I SA/Bk 471/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 listopada 2019 r. sprawy ze skargi B. T. w Ł. na uchwałę Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] lipca 2019 r. Nr [...] w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie ustalenia maksymalnej liczby zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych na terenie miasta Ł. p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie sądowe. , W dniu [...] lipca 2019 r. Rada Miejska Ł. podjęła uchwałę Nr [...] zmieniającą uchwałę w sprawie ustalenia maksymalnej liczby zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych na terenie miasta Ł. Ww. aktem zmieniono brzmienie § 1 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej Ł. z dnia [...] czerwca 2018 r. Zgodnie z jego nowym brzmieniem, ustalono następującą maksymalną liczbę zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych: I. przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży – 270, tj.: A. zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa – 120; B. zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) – 75; C. zawierających powyżej 18% alkoholu – 75; II. przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży – 200, tj.: A. zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa – 70; B. zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) – 65; C. zawierających powyżej 18% alkoholu – 65. Tym samym Rada Miejska Ł. zwiększyła łącznie o 50 liczbę maksymalnych zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2018 r. poz. 2137 ze zm., dalej: "ustawa"). Nie zgadzając się z powyższą uchwałą B. T. w Ł. (dalej: Bractwo) wywiodło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 12 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1 oraz art. 2 ustawy poprzez zwiększenie w Mieście Ł. liczby punktów sprzedaży napojów zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) - z 50 do 75 punktów oraz powyżej 18% alkoholu - z 50 do 25 punktów, co stoi w sprzeczności z zasadami dotyczącymi ograniczenia dostępności alkoholu wynikającymi z ustawy oraz założeniami określonymi w Ł. Programie Przeciwdziałania Alkoholizmowi i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Innych Uzależnień na rok 2019, podczas gdy ustawa nakłada obowiązek ustalania limitów punktów sprzedaży dostosowanych do potrzeb ograniczania dostępności alkoholu. Z uwagi na powyższe Bractwo wniosło o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały. W ocenie skarżącego ww. uchwała jest sprzeczna zarówno z zasadami określonymi w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi jak i uchwały nr [...] Rady Miejskiej Ł. z dnia [...] grudnia 2018 r. w sprawie Ł. Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz innych Uzależnień na 2019 r. Program ten, w nawiązaniu do sporządzonej diagnozy środowiska przeprowadzonej w 2018 roku, w ustępie V tj. Priorytetowe zadania do realizacji w 2019 r. wynikające z diagnozy i wniosków, wprowadza zapis dotyczący potrzeby ograniczania dostępności alkoholu w szczególności w zakresie maksymalnej liczby zezwoleń. (Załącznik nr 1 do Uchwały nr [...] Rady Miejskiej Ł. z dnia [...] grudnia 2018 r.). Skarżący podniósł, ze przyjęta Uchwała w swoim uzasadnieniu w żaden sposób nie odniosła się do cytowanych powyżej zapisów, wskazano w niej bowiem tylko na okoliczności uzasadniające konieczność zwiększenia limitu punktów sprzedaży napojów alkoholowych w celu zapewnienia podmiotom wykonującym działalność gospodarczą równości wobec prawa, co w ocenie Rady Miejskiej Ł. przyczyni się do poprawy warunków konkurencji. Zdaniem skarżącego w uzasadnieniu skarżonej uchwały brak jest odniesienia do założeń Ł. Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Innych Uzależnień, ani uzasadnienia dla określenia takiej, a nie innej, liczby punktów. Z uwagi na powyższe nie można ocenić, czy realizuje ona założenia ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, w szczególności czy zwiększona liczba odpowiada założeniom ustawy i prowadzi do ograniczenia dostępności spożycia alkoholu. Skarżący zauważył, że celem jaki przyświecał prawodawcy przy tworzeniu przepisów ustawy było ograniczenie dostępności napojów alkoholowych dla społeczeństwa, przede wszystkim dla osób nieletnich i nadużywających alkoholu, zapobieganie chorobom alkoholowym oraz walka z nimi, a także kontrola sprzedaży alkoholu. Jeżeli zatem ustawodawca wskazuje, że celem omawianej ustawy jest między innymi ograniczenie dostępności alkoholu i motywowanie obywateli do powstrzymywania się od jego spożywania to obowiązkiem organu stanowiącego przepisy prawa miejscowego jest w ocenie skarżącego podporządkowanie się tym celom, gdyż są one dla niego nie postulatami, lecz normami o charakterze wiążącym. Ponadto, skarżący podniósł, że ustawa powstała w poprzednim okresie ustrojowym i jej obecna interpretacja musi uwzględniać nowy kontekst sytuacyjny, wynikający z zasadniczej zmiany społecznego systemu wartości. Zdaniem skarżącego uchwały w sprawie ustalenia liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych oraz zasad usytuowania tych punktów powinny być podporządkowane realizacji celu ustawy, tj. m.in. ograniczaniu dostępności alkoholu i tworzenia warunków motywujących powstrzymywanie się od spożywania alkoholu, czego w skarżonym przypadku stwierdzić nie można. Organ wywiódł odpowiedź na skargę, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wnosząc o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Ponadto wskazał, że w wyniku rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody P. z dnia [..] lipca 2019 roku, znak [...], stwierdzona została nieważność skarżonej uchwały. Na rozprawie w dniu [...] listopada 2019 r. Organ wniósł o zawieszenie postępowania w sprawie do czasu prawomocnego zakończenia sprawy ze skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody P. dotyczące przedmiotowej uchwały. Strona skarżąca przychyliła się do ww. wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 126 p.p.s.a. Sąd zawiesza postępowanie sądowoadministracyjne na zgodny wniosek stron. Z sytuacją przewidzianą w cytowanym przepisie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zarówno organ, jak i skarżący zgodni są co do tego, iż postepowanie w niniejszej sprawie uzależnione jest od rozstrzygnięcia w sprawie ISA/Bk 521/19 i do tego czasu postępowanie w sprawie nie powinno się toczyć. Wobec zgodnego stanowiska stron Sąd postanowił jak w sentencji.-