I SA/Bk 473/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz,, asesor sądowy WSA Justyna Siemieniako, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 listopada 2021 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Transportowego N. Sp. z o.o. w A. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek oddala skargę Decyzją z [...] czerwca 2020 r., znak: [...], Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych odmówił P. Sp. z o.o. w Augustowie (dalej jako: "Spółka") prawa do zwolnienia z opłacania należności ż tytułu składek należnych za okres od marca 2020 r. do maja 2020 r. Przyczyną odmowy było przekroczenie maksymalnej liczby ubezpieczonych zgłoszonych do ubezpieczeń społecznych, uprawniającej do uzyskania prawa do zwolnienia ze składek. W przypadku Spółki, zgłoszonej jako płatnik w ZUS przed 1 lutego 2020 r., dzień na który należało ustalić liczbę ubezpieczonych to 29 lutego 2020 r. Wydając decyzję odmowną, ZUS przeprowadził analizę konta płatnika i ubezpieczonych. Stwierdzono wówczas, że na dzień 29 lutego 2020 r. Spółka zgłaszała do ubezpieczeń społecznych powyżej 49 ubezpieczonych. Rozpoznając sprawę ponownie, Prezes ZUS decyzją z [...] października 2020 r., znak: [...], utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że w toku przeprowadzonego postępowania odwoławczego dokonano ponownej weryfikacji zgromadzonego w sprawie materiału. ZUS stwierdził, że Spółka jako płatnik składek zgłoszony przed 1 lutego 2020 r., na dzień 29 lutego 2020 r. zgłosiła do ubezpieczeń społecznych 48 ubezpieczonych, a nie jak wskazano w zaskarżonej decyzji 54 osoby. Wobec tego zaistniała konieczność weryfikacji wniosku Spółki w zakresie pozostałych przesłanek uprawniających do zwolnienia z obowiązku opłacania składek. Ponowna analiza wykazała, że we wniosku RDZ (złożonym 24 kwietnia 2020 r.) - poprzez zaznaczenie w części 4.2.A odpowiedzi "TAK", Spółka oświadczyła, że wysokość niepokrytych strat spółki przewyższa 50% wysokości kapitału zarejestrowanego. Fakt ten znajduje potwierdzenie w sprawozdaniu finansowym Spółki za rok 2019, zamieszczonym przez spółkę w Krajowym Rejestrze Sądowym numer [...]. Organ podniósł, że poinformował Spółkę o treści Komunikatu Komisji UE - "Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19" (Dz. Urz. UE C 91 I z 20 marca 2020 r., dalej jako: "Komunikat"), zgodnie z którym pomoc może zostać przyznana przedsiębiorstwu, które w dniu 31 grudnia 2019 r. nie znajdowało się w trudnej sytuacji w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26 czerwca 2014 r.); organ zwrócił się do Spółki o ustosunkowanie się do ww. okoliczności. Dodatkowo pismem z 21 września 2020 r. w związku ze zmianami zaistniałymi w sekcji 3.1 ww. Komunikatu zwrócono się do Spółki o przesłanie wypełnionego Formularza informacji dotyczących pomocy publicznej związanej z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczeniem COVID-19 oraz jej skutków na okoliczność zbadania, czy Spółka znajdowała się w trudnej sytuacji na dzień ubiegania się o zwolnienie ze składek, tj. na dzień 24 kwietnia 2020 r. Spółka wyjaśniła, że zdecydowana większość kwoty straty z lat ubiegłych wynika z tytułu nałożonych na Spółkę kar za składowanie odpadów bez ważnej instrukcji składowiska za lata 2007- 2009 w kwocie 4.043.410,00 zł. Na spłatę tych kar spółka otrzymała od Miasta - Gminy A. wsparcie w postaci podwyższenia kapitału w latach 2017-2019 na kwotę 4.883.000,00 zł. Podwyższenie kapitału nie jest jednak przychodem Spółki, dlatego też czynności te nie doprowadziły do poprawy wyniku finansowego przedsiębiorstwa. Spółka wskazała, że zaległość ta jest spłacana w ratach realizowanych w okresie: 10 kwietnia 2020 r. – 10 listopada 2021 r., przedkładając na tę okoliczność dokumentację. Zdaniem organu, ponowna analiza przedłożonych w sprawie dokumentów potwierdziła, że Spółka znajdowała się w trudnej sytuacji finansowej. Wysokość niepokrytych strat przewyższa 50% wysokości kapitału zakładowego. Przyczyną odmowy jest zaś niespełnienie warunków do uzyskania pomocy publicznej z uwagi na potwierdzenie trudnej sytuacji przedsiębiorstwa, zarówno na dzień 31 grudnia 2019 r., jak też na dzień złożenia wniosku o zwolnienie z obowiązku opłacania składek, tj. na dzień 24 kwietnia 2020 r. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który postanowieniem z 13 maja 2021 r., V SA/Wa 2562/20, stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku. Zaskarżając decyzję w całości, Spółka zarzuciła naruszenie: 1. art. 107 §1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej jako: "k.p.a."), poprzez powołanie się przez organ w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia na Komunikat, w sytuacji, gdy Komunikat ten nie jest aktem wiążącym dla organu, który powinien działać w granicach i na podstawie prawa, co końcowo spowodowało naruszenia art. 6 k.p.a., 8 § 1 k.p.a. i 11 k.p.a.; 2. art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. w zw. z art. 31zq ust. 8 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm., dalej jako: "specustawa"), poprzez utrzymanie w mocy decyzji z 5 czerwca 2020 r. odmawiającej prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek należnych za okres od marca 2020 r. do maja 2020 r., w sytuacji braku podstaw do takiego rozstrzygnięcia, w szczególności, gdy Komunikat, na podstawie którego oparł się organ wydający skarżoną decyzję, nie jest aktem wiążącym dla organu, gdyż żaden przepis tak nie stanowi; 3. z ostrożności procesowej przy założeniu, że organ mógł powołać się ww. Komunikat, art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., poprzez brak rozpatrzenia w całości zebranego materiału dowodowego i odniesienia się w treści uzasadnienia decyzji do istotnych okoliczności, a mianowicie wyjaśnień pisemnych prezesa złożonych w toku postępowania z których jasno wynika o stabilności finansowej Spółki, a powołany w treści uzasadnienia Komunikat posługuje się wyrażeniem w pkt. 3.1 ppkt. 22 lit. c "pomoc może zostać przyznana", co jednoznacznie nie przesądza o braku możliwości udzielenia pomocy również przedsiębiorcom, którzy znajdowali się w trudnej sytuacji wcześniej. Mając na uwadze powyższe, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej jej decyzji z 5 czerwca 2020 r. oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Stosownie do treści przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej również jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Badając legalność zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, ani procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ocena przesłanki negatywnej przyznania pomocy w postaci zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za okres od marca do maja 2020 r., na podstawie przepisów ustawy COVID-19 (art. 31zo ust. 1a). Organ pierwszej instancji pierwotnie uznał, że Spółka jako płatnik składek zgłoszony przed 1 lutego 2020 r., na dzień 29 lutego 2020 r. zgłosiła do ubezpieczeń społecznych powyżej 49 osób. Zgodnie z art. 31zo ust. 1a ww. ustawy na wniosek płatnika składek, zwalnia się z obowiązku opłacenia nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, należnych za okres od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 maja 2020 r., w wysokości 50 % łącznej kwoty należności z tytułu składek wykazanych w deklaracji rozliczeniowej złożonej za dany miesiąc, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek: 1) przed dniem 1 lutego 2020 r. i na dzień 29 lutego 2020 r., 2) w okresie od dnia 1 lutego 2020 r. do dnia 29 lutego 2020 r. i na dzień 31 marca 2020 r., 3) w okresie od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 marca 2020 r. i na dzień 30 kwietnia 2020 r. - zgłosił do ubezpieczeń społecznych od 10 do 49 ubezpieczonych. W toku zaś przeprowadzonego postępowania odwoławczego dokonano ponownej weryfikacji zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. ZUS stwierdził, że Spółka jako płatnik składek zgłoszony przed 1 lutego 2020 r., na dzień 29 lutego 2020 r. zgłosiła do ubezpieczeń społecznych 48 ubezpieczonych, a nie jak wskazano w zaskarżonej decyzji 54 osoby. Wobec tego zaistniała konieczność weryfikacji wniosku Spółki w zakresie pozostałych przesłanek uprawniających do zwolnienia z obowiązku opłacania składek. Ponowna analiza wykazała, że we wniosku RDZ (złożonym 24 kwietnia 2020 r.) - poprzez zaznaczenie w części 4.2.A odpowiedzi "TAK", Spółka oświadczyła, że wysokość niepokrytych strat spółki przewyższa 50 % wysokości kapitału zarejestrowanego. Fakt ten znajduje potwierdzenie w sprawozdaniu finansowym Spółki za rok 2019, zamieszczonym przez spółkę w Krajowym Rejestrze Sądowym numer [...]. Przechodząc do oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, należy podkreślić, że zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek stanowi pomoc publiczną, mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce, o której mowa w Sekcji 3.1 Komunikatu Komisji - Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVlD-19 (Dz. Urz. UE C 911 z 20.03.2020). Zgodnie z Komunikatem Komisji UE - pomoc może zostać przyznana przedsiębiorstwu, które w dniu 31 grudnia 2019 r. nie znajdowało się w trudnej sytuacji w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014). W oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 18 ww. rozporządzenia Komisji (UE) należy uznać, że przedsiębiorstwo znajduje się w trudnej sytuacji, gdy zachodzi co najmniej jedna z poniższych okoliczności: (1) w przypadku spółki akcyjnej, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz spółki komandytowo - akcyjnej, wysokość niepokrytych strat przewyższa 50 % wysokości kapitału zarejestrowanego; (2) w przypadku spółki jawnej, spółki komandytowej, spółki partnerskiej oraz spółki cywilnej, wysokość niepokrytych strat przewyższa 50% wysokości jej kapitału według ksiąg spółki; (3) podmiot spełnia kryteria kwalifikujące go do objęcia postępowaniem upadłościowym. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy pismem z 25 sierpnia 2020 r. spółka została poinformowana o powyższych okolicznościach, które miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zwrócono się jednocześnie o ustosunkowanie się do nich. Dodatkowo pismem z 21 września 2020 r. mając na uwadze zmiany zaistniałe w sekcji Komunikatu Komisji Europejskiej - Tymczasowych ramach środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVlD-19 ( Dz. Urz. UE C 911 z 20.03.2020) zwrócono się do spółki o przesłanie wypełnionego formularza informacji dotyczących pomocy publicznej związanej z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczeniem COVID-19 oraz jej skutków na okoliczność zbadania, czy spółka znajdowała się w trudnej sytuacji na dzień ubiegania się o zwolnienie ze składek, tj na dzień 24 kwietnia 2020 r. Formularz ten został odesłany 29 września 2020 r. wraz z pismem z dnia 28 września 2020 r. Według wyjaśnień spółki zdecydowana większość kwoty straty z lat ubiegłych wynika z tytułu nałożonych na spółkę kar za składowanie odpadów bez ważnej instrukcji składowiska za lata 2007-2009 w kwocie 4 043 410,00 zł. Na spłatę tych kar spółka otrzymała od Miasta - Gminy A. wsparcie w postaci podwyższenia kapitału w latach 2017-2019 na kwotę 4 883 000,00 zł. Wskazano, że podwyższenie kapitału nie jest jednak przychodem spółki. Dlatego też czynności te nie doprowadziły do poprawy wyniku finansowego przedsiębiorstwa. Spółka wskazała, że zaległość ta jest spłacana w ratach realizowanych w okresie: 10.04.2020 r. - 10.11.2021 r. Na tą okoliczność została przedłożona decyzja Marszałka Województwa P. z dnia [...] marca 2020 r. W toku postępowania przedłożone zostały również uchwała Nr 13 Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki z dnia 3 czerwca 2020 r. w sprawie dalszego istnienia spółki, bilans sporządzony na dzień 30.06.2020 r., zaświadczenie z dnia 30.03.2020 r. o pomocy de minimis. W ocenie Sądu organ zasadnie uznał, że Spółka znajdowała się w trudnej sytuacji finansowej. Wysokość niepokrytych strat przewyższała 50 % wysokości kapitału zakładowego. Przyczyną odmowy było zatem niespełnienie warunków do uzyskania pomocy publicznej z uwagi na potwierdzenie trudnej sytuacji przedsiębiorstwa, zarówno na dzień 31 grudnia 2019 r., jak też na dzień złożenia wniosku o zwolnienie z obowiązku opłacania składek, tj. na dzień 24 kwietnia 2020 r. Odnosząc się do pierwszych dwóch z postawionych zarzutów skargi, a mianowicie powoływania się przez organ administracji na Komunikat UE –Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej pandemii COVID-19 (Dz. U. UE c 91I z 20.03.2020 r.) nie można uznać, że to Komunikat Komisji, o którym mowa w tym przepisie, stanowi źródło prawa, a jedynie, że polski ustawodawca odsyła - w zakresie dookreślenia jakim podmiotom i w jakim zakresie można w czasie trwające epidemii COVID-19 udzielić wsparcia - do jednolitego dla wszystkich krajów członkowskich UE Komunikatu Komisji. Powyższy legislacyjny zabieg podyktowany był tym, iż art. 107 ust. 3 lit. b) Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej z 25 marca 1957 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2 ze zm, dalej: TFUE) upoważnia Komisję do stwierdzenia zgodności pomocy z rynkiem wewnętrznym, jeżeli pomoc ta ma na celu "zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce państwa członkowskiego". Przepis art. 15zzzh ustawy COVID-19 zawiera podwójne odesłanie, albowiem wskazując m.in., że wsparcie, o którym mowa w art. 31zo ma być zgodne z warunkami zawartymi w Komunikacie Komisji. Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19 (2020/C 91 I/01) w zakresie rozumienia pojęcia "przedsiębiorstwo będące w trudnej sytuacji" odsyła dalej - do definicji legalnej zawartej w art. 2 pkt 18 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014. Rozporządzenie to zaś -stosownie do art. 288 TFUE - ma zasięg ogólny, wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich. W rozdziale 3 Komunikatu zatyt. "Tymczasowe środki pomocy państwa" określono, że: "Poza możliwościami wynikającymi z art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE tymczasowe ograniczone kwoty pomocy dla przedsiębiorstw, które znajdują się w sytuacji nagłego niedoboru lub nawet braku płynności, mogą stanowić w obecnych okolicznościach odpowiednie, konieczne i ukierunkowane rozwiązanie. W pkt 3.23 wskazuje się, że Komisja uzna taką pomoc państwa za zgodną z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE, o ile spełnione zostaną wszystkie wymienione poniżej warunki, w tym m.in., że (lit. c) pomoc może zostać przyznana przedsiębiorstwom, które nie znajdowały się w trudnej sytuacji (w rozumieniu ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń grupowych [zgodnie z definicją w art. 2 pkt 18 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014] w dniu 31 grudnia 2019 r.; może być ona przyznana przedsiębiorstwom, które nie znajdują się w trudnej sytuacji lub nie znajdowały się w trudnej sytuacji w dniu 31 grudnia 2019 r., ale które później napotkały trudności lub znalazły się w trudnej sytuacji z powodu epidemii COVID-19 (por. wyrok WSA w Poznaniu z 08 września 2021 r., sygn. akt III SA/Po 67/21). Niewątpliwie zatem norma odniesienia jest w przedmiotowym przypadku rekonstruowana nie tylko z tzw. prawa miękkiego, tj. Komunikatu Komisji, lecz także z prawa powszechnie obowiązującego w rozumieniu art. 91 ust. 3 Konstytucji (Jeżeli wynika to z ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską umowy konstytuującej organizację międzynarodową, prawo przez nią stanowione jest stosowane bezpośrednio, mając pierwszeństwo w przypadku kolizji z ustawami.) w zw. z art. 288 TFUE, tj. rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 (por. też wyrok WSA w Warszawie z 04 sierpnia 2021 r., V SA/Wa 2903/21). Nie jest zatem tak, jak wywodzi strona skarżąca, że Komunikat nie jest aktem wiążącym dla organu, który powinien działać w granicach i na podstawie prawa. Biorąc powyższe pod uwagę w ocenie Sądu nie doszło do naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego, tj. wskazanych w skardze art. 6 (zasady praworządności, art. 8 § 1 (zasady zaufania) i art. 11 (zasady przekonywania) k.p.a. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób zupełny. Owszem decyzja organu w zakresie zastosowania prawa materialnego jest lakoniczna, ale nie można jej zarzucać naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Zawiera bowiem wszystkie przewidziane prawem elementy, a z uzasadnienia faktycznego da się wyprowadzić podstawy zajętego przez organ stanowiska. Z uwagi na powoływanie się przez organ na ww. Komunikat nie doszło także do naruszenia art. 138 §1 pkt 1 w zw. z art. 31 zq ust. 8 ustawy covidowej, zgodnie z którym od decyzji o odmowie zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o której mowa w ust. 7, płatnikowi składek przysługuje prawo do wniesienia wniosku do Prezesa Zakładu o ponowne rozpatrzenie sprawy, na zasadach dotyczących decyzji wydanej w pierwszej instancji. Również trzeci z zarzutów skargi okazał się bezzasadny. Pełnomocnik z ostrożności procesowej w przypadku, jeśli jednak uznano by, że organ mógł powołać się na Komunikat, zarzucił brak rozpatrzenia w całości zebranego materiału dowodowego, wskazał też, że skoro w przepisie mowa jest o tym, że "pomoc może zostać przyznana" to jednoznacznie nie przesądza to o braku możliwości udzielenia pomocy również przedsiębiorcom, którzy znajdowali się w trudnej sytuacji wcześniej. Jak pisze autor skargi, wskazując na brak rozpatrzenia całości materiału dowodowego: "W zebranym materiale dowodowym możemy znaleźć pisemne wyjaśnienia prezesa złożone w toku postępowania z których jasno wynika, o stabilności finansowej spółki. W chwili obecnej również doszło do zmiany udziałowców spółki skarżącej - jedynym udziałowcem została Gmina Miasto A., co również wskazuje na powyższą stabilność" Z przytoczonym stwierdzeniem nie można się zgodzić, gdyż organ wziął pod uwagę ww. wyjaśnienia – wskazał, że co prawda rozumie sytuację spółki i przyczyny strat, jednak wysokość niepokrytych strat przewyższała 50 % wysokości kapitału zakładowego, co wskazuje, że Spółka nie znajdowała się w trudnej sytuacji w rozumieniu rozporządzenia Komisji. Nie sposób również zgodzić się ze stwierdzeniem, że skoro z przepisu wynika, że "pomoc może zostać przyznana przedsiębiorstwu, które w dniu 31 grudnia 2019 r. nie znajdowało się w trudnej sytuacji w rozumieniu rozporządzenia Komisji..." to pomoc ta może zostać przyznana także przedsiębiorstwu, które w trudnej sytuacji się znajdowało; czasownik "może" w takim kontekście dopełniony jest bowiem warunkiem niepozostawania przedsiębiorstwa w trudnej sytuacji. W tym stanie rzeczy, uznając za chybione zarzuty skargi i stwierdzając brak innych naruszeń prawa warunkujących uchylenie zaskarżonej decyzji, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).