I SA/Bk 485/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. F. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości kosztów postępowania egzekucyjnego powstałych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. i obciążenie nimi zobowiązanego postanawia odrzucić skargę. Do tut. Sądu wpłynęła skarga na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...]. Jako strona skarżąca wskazany został W. F., który jednak nie podpisał skargi. W związku z powyższym, zarządzeniem z dnia 23 września 2014 r. wezwano skarżącego do usunięcia tego braku formalnego skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem jej odrzucenia. Jednocześnie skarżący wezwany został do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. W przypadku nie uzupełnienia wymienionego braku w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia również przewidziano rygor odrzucenia skargi. Wskazane zarządzenia zostały doręczone skarżącemu w sposób zastępczy. Po dwukrotnym bezskutecznym awizowaniu pod adresem wskazanym w skardze, przesyłkę złożono do akt ze skutkiem doręczenia. Zgodnie z art. 73 § 1, 2, 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), skutek doręczenia ww. pisma nastąpił 31 października 2014 r. W wyznaczonym terminie nie zadośćuczyniono jednak ani obowiązkowi podpisania skargi ani obowiązkowi uiszczenia wpisu sądowego. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ww. ustawy, Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Stosownie do art. 220 § 3 tej ustawy, skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, również podlega odrzuceniu przez sąd. Wymienione braki powodują, że postępowanie w tej sprawie nie mogło zostać skutecznie uruchomione. Dlatego też Sąd, stosując przepisy art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 przytoczonej ustawy procesowej, orzekł jak w sentencji.