy Skarżącej prowadzony przez I., za pośrednictwem systemu PayU lub była uiszczana przy odbiorze, przy czym ta ostatnia forma płatności, jak wynika z zeznań strony, miała miejsce bardzo rzadko. Przesłuchana w charakterze strony w dniu [...] grudnia 2015 r. Skarżąca zeznała, że przedmiotem sprzedaży za pośrednictwem Internetu były jedynie pokrowce na telefony. Towar zakupiła w 2012 r. od R. K., który był importerem. W 2013 r. nic już nie kupowała, sprzedawała to co kupiła w 2012 r. Skarżąca nie była w stanie podać wysokości marży stosowanej przy sprzedaży. Cena zakupu każdego etui wynosiła ok. 50 groszy. Natomiast nie wskazała ceny sprzedaży. Zeznała także, że cała sprzedaż rejestrowana była przy użyciu kasy fiskalnej. Podała również, iż w marcu 2013 r. urodziła dziecko i urlop macierzyński rozpoczęła w dniu [...] marca 2013 r. Nie była więc w stanie prowadzić działalności. W 2013 r. nie korzystała z pomocy innych osób przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Ponadto Skarżąca zeznała, że nieodpłatnie udostępniała swoje konto "[...]" na portalu A. mężowi K. K., koleżance U. M. oraz bratu P. D. Każdy z użytkowników konta jako rachunek w usłudze PayU wskazywał swój rachunek bankowy i nie posiadał dostępu do rachunku bankowego strony. Zeznania podatniczki potwierdzili przesłuchani w charakterze świadka - mąż K. K., U. M. i brat P. D. Świadkowie potwierdzili, że w 2013 r. Skarżąca udostępniała swoje konto mężowi w okresie od 8 lutego do 4 marca 2013 r. oraz od 18 marca do 22 kwietnia 2013 r., koleżance U. M. w okresie od 5 września do 15 listopada 2013 r. oraz bratu P. D. w okresie od 15 listopada 2013 r. do 7 kwietnia 2014 r. Jednocześnie świadkowie zeznali, że wpływy z transakcji sprzedaży prowadzone za pośrednictwem konta otrzymywali na swoje rachunki bankowe, zgłoszone w PayU i nie posiadali dostępu do rachunku bankowego Skarżącej. Ponadto przesłuchany w charakterze świadka T. K. zeznał, że nie korzystał z żadnych rachunków bankowych podatniczki i nie miał nic wspólnego z jej firmą. Organ odwoławczy podniósł, że analiza wpływów na rachunku bankowym męża wykazała, że w lutym, marcu i kwietniu 2013 r., tj. w okresie gdy jego rachunek został zgłoszony do wypłat w usłudze PayU, dokonywał od regularnych wypłat z PayU z konta "[...]". Także na ten rachunek K. K. otrzymywał wpłaty z firmy kurierskiej "[...]" oraz D. Sp. z o.o., pobrane od kupujących za sprzedany towar. W świetle powyższych ustaleń organ II instancji stwierdził, że wpływy na rachunku bankowym podatniczki za 2013 r. w wysokości 235.375,98 zł nie dotyczą przychodów zaksięgowanych przez wymienione osoby. Ponadto Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. podkreślił, że w okresie czerwiec - grudzień 2013 r. z tego rachunku zostały opłacone faktury dokumentujące świadczenie na rzecz strony usług kurierskich przez firmę "S." S.A. Organ odwoławczy podniósł, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 12 u.z.p.d.o.f. w zw. z art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. W ocenie organu, zebrany materiał dowodowy dawał podstawy do przyjęcia, że kwoty na rachunku bankowym Skarżącej dotyczą prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Organ podniósł, że z analizy zapisów operacji na rachunku bankowym wynika, że wpływy związane ze sprzedażą internetową towarów, miały miejsce w miesiącach od stycznia do listopada 2013 r. Także na podstawie zestawień przesyłek i faktur wystawionych przez firmę kurierską S. S.A. ustalono, że Skarżąca nabywała usługi kurierskie od ww. firmy we wszystkich miesiącach 2013 r. Płatności za faktury dokonywane były z rachunku bankowego strony oraz rachunków należących do T. K., K. K. i P. D. 4. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc jednocześnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozpatrzenie sprawy, tj.: 1) art. 120 w zw. z art. 121, art. 122 i art. 187 § 1 o.p., poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, jak również przyjęciu wszelkich wątpliwości na niekorzyść strony, co powoduje naruszenie prawdy obiektywnej, która obliguje organ podatkowy do wszelkich działań zmierzających do wyjaśnienia w pełni stanu faktycznego sprawy; 2) art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 229 o.p., poprzez błędne przyjęcie, że zebrane dowody pozwalały na wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia podjętego rozstrzygnięcia, w sytuacji gdy organ podatkowy nie ustalił w sposób wyczerpujący wszelkich okoliczności związanych z prowadzoną przez Skarżącą pozarolniczą działalnością gospodarczą, w szczególności nie dopuścił dowodów mogących przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, tj. m.in. dowodów z przesłuchania świadków, ustalenia sposobu oraz zasad prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży internetowej, a przede wszystkim nie ustalił czy Skarżąca w kontrolowanym okresie prowadziła działalność gospodarczą, tym samym należy przyjąć, iż w niniejszej sprawie organ podatkowy nie zebrał całego materiału dowodowego. II. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 4 ust. 1 pkt 12 u.z.p.d.o.f. w zw. z art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że w kontrolowanym okresie Skarżąca prowadziła pozarolniczą działalność gospodarczą, podczas gdy przez działalność gospodarczą oraz pozarolniczą działalność gospodarczą w rozumieniu wskazanej ustawy, należy rozumieć jedynie działalność zarobkową prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9, natomiast z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Skarżąca w danym okresie dokonywała jedynie jednorazowych transakcji, a z jej konta korzystały inne osoby, przez co jej działanie nie stanowiło prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Skarżącej podniósł, że ww. nie prowadziła pozarolniczej działalności gospodarczej. Wskazał, że przede wszystkim z zeznań Skarżącej wynika, że od marca 2013 r., czyli po urodzeniu dziecka, niemalże zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej. Czynności przez nią dokonywane miały jedynie charakter jednorazowy, przez co nie sposób nadać im cechy "ciągłości" oraz "zorganizowania". Ponadto zeznania Skarżącej oraz świadków w sprawie wskazują, że w kontrolowanym okresie z jej konta w przeważającej mierze korzystały inne osoby. 4. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B., podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. 1. Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016, poz. 1066, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). 2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. 3. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga nie jest zasadna. 4. Zasadniczy spór w sprawie dotyczy ustalenia, czy organy prawidłowo stwierdziły, że Skarżąca w 2013 r. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej osiągnęła przychód ze sprzedaży internetowej w wysokości 235.375,98 zł brutto. Skarżąca stanęła na stanowisku, że w 2013 r. dokonywała jedynie jednorazowych transakcji, przez co jej działanie nie stanowiło prowadzenia działalności gospodarczej oraz, że udostępniała nieodpłatnie swoje na A. "[...]": mężowi K. K., koleżance U. M. oraz bratu . D. Z kolei organ stwierdził, że Skarżąca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej osiągnęła przychód ze sprzedaży internetowej w wysokości 235.375,98 zł brutto oraz, że wpływy na rachunku bankowym Skarżącej nie dotyczą przychodów zaksięgowanych przez K. K., U. M. oraz P. D. 5. Zdaniem Sądu stanowisko organów jest prawidłowe. Jak słusznie stwierdziły organy, z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że Skarżąca w 2013 r. za pośrednictwem A. prowadziła sprzedaż pokrowców na telefony, używając przy tym kont o nickach: "[...]" (zarejestrowane [...] maja 2012 r.) oraz "[...]" (zarejestrowane [...] października 2012 r.). Sprzedawane towary dostarczane były kupującym za pośrednictwem Poczty Polskiej oraz firm kurierskiej U. i S., co dokumentują znajdujące się w aktach umowy z ww. firmami. Zapłata za sprzedawane na A. towary przy użyciu kont "[...]" oraz "[...]" wpływała bezpośrednio na rachunek bankowy Skarżącej prowadzony przez I., za pośrednictwem systemu PayU lub była uiszczana przy odbiorze, przy czym ta ostatnia forma płatności, jak wynika z zeznań strony, miała miejsce bardzo rzadko. Powyższe ustalenia organów potwierdza protokół z przesłuchania Skarżącej w charakterze strony z dnia [...] grudnia 2015 r. Skarżąca zeznała wówczas, że przedmiotem sprzedaży, za pośrednictwem Internetu, były jedynie pokrowce na telefony, które zakupiła w 2012 r. od R. K. Nie była w stanie podać wysokości marży stosowanej przy sprzedaży, ani ceny sprzedaży. Zeznała również, że nieodpłatnie udostępniała konto "[...]" [...] K. K., koleżance U. M. oraz bratu P. D. Jednakże organ prawidłowo wykazał, że każdy z użytkowników konta jako rachunek w usłudze PayU wskazywał swój rachunek bankowy i nie posiadał dostępu do rachunku bankowego strony. Organ wykazał również, że zeznania Skarżącej potwierdzili przesłuchani w charakterze świadka: w dniu [...] stycznia 2016 r. - mąż K. K. oraz koleżanka U. M. oraz w dniu [...] lutego 2016 r.- brat P. D. Świadkowie potwierdzili, że w 2013 r. Skarżąca udostępniała swoje konto mężowi w okresie od 8 lutego do 4 marca 2013 r. oraz od 18 marca do 22 kwietnia 2013 r., koleżance U. M. w okresie od 5 września do 15 listopada 2013 r. oraz bratu P. D. w okresie od 15 listopada 2013 r. do 7 kwietnia 2014 r. Jednocześnie świadkowie zeznali, że wpływy z transakcji sprzedaży prowadzone za pośrednictwem konta otrzymywali na swoje rachunki bankowe, zgłoszone w PayUi nie posiadali dostępu do rachunku bankowego Skarżącej. Ponadto przesłuchany w charakterze świadka T. K. zeznał, że nie korzystał z żadnych rachunków bankowych podatniczki i nie miał nic wspólnego z jej firmą. Zdaniem Sądu, jak słusznie wskazały organy, podkreślenia wymaga fakt, że w okresie czerwiec-grudzień 2013 r. to właśnie z rachunku bankowego skarżącej zostały opłacone faktury dokumentujące świadczenie na rzecz strony usług kurierskich przez firmę "S." S.A. W ocenie Sądu, na podstawie zebranego materiału dowodowego organy słusznie przyjęły, że kwoty na rachunku bankowym Skarżącej dotyczą prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. 6. W tych okolicznościach organy nie naruszyły wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 1 pkt 12 u.z.p.d.o.f. w związku z art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że w kontrolowanym okresie Skarżąca prowadziła pozarolniczą działalność gospodarczą. Zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza twierdzeń strony skarżącej, że w 2013 r. dokonywała ona jednorazowych transakcji, przez co jej działanie nie stanowiło prowadzenia działalności gospodarczej. Jak słusznie wskazał organ, z analizy zapisów operacji na rachunku bankowym wpływy związane ze sprzedażą internetową towarów, miały miejsce w miesiącach od stycznia do listopada 2013 r. Również na podstawie zestawień przesyłek i faktur wystawionych przez firmę kurierską "S." S.A. ustalono, że Skarżąca nabywała usługi kurierskie od ww. firmy we wszystkich miesiącach 2013 r. Płatności za faktury dokonywane były z jej rachunku bankowego oraz rachunków należących do T. K., K. K. i P. D. Zatem okoliczności dotyczące uzyskiwania przychodów w 2013 r. za pośrednictwem serwisu A. bezsprzecznie wskazują, że Skarżąca prowadziła działalność gospodarczą. 7. W świetle powyższych rozważań za niezasadne należało uznać także zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w szczególności, art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i 229 o.p. Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie organy podatkowe zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy. W sprawie podjęto wszystkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Należy też dodać, że zebrane dowody zostały poddane wszechstronnej ocenie zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Podjęte wnioski odpowiadają zasadom logiki i doświadczenia życiowego. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, prawidłowo organ odwoławczy stwierdził, że wniosek o ponowne przesłuchanie K. K. nie zasługuje na uwzględnienie. Jak to już zostało wcześniej wyjaśnione, z zebranego materiału dowodowego, w tym zeznań Skarżącej oraz jej męża bezsprzecznie wynika, że Skarżąca wyrażała zgodę na użytkowanie jej konta "[...]" na portalu A. Z akt sprawy wynika również, że każdy z użytkowników konta jako rachunek w usłudze PayU wskazywał swój rachunek bankowy i nie posiadał dostępu do rachunku bankowego Skarżącej. Analiza wpływów na rachunku bankowym K. K. wykazała, iż w lutym, marcu i kwietniu 2013 r., tj. w okresie gdy jego rachunek został zgłoszony do wypłat w usłudze PayU z konta "[...]", dokonywał on regularnych wypłat z PayU z konta "[...]". Także na ten rachunek K. K. otrzymywał wpłaty z firmy kurierskiej "S." oraz D. Sp. z o.o., pobrane od kupujących za sprzedany towar. W ocenie Sądu organy w sposób wyczerpujący wykazały, że przychody z działalności gospodarczej K. K. nie wpływały na rachunek bankowy Skarżącej. Fakt, że w dniu [...] lutego 2016 r. do organu I instancji zadzwonił K. K. z prośbą o złożenie dodatkowych zeznań w sprawie małżonki, gdyż – jak stwierdził - chyba źle zrozumiał pytania na przesłuchaniu w dniu [...] stycznia 2016 r. oraz, że jednak korzystał z jej rachunku bankowego i tam przekazywał wpłaty ze swojej działalności, nie miał wpływu na wynik sprawy. Wskazać trzeba, że w dniu [...] stycznia 2016 r. świadek K. K. składał swoje zeznania pod rygorem o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania. Zgodnie z art. 196 § 3 o.p. przed odebraniem zeznania organ podatkowy poucza świadka o prawie odmowy zeznań i odpowiedzi na pytania oraz uprzedza o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania. Świadek został o tym uprawnieniu prawidłowo pouczony, co wynika z protokołu przesłuchań. Złożone wtedy zeznania należy uznać za wiarygodne. Sąd ocenił, że późniejsza chęć zmiany zeznań przez K. K. wynika z próby pomocy małżonce w celu zmniejszenia określonego jej przez organ zobowiązania podatkowego, a nie jest oparta na faktach. Organ prawidłowo odmówił więc przeprowadzania ponownego przesłuchania i na podstawie zgromadzonych dowodów uznał, że skoro w 2013 i 2014 r. na rachunek Skarżącej wpływały regularnie kwoty ze sprzedaży akcesoriów do telefonów na A., to są to przychody z działalności gospodarczej Skarżącej. Fakt urodzenia dziecka w 2013 r. z pewnością jest przesłanką utrudniającą prowadzenie działalności, ale w dłuższej pespektywie jej nie uniemożliwia. Zwłaszcza gdy jak wynika z akt sprawy prowadzona ona była w miejscu zamieszkania, z wykorzystaniem Internetu i usług kurierskich. Co do twierdzeń K. K. iż to on prowadził działalność z konta a. skarżącej, a kwoty wpłacane na jej rachunek przelewał na własny bądź wypłacał z bankomatu, to Sąd uznał za wiarygodne jego zeznania na tą okoliczność złożone w dniu [...] stycznia 2016 r., kiedy to świadek składał swoje zeznania pod rygorem o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania. Zeznał wówczas, że przelewy z rachunku żony na jego rachunek dotyczyły ich małżeńskich rozliczeń z tytułu kredytu. Ponadto należy nadmienić, że Skarżąca, pomimo prawidłowego powiadomienia o terminach przesłuchań świadków, w tym K. K., U. M. i P. D. nie wzięła w nich udziału, tym samym rezygnując z uprawnienia , o którym mowa w art. 190 o.p. Poza zakresem zainteresowania organów nie pozostała żadna okoliczność, która mogłaby stanowić o zaniechaniu podjęcia czynności zmierzających do pełnego zgromadzenia materiału dowodowego, o skutku stanowiącym o jej wadliwości. Organy wyjaśniły przyjęte rozstrzygnięcie w sposób zupełny zgodnie z wymogami art. 210 o.p. 8. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.