I SA/Bk 479/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński,, sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 listopada 2019 r. sprawy ze skargi G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w związku z naruszeniem warunków zwolnienia od akcyzy wewnątrzwspólnotowego nabycia paliwa silnikowego przeznaczonego do użycia podczas transportu oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. W dniu [...] lipca 2017 r. funkcjonariusze P. Urzędu Celno – Skarbowego w B., przeprowadzając czynności procesowe, stwierdzili nieprawidłowości w przedsiębiorstwie prowadzonym pod firmą G. z siedzibą w S., polegające na zlewaniu paliwa ze zbiorników samochodów firmowych w latach 2012-2017. W związku z tym wszczęte zostało postępowanie karne skarbowe, w trakcie którego zabezpieczono materiały dotyczące stwierdzonych nieprawidłowości. W dniu [...] lipca 2018 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. wpłynął protokół z dnia [...] lipca 2018 r. sporządzony przez Naczelnika P. Urzędu Celno – Skarbowego w B., na okoliczność szczegółowej analizy w zakresie ustalenia szacunkowej ilości zlanego paliwa i jego pochodzenia w ww. przedsiębiorstwie, z uwzględnieniem miejsc, dat i ilości tankowań paliwa przed jego zlaniem. 2. Na podstawie materiałów przekazanych przez Naczelnika P. Urzędu Celno – Skarbowego w B., w dniu [...] lutego 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. wszczął postępowanie podatkowe nr [...]w zakresie określenia wysokości zobowiązania w podatku akcyzowym w związku z naruszeniem dnia [...] września 2015 r. warunków zwolnienia od akcyzy nabycia wewnątrzwspólnotowego paliwa silnikowego przeznaczonego do użycia podczas transportu w pojeździe o nr rejestracyjnym [...]. W toku postępowania włączono jako dowody materiały zgromadzone w aktach spraw: [...] i [...]. 3. W wyniku przeprowadzonego postępowania, decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. określił J.G. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą G. z siedzibą w S., wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, w związku z naruszeniem w dniu [...] września 2015 r. warunków zwolnienia od nabycia wewnątrzwspólnotowo paliwa silnikowego przeznaczonego do użycia podczas transportu w pojeździe o nr rejestracyjnym [...] w kwocie 94 zł z terminem płatności na dzień 26 października 2015 r. Organ I instancji ustalił, że funkcjonariusze P. Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku stwierdzili fakt usunięcia w dniu [...] września 2015 r. 90 litrów oleju napędowego, ze zbiornika pojazdu o nr rejestracyjnym [...]. W trakcie postępowania ustalono, że pojazd ten przebywał od [...] września 2015 r. do [...] września 2015 r. w trasie na terenie Unii Europejskiej. Na podstawie karty pracy kierowcy stwierdzono, że zatankował on [...] września 2015 r na terenie Luksemburga 770 litrów paliwa do tego pojazdu. Z kolei w wyniku przesłuchania świadka D. G. organ ustalił, że w ww. przedsiębiorstwie przyjęta była zasada, zgodnie z którą wracający z kursu na bazę kierowcy, na terenie zakładu dotankowują pojazdy do pełna. W przypadku ww. pojazdu, na podstawie karty pracy kierowcy i listy tankowań, stwierdzono, że po powrocie na teren zakładu [...] września 2015 r. kierowca S. T. zlał 90 litrów oleju napędowego, zakupionego na terenie Luksemburga, zwolnionego od akcyzy na zasadzie art. 33 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i ust. 5 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. 2018 r., poz. 1114 ze zm., dalej jako: "u.p.a."). Na podstawie powyższego, organ I instancji stwierdził, że w sprawie doszło do naruszenia warunku określonego w art. 33 ust. 5 pkt 2 u.p.a. w stosunku do 90 litrów oleju napędowego. Za dzień powstania obowiązku podatkowego uznano dzień [...] września 2015 r., tj. dzień, w którym został usunięty olej napędowy ze zbiornika ww. pojazdu. W konsekwencji organ uznał, że J.G. prowadzący ww. przedsiębiorstwo, dokonał czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, jednak nie złożył w ustawowym terminie deklaracji dla podatku akcyzowego oraz nie dokonał, w ustawowym terminie, zapłaty podatku akcyzowego z tytułu naruszenia warunków zwolnienia od akcyzy 90 litrów oleju napędowego. Stosując stawkę na wyroby energetyczne wynikającą z art. 89 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 89 ust. 1a u.p.a. wynoszącą 1.171 zł / 1000 litrów, organ ustalił wysokość zobowiązania podatkowego na 94 zł. 4. Po rozpatrzeniu odwołania J.G. od ww. decyzji, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. (dalej: "DIAS") decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy w pierwszej kolejności wyjaśnił, że obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym ma charakter obiektywny, co oznacza, że powstaje wyłącznie w przypadku zaistnienia ustawowych przesłanek opodatkowania, tak podmiotowych i przedmiotowych. Jeżeli zatem w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna, niż wykazana w deklaracji, to wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Następnie organ przywołał przepisy mające zastosowanie w przedmiotowej sprawie tj. art. 8 ust. 1 pkt 4, art. 33 ust. 1, 2 i 5 oraz art. 88 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 6 u.p.a., a kolejno ustalił, że w dniu [...] września 2015 r. skarżący w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, naruszył warunki zwolnienia od akcyzy nabytego wewnątrzwspólnotowo oleju napędowego, przewożonego w zbiorniku pojazdu drogowego o numerze rejestracyjnym [...], przez usunięcie tego oleju napędowego ze zbiornika pojazdu. Dalej, powołując się na regulację art. 33 ust. 6 u.p.a., zgodnie z którą, w przypadku naruszenia warunków, o których mowa w art. 33 ust. 5 u.p.a., wysokość akcyzy określa się według stanu z dnia naruszenia tych warunków, a jeżeli tego dnia nie da się ustalić - z dnia stwierdzenia ich naruszenia, uznał, że w dniu [...] września 2015 r. z mocy prawa w stosunku do paliwa silnikowego - oleju napędowego w ilości 90 litrów, postało zobowiązanie podatkowe w akcyzie według obowiązującej stawki (tj. 1.171 zł za 1000 litrów). Powyższą konkluzję organ wyprowadził na podstawie bezspornego, jego zdaniem, stanu faktycznego sprawy, z którego wynika, że skarżący w ramach prowadzonej działalności gospodarczej użytkował samochód o nr rejestracyjnym [...]. W okresie od 14 września 2015 r. do [...] września 2015 r, ww. pojazdem realizowano usługi transportowe na terenie Unii Europejskiej. Samochód ten, kierowany przez S.T. wyjechał z S. w dniu [...] września 2015 r. (stan licznika 199.514 km) i po wykonaniu szeregu przewozów ładunków na terenie Unii Europejskiej wrócił do S. w dniu [...] września 2015 r. Po wykonaniu wskazanego przewozu, kierowca S. T. w dniu [...] września 2015 r. zlał z pojazdu 80 litrów oleju napędowego do podziemnego zbiornika znajdującego się na bazie firmy w S. Organ wskazał przy tym, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że przed wyjazdem w trasę na Białoruś czy do Rosji kierowcy nie tankują pojazdów do pełna, lecz tankują na Białorusi lub w Rosji. Kierowcy wracając ze wschodu tankują na wschodzie, a dotankowują na bazie. Zasada dotankowywanie do pełna pojazdów po powrocie z trasy i zdawanie samochodów z pełnymi zbiornikami służyła między innymi zapobieganiu nadużyciom i rozliczaniu zużycia paliwa. Powyższa praktyka obowiązywała wszystkich kierowców. DIAS doszedł do wniosku, że skarżący naruszył warunki zwolnienia od akcyzy paliwa silnikowego zakupionego w innym państwie członkowskim i przemieszczonego na teren kraju w zbiorniku ww. samochodu, tj. drugi z warunków zwolnienia, określonych w art. 33 ust. 5 u.p.a. (tj. usunięcie paliwa ze środka transportu, a czynność ta nie była uzasadniona naprawą środka transportu lecz działaniem biznesowym związanym z gospodarką paliwami prowadzoną przez skarżącego polegającą na rozliczaniu kierowców i używaniu tańszego paliwa zza granicy). W ocenie organu II instancji bezsporna jest również ilość paliwa, co do którego powstało zobowiązanie podatkowe. Wskazał przy tym, że ww. samochód wyjechał z bazy w S. w dniu [...] lutego 2015 r. z pełnym zbiornikiem. Pierwsze tankowanie na terytorium Polski miało miejsce w dniu [...] lutego 2015 r. w ilości 279 litrów. Kolejne tankowania miały miejsce w Luxemburgu w dniach: [...], [...] i [...] lutego 2015 r., w ilości: 855, 674 oraz 430 litrów. Po powrocie do bazy w dniu [...] września 2015 r. dokonano zlania 90 litrów paliwa. Zatem owe 90 litry pochodziły z nabycia wewnątrzwspólnotowego. W konsekwencji organ II instancji podtrzymał argumentację oraz wnioski zawarte w decyzji organu I instancji, uznając, że w sprawie zasadnie i prawidłowo określono stronie zobowiązanie w podatku akcyzowym z tytułu naruszenia warunków zwolnienia od akcyzy nabytego wewnątrzwspólnotowego paliwa silnikowego, usuniętego ze środka transportu. 5. Z powyższą decyzją nie zgodził się skarżący i w sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika skardze do tut. Sądu, zarzucił jej naruszenie: I) przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), tj.: 1) art. 33 ust. 6 u.p.a. przez jego bezpodstawne zastosowanie, a tym samym błędne uznanie, iż podatnik naruszył warunki, o których mowa w ust. 5 ww. przepisu, co doprowadziło do uznania za prawidłową decyzję organu I instancji, na mocy której określono kwotę podatku akcyzowego z tytułu importu przedmiotowego towaru, kiedy w rzeczywistości nie można zastosować art. 33 ust. 6 wobec skarżącego, gdyż podlega on zwolnieniu od akcyzy nabycia wewnątrzwspólnotowego paliw silnikowych przeznaczonych do użycia podczas transportu i przywożonych w standardowych zbiornikach; 2) art. 2 ust. 1 pkt. 1, art. 8 ust. 2 pkt 1b, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 14 ust. 1, art. 33 ust. 6, art. 88 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 6, art. 212 ust. 1 u.p.a. przez błędne zastosowanie, a tym samym utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję - bezpodstawnie obciążając podatnika podatkiem akcyzowym z tytułu importu towaru, co do którego podatek akcyzowy został już opłacony, przez co doszło do sytuacji podwójnego opodatkowania nabycia wewnątrzwspólnotowego wyrobów energetycznych. II) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.), tj.: 1) art. 120, 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 i art. 124 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.- Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm., dalej: "o.p.") przez dowolną, a nie swobodną, ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz brak wnikliwej analizy sprawy, co doprowadziło do: a) zaniechania ustalenia przez organ z jaką ilością paliwa w zbiorniku poszczególne ciągniki siodłowe wyjeżdżają "w trasę" oraz czy paliwo to zostało zużyte, czy też pozostawało w zbiorniku do daty powrotu pojazdu na teren RP, zaś, kierując się najdalej idącą ostrożnością procesową, skarżący wskazał, że nawet gdyby doszło do sytuacji, że część paliwa zatankowanego na terenie innego państwa nie zostało zużyte, to olej napędowy zatankowany na terenie RP uległ zmieszaniu z tym zatankowanym podczas realizacji frachtu, co uniemożliwia ustalenie czy to właśnie paliwo zatankowane poza granicami Polski pozostało w przedmiotowym zbiorniku; b) błędnego uznania, że podatnik nie spełnia warunków określonych w art. 33 ust. 1-5 u.p.a., przez co nie może zostać zwolniony od akcyzy w zakresie wewnątrzwspólnotowego nabycia paliw silnikowych przeznaczonych do użycia podczas transportu i przywożonych w standardowych zbiornikach, kiedy w rzeczywistości wszelkie dowody zebrane w sprawie - w szczególności dokumenty dobrowolnie złożone przez samego podatnika, zeznania przesłuchanych świadków w osobach pracowników, jak i funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej, a także wyniki czynności sprawdzających prowadzonych na terenie przedsiębiorstwa G., m.in. protokół oględzin, wskazują na to, że paliwo: (-) było wykorzystywane wyłącznie przez środek transportu, którym zostało przywiezione, (-) nie zostało usunięte z tego środka transportu, a jedynie zlane do zbiornika zastępczego w celu sprawdzenia ilości zużytego paliwa podczas trasy, (-) nie zostało odpłatnie lub nieodpłatnie odstąpione przez osobę korzystającą ze zwolnienia, w związku z czym podatnik podlega zwolnieniu od podatku akcyzowego nabycia wewnątrzwspólnotowego paliwa silnikowego przywiezionego podczas transportu w standardowym zbiorniku przedmiotowego pojazdu. Mając na uwadze tak sformułowane zarzuty, autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. 6. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: 1. Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania. 2. Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja dotycząca określenia podatku akcyzowego w postaci oleju napędowego wprowadzonego na obszar celny Unii w zbiorniku pojazdu należącego do firmy prowadzonej przez skarżącego. 3. W ocenie sądu organ prawidłowo ustalił, że w firmie skarżącego panował wielokrotnie powtarzany proceder - ze zbiorników pojazdów należących do firmy G. z S. usuwane było paliwo przywiezione spoza Unii Europejskiej, zwolnione wcześniej z należności przywozowych. Bezpośrednimi dowodami potwierdzającymi te fakty były karty pracy kierowców. Każdy kierowca wyjeżdżający w trasę określonym pojazdem dokumentował na karcie swoje imię i nazwisko, numer rejestracyjny pojazdu, trasę przejazdu wraz z datą rozpoczęcia przejazdu, fakty tankowania, zlewania paliwa z baku pojazdu oraz dodatkowe koszty, jakie poniósł podczas podróży. Wszystkie przypadki tankowania i zlewania paliwa na bazie Skarżącego były również rejestrowane w elektronicznej ewidencji prowadzonej na te potrzeby. Fakt zakupu paliwa poza obszarem Unii potwierdzały przedłożone faktury. Czynności procesowe w postępowaniu karnym skarbowym ujawniły szczegóły procederu zlewania paliwa, jaki odbywał się u Skarżącego. W firmie G. funkcjonował mechanizm postępowania z paliwem znajdującym się w zbiornikach pojazdów ciężarowych, należących do taboru Skarżącego. Do pojazdów wyjeżdżających w podróż służbową do Rosji, bądź na Białoruś bezpośrednio przed wyjazdem tankowana była na bazie niewielka ilość paliwa, wystarczająca na pokonanie trasy z bazy firmy do granicy Unii z Białorusią. Na Białorusi kierowca dotankowywał określoną ilość paliwa, która umożliwiała poruszanie się środka transportu po tym kraju. Po wjeździe na obszar Rosji następowało ponowne, zazwyczaj dwu lub trzykrotne tankowanie paliwa. W drodze powrotnej, przed granicą Białorusi z Unią następowało ostatnie tankowanie "do pełna". Po powrocie do przedsiębiorstwa następowało ponowne tankowanie pojazdu "do pełna" paliwem znajdującym się na bazie. Następnie, w zależności od tego, dokąd miał udać się dany pojazd w kolejną podróż służbową, następowało zlanie paliwa w określonej ilości. Jeżeli następna podróż miała odbyć się na terytorium Polski lub do innego kraju Unii Europejskiej, zlewano taką ilość paliwa, aby pozostające w baku pojazdu paliwo wystarczyło na tę podróż. Natomiast w przypadku następnego kursu do Rosji lub na Białoruś, zlewano większość znajdującego się w baku paliwa, pozostawiając tylko taką ilość, która umożliwi dotarcie pojazdu na obszar Białorusi. Proceder ten był zorganizowany za wiedzą Skarżącego. Jak trafnie wskazał organ, świadczy o tym przygotowana infrastruktura znajdująca się na bazie: zbiorniki na paliwo o dużej objętości, zainstalowany dystrybutor wskazujący dokładne ilości zlewanego i tankowanego paliwa, zintegrowany z programem komputerowym umożliwiającym przeniesienie danych z licznika dystrybutora do ewidencji elektronicznej, a także zatrudnianie pracownika, którego obowiązkiem było między innymi kontrolowanie zgodności ilości paliwa wykazanej w ewidencji elektronicznej z zapisami kierowców w ich kartach pracy. Zeznania przesłuchanych w charakterze świadka pracowników firmy G. wskazują na ponowne tankowanie paliwa z ogólnego firmowego zbiornika, ale nie dowodzą, że pojazdy były tankowane tym samym paliwem i taką samą ilością z jaką wróciły do bazy. Rozbieżności w datach dotankowywania i zlewania paliwa przeczą twierdzeniu Skarżącego, że nie wystąpił element "przechowywania" paliwa w podziemnym zbiorniku znajdującym się na terenie bazy przedsiębiorstwa. Nie znajduje zatem potwierdzenia argument, że wypompowanie paliwa miało na celu wyłącznie przetransportowanie go przez instalację sprawdzającą i było w tej samej ilości wykorzystane przez środek transportu, w którym zostało przywiezione. 4. Kontrolowana przez Sąd zaskarżona decyzja jest prawidłowa. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy w pierwszej kolejności wyjaśnił, że obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym ma charakter obiektywny, co oznacza, że powstaje wyłącznie w przypadku zaistnienia ustawowych przesłanek opodatkowania, tak podmiotowych i przedmiotowych. Jeżeli zatem w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna, niż wykazana w deklaracji, to wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Następnie organ przywołał przepisy mające zastosowanie w przedmiotowej sprawie tj. art. 8 ust. 1 pkt 4, art. 33 ust. 1, 2 i 5 oraz art. 88 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 6 u.p.a., a kolejno ustalił, że w dniu [...] września 2015 r. skarżący w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, naruszył warunki zwolnienia od akcyzy nabytego wewnątrzwspólnotowo oleju napędowego, przewożonego w zbiorniku pojazdu drogowego o numerze rejestracyjnym wskazanym w stanie faktycznym sprawy przez usunięcie tego oleju napędowego ze zbiornika pojazdu. Zgodnie z art. 33 ust. 6 u.p.a., w przypadku naruszenia warunków, o których mowa w art. 33 ust. 5 u.p.a., wysokość akcyzy określa się według stanu z dnia naruszenia tych warunków, a jeżeli tego dnia nie da się ustalić - z dnia stwierdzenia ich naruszenia, uznał, że w dniu [...] września 2015 r. z mocy prawa w stosunku do paliwa silnikowego - oleju napędowego w ilości 90 litrów, postało zobowiązanie podatkowe w akcyzie według obowiązującej stawki (tj. 1.171 zł za 1000 litrów). Powyższą konkluzję organ wyprowadził na podstawie bezspornego, jego zdaniem, stanu faktycznego sprawy, z którego wynika, że skarżący w ramach prowadzonej działalności gospodarczej użytkował samochód o nr rejestracyjnym [...]. W okresie od [...] września 2015 r. do [...] września 2015 r, ww. pojazdem realizowano usługi transportowe na terenie Unii Europejskiej. Samochód ten, kierowany przez S.T. wyjechał z S. w dniu [...] września 2015 r. (stan licznika 199.514 km) i po wykonaniu szeregu przewozów ładunków na terenie Unii Europejskiej wrócił do S. w dniu [...] września 2015 r. Po wykonaniu wskazanego przewozu, kierowca S.T. w dniu [...] września 2015 r. zlał z pojazdu 80 litrów oleju napędowego do podziemnego zbiornika znajdującego się na bazie firmy w S. Powyższe ustalenia zawarte w aktach sprawy nie budzą wątpliwości. Organ wskazał przy tym prawidłowo, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że przed wyjazdem w trasę na Białoruś czy do Rosji kierowcy nie tankują pojazdów do pełna, lecz tankują na Białorusi lub w Rosji. Kierowcy wracając ze wschodu tankują na wschodzie, a dotankowują na bazie. Zasada dotankowywanie do pełna pojazdów po powrocie z trasy i zdawanie samochodów z pełnymi zbiornikami służyła między innymi zapobieganiu nadużyciom i rozliczaniu zużycia paliwa. Powyższa praktyka obowiązywała wszystkich kierowców. Sąd doszedł do wniosku, że skarżący naruszył warunki zwolnienia od akcyzy paliwa silnikowego zakupionego w innym państwie członkowskim i przemieszczonego na teren kraju w zbiorniku ww. samochodu, tj. drugi z warunków zwolnienia, określonych w art. 33 ust. 5 u.p.a. (tj. usunięcie paliwa ze środka transportu, a czynność ta nie była uzasadniona naprawą środka transportu lecz działaniem biznesowym związanym z gospodarką paliwami prowadzoną przez skarżącego polegającą na rozliczaniu kierowców i używaniu tańszego paliwa zza granicy). 5. Sąd nie znajduje również podstaw do kwestionowania prawidłowości przeprowadzonego przez organy celne postępowania dowodowego i trafności oceny przeprowadzonych dowodów. W kontrolowanej sprawie podjęte zostały wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organy zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 188 o.p., bowiem z akt sprawy nie wynika, aby strona wnioskowała o przeprowadzenie dowodu, zaś organ takiego wniosku nie uwzględnił. Ocenie zebranego materiału dowodowego nie sposób zarzucić dowolności. Z wyrażonej w art. 191 o.p. zasady swobodnej oceny dowodów wynika, że organ podatkowy - przy ocenie stanu faktycznego - nie jest skrępowany żadnymi regułami ustalającymi wartość poszczególnych dowodów. Organ ten, według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych i wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne. Wyciągnięte w sprawie wnioski są logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione. Zaskarżona decyzja zawiera pełne uzasadnienie faktyczne i prawne. Poszczególne dowody poddano szczegółowej analizie i ocenie, dowody zostały także ocenione we wzajemnej łączności. Organ dokonał również oceny argumentów i dowodów przedstawianych przez stronę. Postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone w sposób budzący zaufanie do tych organów, które udzielały stronie niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Organy wyjaśniły też stronie zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy. Przeprowadzone postępowanie i podjęte rozstrzygnięcie w pełni odpowiadają przepisom postępowania oraz przepisom prawa materialnego. 6. Z powyższych względów, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), skargę jako niezasadną oddalono.