I SA/Bk 48/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] listopada 2007 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec i sierpień 2004 r. p o s t a n a w i a oddalić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.- Postanowieniem z 14 lutego 2008 r., sygn. akt I SA/Bk 48/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę W. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] listopada 2007 r., nr [...], wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec i sierpień 2004 r. Sąd stwierdził, że skarga ta była spóźniona. Skarżący odebrał decyzję organu drugiej instancji 10 grudnia 2007 r., zaś skargę złożył 10 stycznia 2008 r., tj. z uchybieniem 30 dniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – przywoływanej w dalszej części w skrócie "p.p.s.a." Powyższe postanowienie o zostało doręczone Skarżącemu 29 lutego 2008 r. Pismem z 6 marca 2008 r. Skarżący zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi na wspomnianą wyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. We wniosku stwierdził, że o uchybieniu terminu do złożenia skargi dowiedział się dopiero z postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi. Podniósł, że przy obliczaniu terminu nie korzystał z fachowej pomocy prawnej lecz porad swoich znajomych i jak się okazało porady te były nieprecyzyjne. Wnioskodawca argumentował też, że jeżeli nie zostanie przywrócony termin do złożenia skargi, wówczas odbije się to negatywnie pod względem finansowym na sytuacji jego rodziny. Podniósł również, że w sprawie, która stała się przedmiotem sporu z organem podatkowym istnieją rozbieżności w orzecznictwie i dlatego chciałby, aby Sąd rozpatrzył tę sprawę. Sąd po rozpatrzeniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu - art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. Na tle tych regulacji prawnych w doktrynie wyrażony został pogląd, że oceniając wystąpienie przesłanki braku winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2004, s. 149). W okolicznościach niniejszej sprawy trudno jest obiektywnie przyznać, że uchybienie przez Skarżącego terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy. Jak wynika ze złożonego w tym zakresie wniosku, uchybienie terminu nie wiązało się z żadnymi nadzwyczajnymi zdarzeniami, w postaci nagłej choroby lub innej niespodziewanej przeszkody. Nie jest natomiast wystarczające tłumaczenie Skarżącego, że przyczyną uchybienia terminu były nieprecyzyjne porady znajomych. Skarżący został prawidłowo pouczony w decyzji, że skargę należy wnieść w terminie 30 dni od daty jej doręczenia. Pouczenie to jest na tyle jasne, że dla każdego, kto należycie dba o swoje interesy, nie powinno stanowić problemu jego zrozumienie. Dlatego też powoływanie się na błędne porady znajomych nie może stanowić okoliczności uzasadniających braku winy skarżącego w uchybieniu do wniesienia skargi. W świetle przepisów art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. Sąd nie mógł też wziąć pod uwagę argumentów, że odrzucenie skargi odbije się negatywnie na sytuacji finansowej Skarżącego i jego rodziny oraz, że w spornej dla tej sprawy kwestii istnie rozbieżność w orzecznictwie. Mając powyższe na uwadze, Sąd na zasadzie art. 86 §1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.