I SA/Bk 479/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Świętochowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013 w pomniejszonej wysokości oddala skargę. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. w sprawie przyznania W. B. płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości na rok 2013 w wariancie 2.2 do powierzchni 4,52 ha oraz odmowy przyznania płatności do wariantów 4.1 i 5.1. Z decyzji wynika, że Skarżący złożył [...] maja 2013 r. kontynuacyjny wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013, w którym zadeklarował pakiet 2 - Rolnictwo ekologiczne, wariant 2.2 - Uprawy rolnicze (w okresie przestawiania) na powierzchni 9,32 ha, pakiet 4 - Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000, wariant 4.1 - Ochrona siedlisk lęgowych ptaków na powierzchni 2,89 ha i pakiet 5 - Ochrona zagrożonych gatunków ptakowi i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000, wariant 5.1 - Ochrona siedlisk lęgowych| ptaków na powierzchni 1,66 ha. Zobowiązanie rolnośrodowiskowe Skarżący podjął w 2012 r. na podstawie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na łata 2007-2013 (Dz. U. nr 33, poz. 262 ze zm.) w zakresie pakietu 2. Rolnictwo ekologiczne, wariant 2.2 - Uprawy rolnicze (w okresie przestawiania) na działkach rolnych D, EA, EB o łącznej powierzchni 4,52 ha oraz wariant 2.4 Trwałe użytki zielone (w okresie przestawiania) na działkach rolnych A, B, C, F, G, H o łącznej powierzchni 9,35 ha (decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej). W maju 2013 r. Skarżący wycofał zobowiązanie wynikające z wariantu 2.4 pakietu 2 i dokonał dobrowolnego zwrotu uzyskanej dotacji ekologicznej. Organy ustaliły, że składając wniosek o płatność w 2013 r. Skarżący dokonał zmiany deklaracji wariantów w stosunku do podjętego w 2012 r. zobowiązania rolnośrodowiskowego w zakresie wariantów 2.2 i 2.4. Deklarowaną w 2012 r. w wariancie 2.4 działkę rolną A o powierzchni 1,60 ha i działkę rolną H o powierzchni 1,29 zadeklarował w pakiecie 4. Natomiast zgłoszone do płatności w 2012 r. działki rolne F o powierzchni 0,66 ha i G o powierzchni 1,00 ha zadeklarował w pakiecie 5. Jednocześnie, działki rolne B o powierzchni 0,30 ha i C o powierzchni 4,50 ha – deklarowane wcześniej do pakietu 2.4, Skarżący zadeklarował w 2013 r. w wariancie 2.2, zmniejszając tym samym powierzchnię trwałych użytków zielonych w gospodarstwie. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR przywołał przepisy § 6 ust. 1, § 9 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 361 ze zm.) oraz art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 i art. 45 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. Wskazał, że wśród dopuszczalnych zmian zobowiązania rolnośrodowiskowego w § 6 ust. 1 nie wskazano zmiany polegającej na zaprzestaniu realizacji wariantu trzeciego lub czwartego pakietu 2. Należy zatem uznać, że niedopuszczalna jest zmiana zobowiązania rolnośrodowiskowego dokonana przez Skarżącego w 2013 r. Nawet w sytuacji gdy rolnik zaprzestaje realizacji wariantu 2.4, zwracając środki otrzymane z tytułu dotychczasowej realizacji tego wariantów, nadal jest związany podjętym 5-letnim zobowiązaniem rolnośrodowiskowym w zakresie tego wariantu. Rolnik przystępując do programu rolnośrodowiskowego dobrowolnie podejmuje 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe, o którym mowa w art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 (zgodnie z § 2 ust. 1 pkt. 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego), które zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego nie podlega zmianie w trakcie jego realizacji, z wyjątkiem zmian wymienionych w pkt. 1-9 powyższego przepisu. Przepisy rozporządzenia rolnośrodowiskowego nie dają podstaw do zmian zobowiązania w innym zakresie niż ten, o którym mowa w § 6 rozporządzenia. W przedmiotowej sprawie deklarację wariantu 4.1 i 5.1 oraz zwiększenie powierzchni w wariancie 2.2 w roku 2013 należy rozpatrywać jako zmianę dotychczas realizowanego zobowiązania, jednakże rozpatrując stan faktyczny, dokonana zmiana jest niezgodna z § 6 rozporządzenia, zatem płatność rolnośrodowiskowa została przyznana do powierzchni 4,52 ha w wariancie 2.2 (tj. do powierzchni, na której zostało podjęte w 2012 r. zobowiązanie rolnośrodowiskowe). Natomiast do wariantów 4.1 i 5.1. płatność nie została przyznana. W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie zachowano występujących w gospodarstwie rolnym trwałych użytków zielonych, dlatego też doszło do naruszenia § 4 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Zastosowano więc § 38 ust. 6 ww. rozporządzenia i zmniejszono kwotę płatności o 20 %. Organ za niewiarygodne uznał wyjaśnienia Skarżącego w zakresie wycofania się z realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego podjętego w 2012 r. W odwołaniu strona wskazała na chorobę, a we wcześniejszym oświadczeniu powołała się na świadome wycofanie wariantu 2.4 z uwagi na brak możliwości jego łączenia na tym samych gruncie z wariantem 4.1. Ponadto odnosząc się do argumentacji, że zmiana nastąpiła na najbardziej rygorystyczne zobowiązanie organ odwoławczy podniósł, że rolnictwo ekologiczne w ramach programu wymaga spełnienie bardziej rygorystycznych wymogów dotyczących ekologicznych metod produkcji (system kontroli i certyfikacji oraz nadzór Inspekcji Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych). Zdaniem Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR przedłożone przez Skarżącego pismo jednostki certyfikującej przedstawia szczegółowe dane w odniesieniu do działek wskazanych we wniosku o przyznanie płatności na 2013 r. Przedmiotowe oświadczenie jest uszczegółowieniem w stosunku do danych zawartych w wykazie otrzymanym z jednostki certyfikującej, w którym wykazane zostały tylko powierzchnie dla grup upraw rolniczych (w okresie przestawienia) – 9,32 ha i trwałych użytków zielonych (w okresie przestawienia) – 5,03 ha, które spełniły wymagania dotyczące produkcji ekologicznej. Dane te zostały uwzględnione w postępowaniu, zatem pismo jednostki certyfikującej dołączone do odwołania nie wnosi nic nowego do sprawy. W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r., który dotyczy obniżek i wykluczeni przewidzianych w rozdziałach I i II. Rozdział I odnosi się do niezgłoszonych obszarów, zaś rozdział II do ustaleń w zakresie kryteriów kwalifikowalności. Rozstrzygnięcie tej sprawy wynikało natomiast z przepisów krajowego rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Zaskarżając powyższą decyzję do Sądu, Skarżący zarzucił naruszenie art. 9 i 10 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 21 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. 2013, poz. 173). Skarżący podniósł, że nie był informowany o przebiegu postępowania, ani też nie wezwano go do złożenia jakichkolwiek wyjaśnień. Nie mógł zatem wnieść nowych dowodów w sprawie podczas, gdy rozpoczął odtwarzanie pełnej dokumentacji medycznej dokumentującej, że od jesieni 2012 r. do końca zimy 2012-2013 r. nie był w stanie samodzielnie prowadzić gospodarstwa rolnego. To właśnie w tym okresie nastąpiło wyoranie trwałych użytków zielonych zadeklarowanych na działkach B i C. Fakt wystąpienia długiej niezdolności do samodzielnego prowadzenia gospodarstwa rolnego sprawia, że powinna być zastosowana siła wyższa i zobowiązanie podjęte w 2012 r. całkowicie anulowane. Skarżący uznał ponadto, że skoro zwrócił dobrowolnie dotację ze względu na zły stan zdrowia, to ustało zobowiązanie, a tym samym wniosek z 2013 r. nie był wnioskiem kontynuacyjnym tylko rozpoczynającym nowe zobowiązanie rolnośrodowiskowe, bardziej przyjazne dla środowiska, ponieważ obejmujące ochronę cennych siedlisk lęgowych ptaków oraz rolnictwo ekologiczne na terenie całego gospodarstwa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, które mogło być podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji Dyrektora Oddziału ARiMR w Ł. oraz decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. Spór w niniejszej sprawie dotyczy stwierdzonych przez organ nieprawidłowości dotyczących dokonania zmiany deklaracji wariantów w stosunku do podjętego w 2012 r. zobowiązania rolnośrodowiskowego w zakresie wariantów 2.2 i 2.4, skutkiem czego organy wydały decyzje o przyznaniu skarżącemu płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości, na mocy których przyznano płatność rolnośrodowiskową w wariancie 2.2 do powierzchni 4, 52 ha oraz odmówiono przyznania płatności do wariantów 4.1 i 5.1 Pomoc finansowa w postaci płatności rolnośrodowiskowej z udziałem środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich przewidziana jest w ramach realizacji Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich określonego w art. 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE z 2005 r., Nr L 277, s. 1). Warunki i tryb przyznawania, wypłaty oraz zwracania tej pomocy określa ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. z 2013 r., poz. 173). Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, pomoc jest przyznawana na wniosek osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej. Wnioskodawca zatem sam określa treść swojego żądania, a decyzję w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej organ ARiMR wydaje w oparciu o dane podmiotowe i przedmiotowe podane we wniosku. Realizacja zobowiązania środowiskowego podlega kontroli (art. 30 i art. 31 ustawy). Z kolei w myśl art. 5 ust. 1 pkt 14 ustawy, realizacja Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich obejmuje między innymi działanie "Program rolnośrodowiskowy". Szczegółowe warunki i tryb przyznawania, wypłaty oraz zwracania pomocy w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" określone zostały przepisami rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2013 r., poz. 361 ze zm., dalej powoływane jako rozporządzenie rolnośrodowiskowe). Płatność rolnośrodowiskową przyznaje się rolnikowi, który obok innych warunków przyznania płatności rolnośrodowiskowej (określonych w § 2 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia rolnośrodowiskowego), realizuje 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe, o którym mowa w art. 39 rozporządzenia nr 1698/2005, obejmujące wymogi wykraczające ponad podstawowe wymagania w ramach określonych pakietów i ich wariantów, które zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego nie podlega zmianie w trakcie jego realizacji, chyba że przepisy rozporządzenia dopuszczają takiej zmiany. Jednocześnie prawodawca wskazał przykładowo w pkt 1 -9 tego przepisu, które przypadki zmiany zobowiązania są dopuszczalne. Wśród nich nie wymieniono zmiany będącej przedmiotem złożonego w tej sprawie wniosku. Ponadto wskazać należy, że stosownie do § 9 rozporządzenia rolnośrodowiskowego płatność rolnośrodowiskowa jest przyznawana w ramach dowolnej liczby pakietów, z tym że m.in. warianty trzeci lub czwarty pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 2 (Pakiet 2. Rolnictwo ekologiczne) nie mogą być realizowane równocześnie na tych samych gruntach rolnych z wariantami pakietów wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 4 lub 5 (Pakiet 4. Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000 lub Pakiet 5. Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000). Wskazane przepisy potwierdzają niedopuszczalność zmiany zobowiązania rolnośrodowiskowego w zakresie objętym wnioskiem Skarżącego z dnia [...] maja 2013 r., a co za tym idzie Sąd uznaje za prawidłowe stanowisko organów rozstrzygających w sprawie. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie, nie zachodzą przesłanki odstąpienia od zwrotu wskazanej płatności, w zakresie wystąpienia siły wyższej (lub innej wyjątkowej okoliczność), o których mowa w o których mowa w art. 47 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), (DZ. UE. L. 2006.368.15 ze zm.), lub § 45 rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Stosownie do art. 47 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW): 1. Państwa członkowskie mogą uznać w szczególności następujące kategorie siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności, w których nie będą wymagać częściowego lub pełnego zwrotu pomocy otrzymanej przez beneficjenta: śmierć beneficjenta, długotrwała niezdolność beneficjenta do wykonywania zawodu, wywłaszczenie dużej części gospodarstwa, jeśli takiego wywłaszczenia nie można było przewidzieć w dniu podjęcia zobowiązania, katastrofa naturalna poważnie dotykająca grunty gospodarstwa, wypadek powodujący zniszczenie budynków dla zwierząt gospodarskich, choroba epizodyczna dotykająca część lub całość należącego do rolnika żywego inwentarza; 2. Przypadki siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności są zgłaszane przez beneficjenta lub przez upoważnioną przez niego osobę na piśmie właściwemu organowi, wraz z odpowiednimi dowodami wystarczającymi dla właściwych organów, w ciągu 10 dni roboczych od dnia, w którym beneficjent lub upoważniona przez niego osoba są w stanie dokonać tej czynności. W myśl § 45 rozporządzenia rolnośrodowiskowego wskazane zostały kategorie siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności innych niż wymienione w przepisach rozporządzenia nr 1974/2006, w przypadku których zwrot płatności nie jest wymagalny: 1. wywłaszczenie części nieruchomości, jeżeli takiego wywłaszczenia nie można było przewidzieć w dniu rozpoczęcia realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego, uniemożliwiające dalszą realizację tego zobowiązania; 2. zmianę zasięgu obszarów objętych programami działań mającymi na celu ograniczenie odpływu azotu ze źródeł rolniczych na obszarach szczególnie narażonych lub zmiana tych programów; 3. utratę posiadania gruntów rolnych, na których powinno być realizowane zobowiązanie rolnośrodowiskowe, w wyniku scalenia gruntów dokonanego na podstawie przepisów o scalaniu i wymianie gruntów; 4. wystąpienie okoliczności określonych w § 7 ust. 2 lub 3 - w przypadku pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 4 lub 5; 5. śmierć posiadanego przez rolnika zwierzęcia rasy lokalnej, za którą rolnik nie ponosi odpowiedzialności - w przypadku realizacji pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 7; 6. usunięcie posiadanego przez rolnika zwierzęcia rasy lokalnej z programu ochrony zasobów genetycznych danej rasy z przyczyn niezależnych od rolnika - w przypadku realizacji pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 7; 7. określenie obszaru, na którym dotychczas było realizowane zobowiązanie rolnośrodowiskowe, jako obszaru zagrożonego erozją wodną, o którym mowa w przepisach o minimalnych normach - w przypadku realizacji pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 8; 8. inna okoliczność, której nie można było przewidzieć w dniu rozpoczęcia realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego, mająca wpływ na realizację zobowiązania rolnośrodowiskowego i będąca wynikiem przyczyn niezależnych od rolnika. Skarżący zwolnienie lekarskie za okres od dnia [...] października 2012 r. do dnia [...] grudnia 2012 r. przedłożył wraz z odwołaniem od decyzji z dnia [...] maja 2014 r. (złożonym w organie w dniu [...] maja 2014 r.), co powoduje, że nie spełniona została przesłanka złożenia owych dokumentów w ciągu 10 dni roboczych od dnia w którym skarżący bądź też osoba przez niego upoważniona mogła dokonać tej czynności. Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania. W tym zakresie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba, że przepisy ustawy stanowią inaczej. Stosownie do art. 21 ust. 2 ww. ustawy w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: (1) stoi na straży praworządności; (2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; (3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; (4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Według art. 21 ust. 3 ww. ustawy strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W postępowaniu w sprawach dotyczących płatności obowiązują zatem odmienne zasady od zasad ogólnych stosowanych w postępowaniach prowadzonych na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W szczególności w przywołanych przepisach obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia przez organ całego materiału dowodowego określony w art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. został ograniczony jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Przy czym chodzi tu przede wszystkim o dowody wskazane we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę i ewentualnie innych uczestników postępowania. Organy nie mają natomiast obowiązku działania z urzędu i aktywnego poszukiwania dowodów. To na stronie oraz innych osobach uczestniczących w tym postępowaniu ciąży obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek, ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Organy są obowiązane do przestrzegania zasady swobodnej oceny dowodów zawartej w art. 80 K.p.a. W postępowaniu w sprawie przyznania płatności nie można generalnie wyłączyć obowiązków organu wynikających z 9 i 10 K.p.a., są one jednak dalece ograniczone. W szczególności organ nie z urzędu, a na wniosek strony, udziela jej niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków. Również jedynie na żądanie strony zapewnia jej czynny udział w postępowaniu. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że organ w kontrolowanym postępowaniu wypełnił przedstawione powyżej wymagania. Organ w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały zgromadzony materiał dowodowy. Poddał ocenie wniosek Skarżącego o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013 w zestawieniu z wnioskiem i decyzją o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej na 2012 rok. Organ odniósł się również do zastrzeżeń przedstawionych przez Skarżącego w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Ocena zebranych dowodów jest przekonująca, zgodna z wymogami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. W decyzji wyjaśniono powody nieuwzględniania argumentacji prezentowanej przez stronę. Z akt sprawy nie wynika, aby Skarżący występował do organu z wnioskiem o udzielenie mu niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, jak też, że organ udzielił stronie błędnych pouczeń. Skarżący składając wniosek o przyznanie płatności złożył natomiast oświadczenie, że znane są mu zasady przyznawania płatności oraz udzielanej pomocy finansowej, zobowiązał się też m.in. do niezwłocznego informowania ARiMR o każdym fakcie, który może mieć wpływ na należne lub nadmierne przyznanie płatności lub pomocy finansowej objętych wnioskiem o przyznanie płatności. W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r., który dotyczy obniżek i wykluczeni, przewidzianych w rozdziałach I i II ww. rozporządzenia. Rozdział I odnosi się do niezgłoszonych obszarów, zaś rozdział II do ustaleń w zakresie kryteriów kwalifikowalności. Rozstrzygnięcie tej sprawy wynikało natomiast z przepisów krajowego rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Mając powyższe na względzie, Sąd w oparciu o art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi.