I SA/Bk 481/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 listopada 2019 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w Białymstoku na decyzję Zarządu Województwa P. z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty zobowiązania przypadającej do zwrotu oddala skargę Decyzją z [...] października 2018 r., nr [...], Wojewódzki Urząd Pracy w B. - Instytucja Pośrednicząca Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa P. na lata 2014-2020 (dalej także jako: "IP RPOWP"), określił kwotę zobowiązania w wysokości 174.000 zł przypadającą do zwrotu od P. Sp. z o.o. (dalej także jako: "Spółka") wypłaconą w związku z realizacją projektu pt. "Utworzenie w [...] 22 nowych miejsc opieki nad dziećmi" na podstawie umowy o dofinansowanie z [...] marca 2017 r., wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków do dnia zwrotu. Jako podstawę prawną żądania zwrotu dofinansowania IP RPOWP wskazała przepis art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2077 ze zm., dalej jako: "u.f.p."). W uzasadnieniu decyzji IP RPOWP podniosła, że Projekt realizowany był nieprawidłowo, w sposób istotnie sprzeczny z umową o dofinansowanie i doszło do naruszenia: 1) § 2 ust. 4 umowy o dofinansowanie oraz § 4 ust. 13 Ogólnych warunków umów o dofinansowanie projektów ze środków EPS w ramach RPO WP na lata 2014-2020, stanowiących załącznik nr 1 do umowy o dofinansowanie projektu (dalej jako: "OWU") - poprzez dokonanie, bez zgody IP RPOWP, przelewu kwoty 138.100 zł z rachunku określonego w umowie o dofinansowanie przeznaczonego do obsługi Projektu na inny rachunek bankowy strony, nieprzeznaczony do obsługi Projektu; 2) § 12 ust. 1 pkt 3 OWU - poprzez brak udzielania przez stronę pisemnych odpowiedzi na zapytania dotyczące realizacji Projektu, brak przedkładania dokumentów księgowych oraz dokumentów potwierdzających dokonanie płatności wydatków ponoszonych w ramach Projektu, w terminach określonych przez IP RPOWP; 3) pkt 3 Rozdziału 6.2 Wytycznych oraz § 7 ust. 1 i 2 umowy o dofinansowanie - poprzez niewywiązanie się z obowiązku dokumentowania wydatków w sposób przejrzysty, rzetelny i prawidłowy i umożliwiający zachowanie wystarczającej ścieżki audytu (liczne nieprawidłowości w zakresie dokumentowania płatności - częściowo brak jakichkolwiek dokumentów potwierdzających poniesienie wydatku na cele związane z Projektem, część dokumentów przedłożonych przez stronę nie umożliwiała jednoznacznego powiązania wydatku z Projektem, dokonanie wypłat gotówkowych na łączną kwotę 80.950 zł przy jednoczesnym braku dokumentów wprost wskazujących na jakie wydatki ww. kwota została wypłacona, w większości przypadków nie ma możliwości identyfikacji wydatku poprzez powiązanie dokumentu źródłowego (listy płac, faktury czy rachunku) z operacjami dokonywanymi na rachunku bankowym wyodrębnionym do Projektu oraz innym rachunku bankowym strony; 4) § 25 ust. 1 OWU - poprzez niedopełnienie obowiązku prowadzenia wyodrębnionej ewidencji księgowej, nieprowadzenie ewidencji w sposób pełny i przejrzysty, co uniemożliwiło IP RPOWP identyfikację poszczególnych operacji związanych z Projektem; 5) Podrozdziału 6.5.2 Wytycznych w zw. z § 7 ust. 2 umowy o dofinansowanie - poprzez niewłaściwe udokumentowanie przeprowadzenia postępowania w sprawie udzielenia zamówienia na usługę cateringową oraz udzielenie zamówienia wykonawcy powiązanemu osobowo z K. B. Z. (jedynym członkiem zarządu oraz jedynym wspólnikiem strony), tj. A. Z. Decyzją z [...] czerwca 2019 r., nr [...], Zarząd Województwa P. – Instytucja Zarządzająca RPOWP na lata 2014-2020 utrzymał w mocy zaskarżoną przez Spółkę decyzję. Jako podstawę prawną wydanej decyzji organ wskazał art. 207 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 u.f.p. Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżając ww. decyzję w całości, wniosła o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz orzeczenie o kosztach postępowania. Spółka postawiła zarzuty naruszenia: 1) art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej jako: "k.p.a.") poprzez jego zastosowanie i uznanie przez organ odwoławczy, że zachodzą przesłanki do utrzymania zaskarżonej decyzji w mocy, podczas gdy organ odwoławczy dokonał zmiany podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, wskazując art. 207 ust. 1 pkt 3 u.f.p., czym dokonał zmiany zaskarżonej decyzji, wydając sprzeczne z uzasadnieniem rozstrzygnięcie merytoryczne; 2) art. 138 § 2a k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i wydanie przez organ odwoławczy decyzji utrzymującej zaskarżoną decyzję w mocy, podczas gdy w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, 77, 80 k.p.a. i w szczególności art. 15 i art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a., a organ odwoławczy winien zgodnie z treścią art. 138 § 2a k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. uchylić zaskarżoną decyzję z określeniem wytycznych w zakresie wykładni przepisów art. 207 ust. 1 pkt 2 i 207 ust. 1 pkt 3 u.f.p.; 3) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i uznanie przez organ odwoławczy, że zachodzą przesłanki do utrzymania zaskarżonej decyzji w mocy, podczas gdy Spółka postępowała zgodnie z procedurami o których mowa w art. 184 u.f.p., tj.: - Spółka dokonywała wyłącznie kwalifikowanych wydatków środków opisanych decyzją, na cele związane z realizacją Projektu, - wydatki były dokonywane zgodnie z zasadą faktycznego poniesienia wydatku i były związane wyłącznie z realizacją Projektu, - z dokumentacji zebranej przez organ nie wynika, jakoby Spółka wydatkowała środki pochodzące z dofinansowania na cele inne aniżeli związane z Projektem; 4) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i uznanie przez organ odwoławczy, że zachodzą przesłanki do utrzymania zaskarżonej decyzji w mocy, podczas gdy organ pierwszej instancji dokonał naruszenia art. 2 pkt 36 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 roku ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (dalej jako: "Rozporządzenie 1303/2013") poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie Spółka dopuściła się nieprawidłowości, podczas gdy: - Spółka nie dopuściła się naruszenia prawa unijnego lub krajowego, dotyczącego stosowania prawa unijnego, - działania Spółki nie miały szkodliwego wpływu na budżet Unii, - Spółka nie dokonała nieuzasadnionych wydatków w trakcie realizacji Projektu, - organ nie wykazał, jakoby na skutek działania lub zaniechania Spółki w trakcie realizacji projektu doszło do powstania szkody w budżecie Unii; 5) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i uznanie przez organ odwoławczy, że zachodzą przesłanki do utrzymania zaskarżonej decyzji w mocy, podczas gdy organ pierwszej instancji dokonał naruszenia pkt 6.5 ppkt 8 Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach EFRR, EFS oraz FS na lata 2014-2020 poprzez jego niezastosowanie i uznanie przez organ pierwszej instancji, że było konieczne stosowanie przez Spółkę postępowania opartego o zasadę konkurencyjności przewidzianą w tych Wytycznych, podczas gdy przepis pkt 6.5 ppkt 8 dopuszcza niestosowanie tego postępowania w przypadku, w którym w wyniku przeprowadzenia zasady konkurencyjności nie wpłynęła żadna oferta, lub wpłynęły tylko oferty podlegające odrzuceniu, albo wszyscy wykonawcy zostali wykluczeni z postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja IZ RPOWP utrzymująca w mocy decyzję IP RPOWP określającą kwotę zobowiązania przypadającą do zwrotu, a wypłaconą wcześniej w związku z realizacją Projektu. Podstawę do zwrotu, wskazaną w decyzji, stanowiły pkt. 2 i 3 przepisu art. 207 ust. 1 u.f.p. Zgodnie z nimi, zwrotowi podlegają środki wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p. (pkt 2) lub pobranie nienależnie lub w nadmiernej wysokości (pkt 3). Z kolei art. 184 ww. ustawy wskazuje, że wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Dodać przy tym należy, że z powyższych przepisów wynika, że wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków pochodzących z budżetu UE są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu, przy czym te "inne procedury", o których mowa w art. 184 ww. ustawy, to także procedury określone w umowie między beneficjentem a instytucją zarządzającą (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 17 maja 2017 r., sygn. II GSK 2420/15; z 9 stycznia 2014 r., sygn. II GSK 1546/12; powoływane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tej sytuacji podkreślenia wymaga, że jako naruszenie można uznać wszelkie odstępstwa od zapisów umowy lub też naruszenie przepisów prawa unijnego czy krajowego, które spowodowało lub mogło spowodować szkodę (uszczerbek) w budżecie ogólnym UE. Z tego powodu wszelkie nieprawidłowości, które potencjalnie mogą skutkować wypłatą środków, które nie powinny być wypłacone w myśl warunków umowy lub przepisów prawa, są traktowane jako nieprawidłowość (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 19 października 2017 r., sygn. III SA/Gd 422/17). Autor skargi opiera ją w przeważającej mierze na zarzutach natury procesowej. Jako najdalej idący zarzut wskazuje naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) w powiązaniu z naruszeniem art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a., a także zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), prowadzenia postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący (art. 77 k.p.a.) oraz swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) Strona wskazuje bowiem, że organ odwoławczy dokonał zmiany podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, wskazując jako podstawę rozstrzygnięcia art. 207 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 u.f.p., a nie, jak zrobił to organ pierwszej instancji, jedynie art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. W opinii skarżącej, IZ RPOWP dokonał zmiany zaskarżonej decyzji, wydając sprzeczne z uzasadnieniem rozstrzygnięcie. Sąd uznaje ten zarzut za bezpodstawny. Organ drugiej instancji nie miał żadnego powodu do uchylenia zaskarżonej decyzji, dokonał jednakże pewnego rodzaju doprecyzowania podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia. Stwierdził bowiem, że ustalony stan faktyczny w istocie wypełnia także przesłankę z pkt 3 ww. przepisu. Wbrew twierdzeniom skarżącej, organ odwoławczy dokonał uzasadnienia swojego stanowiska w tym zakresie. Na s. 6 i nast. zaskarżonej decyzji organ wskazał m.in., że od daty skutecznego złożenia przez IP oświadczenia woli o rozwiązaniu umowy o dofinansowanie, środki pieniężne otrzymane przez Spółkę w ramach zaliczki na poczet realizacji projektu stały się środkami pobranymi nienależnie. Takie oświadczenie woli zostało złożone zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 3 Porozumienia w sprawie powierzenia zadań Instytucji Pośredniczącej w ramach RPOWP na lata 2014-2020 z 23 kwietnia 2015 r., w brzmieniu nadanym aneksem nr 3 z 15 grudnia 2017 r. Jako podstawę rozwiązania umowy wskazano § 29 ust. 1 pkt 1, 5, 7 i 9 OWU. Podkreślić trzeba, że organ odwoławczy orzeka merytorycznie, ma zatem prawo zmiany lub rozszerzenia podstawy prawnej rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 20 sierpnia 2019 r., sygn. II OSK 2411/18). Obie decyzje zawierają uzasadnienia faktyczne i prawne. Zmiana podstawy prawnej przez IZ RPOWP polegała jedynie na wskazaniu, że także i art. 207 ust. 1 pkt 3 u.f.p. znajduje zastosowanie w sprawie, co organ uargumentował. Przedmiotowo i podmiotowo, w obu instancjach, procedowano w tym samym zakresie, w tożsamej sprawie. Skład orzekający nie dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania ani innych zasad proceduralnych wskazanych w skardze. Organy zebrały materiał dowodowy pozwalający ustalić stan faktyczny niebudzący wątpliwości. Oceniły go w sposób swobodny, logiczny i rzetelny. Wydane rozstrzygnięcia nie nosiły cech dowolności i zawierały wszystkie niezbędne elementy formalne przewidziane przepisami prawa. Grupa zarzutów stawianych przez stronę dotyczy nieprawidłowości organów w zakresie ustalenia stanu faktycznego, które przyczyniły się do uznania przez organy, że w sprawie doszło do naruszenia procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p., a tym samym ziszczenia się przesłanki zwrotu z art. 207 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Podkreślić przy tym trzeba, że autor skargi prowadzi jedynie ogólnikową polemikę z ustaleniami organów, nie przytaczając przy tym żadnych dowodów lub argumentów mogących istotnie podważyć stanowisko wyrażone w decyzji. W opinii sądu prawidłowe były ustalenia organów, że Spółka, jako beneficjent, w znacznej mierze ponosiła wydatki z naruszeniem procedur obowiązujących przy ich wydatkowaniu, tj. umowy o dofinansowanie (wraz z załącznikami) oraz Wytycznych. Zauważyć trzeba, że Spółka naruszyła § 2 ust. 4 ww. umowy oraz § 4 ust. 13 OWU, dokonując bez zgody IP RPOWP przelewu 138.100 zł z rachunku bankowego określonego w umowie o dofinansowanie przeznaczonego do obsługi projektu na inny rachunek bankowy Spółki, nieprzeznaczony do obsługi projektu. Zaakcentować należy, że w Regulaminie konkursu znajduje się jasny zapis, że poszczególne transze dofinansowania przekazywane są na wyodrębniony rachunek bankowy, specjalnie utworzony dla danego projektu, wskazany w umowie o dofinansowanie. Za pośrednictwem tego właśnie rachunku winny być przy tym regulowane płatności w ramach projektu. Takie postępowanie zapewniłoby przejrzystość wydatkowania i finansowania Spółki. Spółka dopuściła się również naruszenia pkt 6.5 ppkt 8 Wytycznych, nie realizując zamówienia na dostawę posiłków zgodnie z ich postanowieniami. Zgodnie bowiem z Wytycznymi, możliwe jest niestosowanie procedur opartych o zasadę konkurencyjności przy udzielaniu zamówień w przypadku, w którym w wyniku przeprowadzenia procedury określonej w sekcji 6.5.2 nie wpłynęła żadna oferta, lub wpłynęły tylko oferty podlegające odrzuceniu, albo wszyscy wykonawcy zostali wykluczeni z postępowania lub nie spełnili warunków udziału w postępowaniu, pod warunkiem, że pierwotne warunki zamówienia nie zostały w istotny sposób zmienione. Autor skargi zdaje się jednak nie dostrzegać, że w przypadku beneficjenta, który nie jest zamawiającym w rozumieniu Prawa zamówień publicznych, zamówienia o wartości szacunkowej przekraczającej 50.000 zł netto, wyłączone na podstawie pkt 8 lit. a-f lub i-l nie mogą być udzielane podmiotom powiązanym z nim osobowo lub kapitałowo bez zgody instytucji będącej stroną umowy o dofinansowanie. W realiach niniejszej sprawy Spółka udzieliła jednak zamówienia o szacunkowej wartości zamówienia przekraczającej 50.000 zł podmiotowi powiązanemu (PPHU A.) pomimo braku wymaganej treścią Wytycznych zgody IP RPOWP. Bez znaczenia przy tym pozostają podnoszone przez stronę okoliczności związane ze specyfiką realiów rynkowych związanych z dostawą posiłków. Jak słusznie więc zauważył organ, naruszając przepisy Wytycznych, Spółka poniosła wydatek z naruszeniem procedury w postaci umowy o dofinansowanie (§ 3 ust. 2 i 3 umowy o dofinansowanie). Strona poniosła również wydatki z naruszeniem OWU. Jak ustalił organ, Spółka nie poinformowała IP o zmianie rachunku, z którego mają być ponoszone wydatki w ramach projektu (§ 4 ust. 13 OWU), nie udzielała pisemnych odpowiedzi na zapytania dotyczące projektu, nie przedkładała wymaganych dokumentów księgowych i dokumentów potwierdzających dokonywane płatności (§ 12 ust. 1 pkt 3 OWU i § 7 ust. 2 pkt umowy), nie prowadziła wyodrębnionej ewidencji księgowej, uniemożliwiając tym samym weryfikację poszczególnych operacji (§ 25 ust. 1 OWU), nie zastosowała zasady konkurencyjności w rozumieniu Wytycznych (§ 20 ust. 1 OWU). W związku z powyższym, w realiach niniejszej sprawy trzeba przyznać rację stanowisku organu, że Spółka dopuściła się naruszenia procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p. Do uznania, że spełniła się przesłanka z art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p., organ musi dodatkowo wykazać, że wskutek naruszenia ww. procedur doszło do powstania szkody lub mogłoby dojść do jej powstania w budżecie ogólnym UE. Wynika to z brzmienia art. 2 pkt 36 w zw. z art. 143 (stanowiącego materialnoprawną podstawę do nakładania korekt finansowych) ust. 2 Rozporządzenia nr 1303/2013. Wedle drugiego z tych przepisów (zd. 1) państwa członkowskie dokonują korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami, stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych. Pierwszy zaś w ww. przepisów zawiera definicję nieprawidłowości, która oznacza każde naruszenie prawa unijnego lub krajowego dotyczącego stosowania prawa unijnego, wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego zaangażowanego we wdrażanie EFSI, które ma lub może mieć szkodliwy wpływ na budżet Unii poprzez obciążenie budżetu Unii nieuzasadnionym wydatkiem. W orzecznictwie wskazuje się, że powyższa definicja nakazuje poszukiwać związku pomiędzy naruszeniem prawa a możliwością zaistnienia szkody w budżecie UE. Szkoda może bowiem mieć zarówno charakter rzeczywisty, jak również potencjalny. NSA w wyroku z 15 września 2015 r., sygn. II GSK 2370/14, zaakceptował pogląd, zgodnie z którym przy orzekaniu o zwrocie środków nie można poprzestać wyłącznie na ustaleniu, że doszło do ich wydatkowania z naruszeniem procedur, ale konieczne jest również stwierdzenie czy i w jaki sposób to naruszenie wpłynęło na możliwość chociażby potencjalnej szkody dla budżetu ogólnego UE, gdyż nie każda nieprawidłowość będzie powodować konieczność dochodzenia zwrotu dofinansowania. Aby zatem orzec o zwrocie środków, niezbędne jest wykazanie dwóch przesłanek, a mianowicie: po pierwsze musi zaistnieć naruszenie procedur, a po drugie ich naruszenie spowodowało lub mogło spowodować szkodę w budżecie ogólnym UE (por. m.in. wyrok NSA z 11 października 2018 r., sygn. I GSK 2162/18, i poczynione tam rozważania). Sąd w pełni akceptuje stanowisko zaprezentowane przez organ, że w niniejszej sprawie powstała rzeczywista szkoda w budżecie Unii. Od dnia złożenia przez IP oświadczenia woli o rozwiązaniu ze skarżącą umowy o dofinansowanie, strona posiada środki pieniężne w wysokości 174.000 zł na realizację projektu bez podstawy prawnej. Spółka dopuszczała się licznych uchybień związanych z wydatkowaniem, co uniemożliwiało lub znacznie utrudniało weryfikację prawidłowości ich ponoszenia. Taki rodzaj gospodarowania przyznanymi środkami powoduje wystąpienie – co najmniej – potencjalnej szkody w budżecie Unii. Skład orzekający zauważa również, że procedury związane z dofinansowaniami projektów unijnych są niezmiernie precyzyjnie określone. Potencjalny beneficjent przystępujący do programu winien liczyć się z koniecznością zachowania szczególnej staranności w prowadzeniu działalności związanej z dofinansowanym projektem, gdyż naruszenia wynikające z niedbalstwa czy nieznajomości przepisów mogą skutkować negatywnymi konsekwencjami finansowymi. Choć skarżąca w swoich pismach powołuje się na aspekt społeczny prowadzonej działalności (prowadzenie żłobka i opieka nad dziećmi), któremu nie można odmówić doniosłości, to nie może on być powoływany jako usprawiedliwienie błędów i zaniechań skarżącej jako beneficjenta, obarczonego przez prawo konkretnymi obowiązkami. Reasumując, sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu zarówno pod względem materialnym, jak i procesowym, a twierdzenia skargi nie mają uzasadnionych podstaw. Ze względu na powyższe sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.).