I SA/Bk 475/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini, Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Świętochowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 listopada 2014 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji odmawiającej uchylenia w całości ostatecznej decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za okresy od czerwca do grudnia 2003 roku oddala skargę. Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. odmówił uchylenia w całości ostatecznej decyzji tego organu z [...] stycznia 2007 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w sprawie określenia M. K. (dalej: skarżący, strona) podatku od towarów i usług za okresy od czerwca do grudnia 2003 r. Ww. decyzja z dnia .. marca 2014 r. została przesłana na adres pełnomocnika strony za pośrednictwem poczty za zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Tą samą przesyłką, w jednej kopercie, przestano również decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w sprawie wznowienia postępowania w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. Fakt przesłania w jednej kopercie dwóch decyzji został zaznaczony na kopercie przesyłki i zwrotnym potwierdzeniu nadania przesyłki poprzez podanie numerów obydwu spraw. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru dodatkowo odznaczono, że przedmiotem przesyłki są: "decyzje (2 szt.)". Przedmiotowa przesyłka została odebrana w dniu [...] marca 2014 r. przez pracownika Kancelarii Radcy Prawnego B. M. W dniu [...] kwietnia 2014 r. do Izby Skarbowej w B. wpłynęło odwołanie od decyzji z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w sprawie wznowienia postępowania w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. W dniu [...] czerwca 2014 r. w siedzibie organu w imieniu strony sporządzono fotokopię decyzji z dnia [...] marca 2014 r. nr [...]. W dniu 1 lipca 2014 r. strona złożyła odwołanie od ww. decyzji oraz wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania stwierdzono, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] nie została doręczona podatnikowi i jego pełnomocnikowi. Na dowód powyższego do wniosku dołączono pisemne oświadczenia podpisane przez K. M., M. K., A. P. i R. M. oraz kserokopię fragmentu książki korespondencyjnej Kancelarii. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania podniesiono, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy pełnomocnika strony. O wydanym przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. rozstrzygnięciu powzięto bowiem informacje w dniu [...] czerwca 2014 r., zaś z jej treścią zapoznano się [...] czerwca 2014 r. W uzasadnieniu wniosku poddano w wątpliwość skuteczność doręczenia decyzji [...]. W ocenie strony na zwrotnym potwierdzeniu doręczenia przedmiotowej przesyłki nie da się odczytać wpisanej odręcznie daty odbioru przesyłki. Zdaniem skarżącego opisana wada skutkuje tym, że niemożliwe jest uznanie takiego dokumentu za potwierdzenie odbioru przesyłki w rozumieniu przepisów prawa pocztowego. Strona zwróciła również uwagę na brak możliwości identyfikacji podpisu osoby, która odebrała przesyłkę, zaznaczono przy tym, że identyfikacja jest niemożliwa ze strony organu. W konsekwencji, zdaniem strony, okoliczność powyższa stanowi kolejną wadę dokumentu, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru. Dyrektor Izby Skarbowej w B., postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] odmówił przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...]. W ocenie organu nie ma wątpliwości co do skutecznego doręczenia pełnomocnikowi strony decyzji z dnia [...] marca 2014 r. W dniu [...] marca 2014 r. przesłano do pełnomocnika skarżącego - radcy prawnego B. M., za pośrednictwem poczty, za pokwitowaniem, dwie decyzje tut. organu ([...] i [...]). Umieszczenie w jednej przesyłce dwóch decyzji zostało odnotowane zarówno na kopercie, jak również na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Na kopercie, w której przesłano rozstrzygnięcia wpisano dwa numery decyzji. Natomiast na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki oprócz wpisania dwóch numerów decyzji odnotowano, że przesyła się dwie decyzje. Tego rodzaju postępowanie służyć ma jednoznacznemu udokumentowaniu co jest przedmiotem korespondencji do adresata oraz ma wyeliminować sytuacje, w których adresat podnosić będzie twierdzenia, że przesyłki nie otrzymał, bądź nie otrzymał jej w całości. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki znajduje się data i podpis osoby dokonującej odbioru przesyłki. Jak wynika z odręcznych zapisów na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki, dwie opisane wyżej decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w B. odebrane zostały [...] marca 2014 r. przez K. M. Przedmiotowe zapisy są, zdaniem organu, czytelne, pozwalają bowiem na identyfikację osoby dokonującej zapisów z imienia i nazwiska oraz odczytanie daty odbioru przesyłki. Od daty doręczenia decyzji przysługiwało skarżącemu prawo wniesienia odwołania w terminie 14 dni. W przedmiotowej sprawie termin ten upłynął z dniem 1 kwietnia 2014 r. Ostatecznie odwołanie zostało wniesione za pośrednictwem poczty w dniu 30 czerwca 2014 r. (data wpływu do Izby Skarbowej - 1 lipca 2014 r.). Odwołanie wpłynęło więc po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia. Dyrektor Izby Skarbowej wskazując na przesłanki z art. 162 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., Nr 749 ze zm.) – dalej "o.p." stwierdził, że skarżący występując w sprawie o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] marca 2014 r. nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Strona nie podjęła nawet próby wskazania okoliczności, które skutkowały przekroczeniem terminu do wniesienia odwołania. Postępowanie to jest konsekwencją stanowiska, że decyzja, od której służy prawo wniesienia odwołania nie została według strony doręczona, natomiast wniosek o przywrócenie terminu złożony został z ostrożności procesowej. Nie zgadzając się z tym stanowiskiem organ stwierdził, że brak jest podstaw do zastosowania art. 162 § 1 o.p. i przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Odnosząc się do dowodów załączonych do wniosku organ stwierdził, iż nie mają one waloru wiarygodności. W zakresie oświadczenia złożonego przez K. M., które usiłuje wykazać, iż w przesyłce kierowanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. do pełnomocnika skarżącego znajdowała się jedna decyzja organ wskazał, że jest ono sprzeczne z zapisem dokonanym przez tę osobę na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Na dokumencie tym K. M. pokwitowała odbiór dwóch decyzji. Brak jest przy tym jakichkolwiek informacji dotyczących kwestionowania zawartości przesyłki w dacie jej odbioru. Podobnie oceniono pozostałe dowody, które już jedynie w sposób pośredni wykazać miały prawdziwość twierdzeń zawartych we wniosku. Zdaniem organu w sprawie nie było podstaw do uwzględnienia wniosku o przesłuchanie w charakterze świadków K. M., M. K., A. P. i R. M., dowód ten miał służyć bowiem wykazaniu okoliczności stwierdzonych w oświadczeniach ww. osób, dołączonych do wniosku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie prawa procesowego: - § 21 ust. 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego w zw. z art. 152 § 1 w zw. z art. 194 § 1 o.p., przez ich wadliwe zastosowanie, skutkujące bezzasadnym przyjęciem, że w niniejszym stanie faktycznym działa domniemanie doręczenia pełnomocnikowi skarżącego decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2014 nr [...], co stanowi dowód, że doręczenie pełnomocnikowi skarżącego przedmiotowej decyzji nastąpiło w niniejszym stanie faktycznym skutecznie, a w następstwie skutkujące również wydaniem zaskarżonego postanowienia; - art. 122 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 180 § 1 o.p., przez ich wadliwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w tym: a) zaniechaniu wzięcia pod uwagę okoliczności wynikających z oświadczeń M. K., A. P., R. M. i bezzasadnym odmówieniu im wiarygodności; b) dokonaniu oceny treści oświadczenia K. M. w sposób wadliwy (dowolny) i bezzasadnym odmówieniu mu wiarygodności; c) bezzasadnym zaniechaniu dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków (wnioskowanych we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania w niniejszej sprawie), d) dokonaniu w sposób dowolny oceny dokumentu mającego stanowić potwierdzenie odbioru przesyłki, w której miała znajdować się według stanowiska organu decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], a w następstwie uznaniu, że decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] marca 2014 r. oraz, że w niniejszym stanie faktycznym działa domniemanie doręczenia przedmiotowej decyzji, jak również zaniechaniu uznania, że skarżący uprawdopodobnił, że nie ma winy skarżącego w niezłożeniu odwołania od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2014 nr [...] w terminie 14 dni od dnia [...] marca 2014 r., a w następstwie wydaniu zaskarżonego postanowienia, - art. 162 § 1 o.p., przez jego wadliwą wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie, polegające na: a) zaniechaniu uznania, że skarżący zobowiązany był jedynie do uprawdopodobnienia (nie zaś do udowodnienia) braku winy w niezłożeniu odwołania od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2014 nr [...] w terminie 14 dni od dnia [...] marca 2014 r., b) zaniechaniu uznania, że w niniejszym stanie faktycznym ziściła się przesłanka uprawdopodobnienia braku winy skarżącego w niezłożeniu odwołania od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w terminie 14 dni od dnia [...] marca 2014 r., a w następstwie wydaniu zaskarżonego postanowienia. Wskazując na powyższe, pełnomocnik wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Kontrolowane postanowienie dotyczy odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...]. Zgodnie z art. 162 § 1 o.p. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (§ 2). Dla przywrócenia terminu konieczne jest zatem kumulatywne spełnienie czterech przesłanek, a mianowicie: (1) uchybienie terminowi, (2) złożenie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w określonym terminie, (3) uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego w uchybieniu terminowi oraz (4) dokonanie czynności, dla której termin jest przewidziany. |Kluczową przesłankę do przywrócenia terminu stanowi uchybienie terminowi. Skoro bowiem termin w ogóle nie rozpoczął swojego biegu, nie | |może być mowy | |o jego uchybieniu. Jeżeli zatem początek biegu terminu określa data doręczenia pisma, np. decyzji organu podatkowego, w pierwszej | |kolejności wyjaśnienia wymaga kwestia skutecznego doręczenia tego pisma. Dlatego też wadliwe doręczenie nie powinno stanowić | |okoliczności uzasadniającej brak winy zainteresowanego (por. | |P. Pietrasz, Komentarz do art. 162 ustawy - Ordynacja podatkowa, LEX). | W sprawie spór w istocie dotyczy wyłącznie wskazanej kwestii prawidłowości doręczenia pełnomocnikowi skarżącego decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...]. W tym zakresie należy wskazać, że zgodnie z art. 145 § 1 o.p. pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Według § 2, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Przepis art. 148 § 1 o.p. stanowi, że pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Pisma mogą być również doręczane w siedzibie organu podatkowego oraz w miejscu pracy adresata - osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji (§ 2 art. 148 o.p.). Przepis art. 148 o.p. reguluje doręczanie pism osobom fizycznym, w tym także pełnomocnikom. W świetle § 2 tego artykułu w miejscu pracy adresata, oprócz doręczenia właściwego, można również dokonać doręczenia zastępczego osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji. Podstawowe znaczenie w doręczeniu ma pokwitowanie, czyli pisemne potwierdzenie odbioru pisma. Jest to bowiem dowód doręczenia. W kontrolowanej sprawie w dniu [...] marca 2014 r. przesłano do pełnomocnika skarżącego - radcy prawnego B. M., za pośrednictwem poczty, za pokwitowaniem, dwie decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2014 r. ([...] i [...]). Umieszczenie w jednej przesyłce dwóch decyzji zostało odnotowane zarówno na kopercie, jak również na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Na kopercie, w której przesłano rozstrzygnięcia wpisano dwa numery decyzji, natomiast na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki oprócz wpisania dwóch numerów decyzji odnotowano, że przesyła się dwie decyzje. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki znajduje się data i podpis osoby dokonującej odbioru przesyłki. Jak wynika z odręcznych zapisów na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki wyżej wymienione decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w B. odebrane zostały w dniu [...] marca 2014 r. przez K. M. W pierwszej kolejności należy wskazać, że dopuszczalne jest wysyłanie przez organ podatkowy kilku pism w jednej przesyłce. Istotnym przy tym jest to, by nadawca fakt ten opisał na zwrotnym potwierdzeniu odbioru i na kopercie. Wymóg ten został spełniony w okolicznościach niniejszej sprawy. Jak wskazano powyżej, na kopercie i na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki wpisano dwa numery decyzji, nadto na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki odnotowano, że przesyła się dwie decyzje. Wskazany sposób oznaczenia, zdaniem Sądu, w sposób wystarczający wskazuje, że przesłana koperta zwierała dwie decyzje. Kwestionowanie zawartości tej przesyłki można by uznać za skuteczne jedynie w chwili jej odbioru, poprzez zgłoszenie zastrzeżeń doręczycielowi. W przedmiotowej sprawie sytuacja taka nie zaistniała. Osoba dokonująca odbioru przesyłki na zwrotnym potwierdzeniu odbioru potwierdziła bowiem otrzymanie obu pism. Zdaniem Sądu nie ma podstaw do zakwestionowania dowodu w postaci zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki. Dokument ten zawiera wszystkie przewidziane prawem elementy niezbędne do stwierdzenia skuteczności doręczenia decyzji z dnia [...] marca 2014 r. nr [...]. W szczególności dokument ten odpowiada wymogom z § 21 ust. 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego (Dz. U. z 2013 r., poz. 545 ). W dacie doręczenia osoba dokonująca odbioru przesyłki potwierdziła jej odbiór własnoręcznym podpisem ze wskazaniem daty odbioru. Przedmiotowe zapisy są czytelne i pozwalają na identyfikację osoby dokonującej zapisów z imienia i nazwiska oraz odczytanie daty odbioru przesyłki. Dokonując oceny skuteczności doręczenia nie sposób pominąć, że pełnomocnik skarżącego nie kwestionuje otrzymania przesłanej tą samą przesyłką decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...]. Od decyzji tej w dniu 1 kwietnia 2014 r. strona złożyła odwołanie. Mamy zatem do czynienia z sytuacją, w której pełnomocnik skarżącego kwestionuje dowód doręczenia przesyłki, w postaci zwrotnego potwierdzenia odbioru, jedynie odnośnie jednego z doręczonych nią pism, nie stawia takich zarzutów wobec prawidłowości doręczenia drugiego pisma. Jest to postępowanie o tyle niekonsekwentne, że w istocie podważa trafność argumentacji podnoszonej w niniejszej sprawie odnośnie braku skutecznego doręczenia decyzji z dnia [...] marca 2014 r. nr [...]. Argumentacja ta ma bowiem charakter czysto teoretyczny. Należy zgodzić się z organem podatkowym, że prawidłowości doręczenia stronie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. nie podważają przedstawione wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania dokumenty w postaci pisemnych oświadczeń podpisanych przez K. M., M. K., . P. i R. M. oraz kserokopii fragmentu książki korespondencyjnej Kancelarii. Oświadczenie K. M. potwierdza, że to ona w dniu [...] marca 2014 r. odebrała przesyłkę pochodzącą od Dyrektora Izby Skarbowej w B. Oświadczenie te przedstawia także sposób dokumentowania odbioru korespondencji w Kancelarii, co nie pozwala jednak wykluczyć, że w tym zakresie doszło do nieprawidłowości. A. P. i R. M. oświadczyli, że przygotowywali wyłącznie odwołanie od decyzji dotyczącej wznowienia postępowania w sprawie podatku dochodowego z 2003 r. Oświadczenie M. K. wskazuje, że B. M. w dniu [...] marca zwrócił siędo niej o wyjaśnienie stanu sprawy dotyczącej wznowienia postępowania w sprawie podatku od towarów i usług za 2003 r. Po nieudanej próbie uzyskania informacji telefonicznie, w dniu 23 czerwca 2014 r. w siedzibie Izby Skarbowej w B. została poinformowana o wydaniu i wysłaniu decyzji w tej sprawie. Z kolei w księdze korespondencji Kancelarii zawarto zapis "decyzja w sprawie M. K." oraz wskazano dwa numery decyzji. Przedstawione dokumenty nie dowodzą zatem, że pracownik pełnomocnika skarżącego w dniu [...] marca 2014 r. nie odebrał decyzji z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], w szczególności nie podważają dowodu w postaci zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki, który takie doręczenie potwierdza. W sprawie należy podkreślić, że skarżący w postępowaniu podatkowym był reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika – radcę prawnego. Wobec takiego podmiotu uzasadnione jest stawianie wyższych wymogów w zakresie staranności przy wykonywaniu obowiązków związanych z reprezentowaniem strony. Niewątpliwie w sytuacji otrzymania koperty zwierającej dwa numery decyzji (co wynikało także ze zwrotnego potwierdzenia odbioru), powinien on niezwłocznie podjąć działania mające na celu wyjaśnienie ewentualnych wątpliwości związanych z odbieraną korespondencją. W sprawie pracownik pełnomocnika skarżącego w dniu [...] marca 2014 r. potwierdził odbiór dwóch decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. Datę odbioru, tj. [...] marca 2014 r. należy zatem uznać za datę uzyskania przez pełnomocnika wiedzy o wydaniu przez organ decyzji nr [...]. Nie ma natomiast znaczenia, co następnie stało się ze wskazaną decyzją. Rację ma organ, że w sprawie nie było podstaw do uwzględnienia wniosku o przesłuchanie w charakterze świadków K. M., M. K., A. P. i R. M. Dowód ten miał służyć jedynie potwierdzeniu okoliczności przedstawionych w oświadczeniach ww. osób, dołączonych do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Okoliczności przedstawione w oświadczeniach, jak wskazano powyżej, zostały poddane ocenie organu i nie było potrzeby przeprowadzania kolejnego dowodu w tym zakresie. Decyzja Dyrektor Izby Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] została zatem doręczona w dniu [...] marca 2014 r. Zgodnie z art. 223 § 2 pkt 1 o.p., odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. W przedmiotowej sprawie termin ten upłynął z dniem 1 kwietnia 2014 r. Ostatecznie odwołanie zostało wniesione za pośrednictwem poczty dopiero w dniu [...] czerwca 2014 r., czyli po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia. W sprawie zaistniała zatem przesłanka w postaci uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] nie mógł jednak zostać uwzględniony, ponieważ wnioskujący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi. Warunek braku zawinienia w uchybieniu terminowi należy oceniać w kategoriach zachowania przez zainteresowanego reguł starannego działania. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2000 r., III SA 1716/99, LEX nr 45409). Jakiekolwiek niedbalstwo zainteresowanego w zasadzie dyskwalifikuje możliwość przywrócenia terminu. W odniesieniu do osób, które z racji wykonywanego zawodu występują jako pełnomocnicy stron, należy przyjąć, że osoby te są zobowiązane do szczególnej staranności przy wykonywaniu powierzonego zlecenia, a zatem ocena, czy dochowali reguł starannego działania, winna być dokonywana w oparciu o odpowiednio wysokie kryteria (wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 1999 r., I SA/Gd 745/98, LEX nr 42023). Trzeba w końcu wskazać, że to osoba zainteresowana ma uprawdopodobnić brak swej winy, czyli powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała cały czas, aż do upływu ostatniego dnia terminu. W przedmiotowej sprawie wnioskodawca występując o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wskazał jedynie, że strona nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, bowiem nie posiadała wiedzy o tym, że decyzja z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] miała być doręczona przesyłką odebraną w dniu [...] marca 2014 r. Wiedzę taką pełnomocnik uzyskał dopiero w dniu 18 czerwca 2013 r. Jak już wskazano powyżej, zarówno koperta, jak i zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki, którą doręczono sporną decyzję zawierały informację o przesłaniu dwóch decyzji, a jej odbiór pracownik pełnomocnik skarżącego potwierdził na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. W sprawie nie podważono tych ustaleń. Okoliczności te wskazują, że pełnomocnik skarżącego od dnia [...] marca 2014 r. posiadał wiedzę o wydaniu decyzji nr [...] i decyzją tą dysponował. Nie ma zatem podstaw by uznać, że wiedzę o wydaniu decyzji uzyskał dopiero w dniu 18 czerwca 2014 r. Przedstawiona argumentacja może zmierzać do kwestionowania faktu doręczenia decyzji nr [...] (w tym zakresie została oceniana przez organ jako nieprzekonująca), a nie do uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Skoro bowiem profesjonalny pełnomocnik odebrał decyzję, nie można uznać, że nie ponosi winy w tym, że nie złożył w terminie odwołania od tej decyzji, ponieważ następnie decyzje tę w nieokreślony sposób utracił. Takie postępowanie świadczy bowiem o braku po jego stronie należytej staranności. W świetle przedstawionych okoliczności niezasadne są zarzuty naruszenia art. 122, art. 187 § 1 i art. 180 § 1 o.p. W sprawie podjęto wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Wyczerpującej ocenie poddano cały materiał dowodowy, w tym twierdzenia, wnioski i dowody przedstawione przez stronę. Ocena ta mieści się w granicach wyznaczonych przez zasadę swobodnej oceny dowodów, jest zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Trafności stanowiska organu nie może podważać wyłącznie fakt, że jest ono niezgodne z oczekiwaniami strony. W tym stanie rzeczy Dyrektor Izby Skarbowej w B. w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo odmówił przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...]. Mając powyższe na uwadze, Sąd nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł o jej oddaleniu.