I SA/Bk 49/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Sędziowie sędzia SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 maja 2016 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości I raty za 2013 r. w łącznym zobowiązaniu pieniężnym oddala skargę J. G. (dalej powoływany także jako Skarżący) zwrócił się w dniu [...] września 2015 r. do Wójta Gminy W. z prośbą o umorzenie zaległości podatkowej III raty w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2015 r. w wysokości 71 zł oraz I raty w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2013 r. z powodu trudnej sytuacji finansowej i materialnej. W uzasadnieniu podał, że w wyniku tegorocznej suszy wyschła woda w studni przez co musi beczką dowozić wodę do gospodarstwa, aby napoić zwierzęta oraz dokupywać w sklepie wodę do picia i przyrządzania posiłków. Podatnik podał, że poniósł bardzo duże szkody w uprawach rolnych na kwotę 7.541,26 zł, co potwierdziła w protokole komisja powołana przez wojewodę do szacowania strat w gospodarstwach rolnych, a w miesiącu wrześniu dotknęło go następne zdarzenie losowe w wyniku czego poniósł wydatki na leczenie chorych zwierząt w swoim gospodarstwie rolnym. Wnioskodawca wskazał, że jest osobą niepełnosprawną z orzeczeniem o lekkim stopniu niepełnosprawności, które zostało wydane przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Ł. w dniu [...] lipca 2013 r., czyli prawie dwa lata temu. Podatnik powołując się na przepisy Konstytucji RP podał, że nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny (art. 32 pkt 2), na władzach publicznych ciąży obowiązek zapewnienia szczególnej opieki osobom niepełnosprawnym (art. 68), a także obowiązek pomocy tym osobom w zabezpieczeniu egzystencji, przysposobieniu do pracy oraz komunikacji społecznej (art. 69). Skarżący wskazał, na swoją tragiczna sytuację z powodu upadku zwierząt w 2013 i 2014 r., brak środków na podstawowe potrzeby, co doprowadziło do tego że nie mając pieniędzy na leki i na dojazdy na rehabilitację jego zdrowie bardzo szybko się pogarsza, a jego egzystencja jest zagrożona. Skarżący wskazał też, że brakuje mu pieniędzy na: pilny remont domu (wymianę nieszczelnych, spróchniałych okien w pomieszczeniu które zajmuje, na ocieplenie sufitu, przez który są duże straty ciepła zimą); na założenie instalacji wodnej w domu; na naprawę starego, zużytego i psującego się sprzętu i maszyn rolniczych, jak ponad trzydziestoletni ciągnik, którymi to nie może uprawiać ziemi; na dojazdy na rehabilitację, na którą otrzymał skierowanie ze specjalistycznego Centrum Medyczno-Rehabilitacyjnego; na lekarzy specjalistów; na leki i żywność. Wójt Gminy W. decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...] działając na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej powoływana jako o.p.), umorzył zaległość podatkową z tytułu III raty w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2015 r. w kwocie 71 zł wraz z należnymi odsetkami i odmówił umorzenia zaległości podatkowej z tytułu I raty w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2013 r. w kwocie 74 zł wraz z należnymi odsetkami. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, organ I instancji wskazał między innymi, że sprawa umorzenia zaległości podatkowych I raty za 2013 r. była już kilkakrotnie rozpatrywana przez organ podatkowy i zakończona decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...]. Organ wskazał, że zaległość z tytułu I raty za 2013 r. w łącznym zobowiązaniu pieniężnym powstała bez związku z zachodzącymi obecnie okolicznościami i Skarżący nie poczynił żadnych starań w celu jej uregulowania - prócz uporczywego domagania się jej umorzenia, natomiast organ podatkowy podejmując rozstrzygnięcie uwzględnia - oprócz spełnienia jednej z niezbędnych przesłanek: ważnego interesu podatnika, czy interesu publicznego - inne okoliczności, związane zarówno z powstanie zaległości jak i starania podatnika w zakresie jej uregulowania. Wójt Gminy W. wziął pod uwagę, że w sytuacji Skarżącego zaszły w ostatnim czasie również niespodziewane, niekorzystne okoliczności, w szczególności upadek warchlaka o wadze 30 kg i straty z tym związane, a także koszty poniesione na leczenie zwierząt w kwocie 64,80 zł i postanowił umorzyć zaległość z tytułu III raty za 2015 r. w łącznym zobowiązaniu pieniężnym w wysokości 71 zł. Z decyzją Wójta Gminy W. nie zgodził się Skarżący i wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. W odwołaniu Skarżący podniósł, że decyzję uważa za niesłuszną, nieuczciwą, nierzetelną, w uzasadnieniu kłamliwą, podającą i opisującą przez Wójta Gminy W. zaistniałe zdarzenia i fakty w sposób całkowicie zmieniający rzeczywisty obraz mojej ciężkiej sytuacji w jakiej się znajduję. Wg. Skarżącego Wójt Gminy W. stosuje wyuczone socjotechniki do manipulacji ludźmi (instancji wyższych rozpatrujących daną sprawę) poprzez przedstawienia zaistniałych faktów i zdarzeń w sposób nierzetelny i nieuczciwy, manipulując posiadanymi przez siebie informacjami. Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy W. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, Kolegium przytaczając treść art. 67a § 1 o.p. oraz rozumienie pojęcia "ważnego interesu podatnika" i "ważnego interesu publicznego" wskazał, że trudna sytuacja materialna podatnika sama w sobie nie może być uznana za przesłankę umożliwiającą zastosowanie wnioskowanej ulgi, a tym bardziej nie można jej utożsamiać z ważnym interesem podatnika. W przeciwnym razie prowadziłoby to do absurdu. Zawsze bowiem ulga w zapłacie zobowiązania podatkowego jest w interesie (faktycznym) podatnika. Płacenie podatków jest jednym z obywatelskich obowiązków nałożonym na wszystkich obywateli według równych zasad stąd uwolnienie się od tego zobowiązania nie jest prawem (roszczeniem podatnika) i odpowiadającym mu obowiązkiem organu podatkowego ale aktem szczególnym, który musi być uzasadniony sytuacją nadzwyczajną, przy ocenie której istotne znaczenie mają wysokość zaległości podatkowej, czy okoliczności powstania zaległości jak również postawa podatnika. Nawet jeśli zaistnieje sytuacja wskazująca na ważny interes podatnika lub interes publiczny uzasadniający przyznanie ulgi w postaci umorzenia podatku, to organ może ale nie musi przyznać ulgi. Tym bardziej organ podatkowy nie jest obowiązany do wydania rozstrzygnięcia uwzględniającego w całości wniosek o umorzenie zaległości podatkowych. Kolegium wskazało, że organ I instancji częściowo uwzględnił wniosek Skarżącego umarzając III ratę w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2015 r. w kwocie 71 zł, a w pozostałej części, tj. odnośnie I raty za 2013 r. w kwocie 74 zł odmówił umorzenia. Wynika z tego, że uwzględnił argumenty podnoszone przez stronę jednocześnie biorąc pod uwagę interes publiczny, z którym sprzeczna pozostawałaby rezygnacja z dochodzenia zaległości podatkowej w całości. Tym samym, przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest wysokość udzielonej ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowych. W ocenie Kolegium organ I instancji słusznie doszedł do wniosku, że podanie o umorzenie zaległości podatkowych nie zasługiwało na uwzględnienie w całości. Słusznie zauważył organ I instancji, że Skarżący skorzystał już z umorzenia II, III i IV raty podatku za 2013 r. I i III raty za 2014 r. Udzielanie ulg w spłacie zobowiązań w przypadku Skarżącego stało się regułą a podnoszone w odwołaniu okoliczności dotyczące strat poniesionych w 2013 i 2014 r. były już brane pod uwagę w rozpatrywanych sprawach. Kolegium przyznało rację organowi I instancji, że zaległość z tytułu I raty w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2013 r. nie powstała w związku z suszą, która wystąpiła w 2015 r. i dotknęła znaczną część rolników. W związku z tym zdarzeniem Skarżący może zresztą skorzystać z rządowego wsparcia ustanowionego w uchwale Rady Ministrów z dnia 31 sierpnia 2015 r. w sprawie ustanowienia programu pomocy dla rolników i producentów rolnych, którzy ponieśli szkody spowodowane wystąpieniem suszy. Słusznie zauważył organ I instancji, że kwestia umorzenia I raty w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2013 r. była już wielokrotnie rozstrzygana przez organy i SKO w Ł. decyzją z dnia [...] marca 2015 r. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] lutego 2015 r. W wyniku wniesionej skargi WSA w Białymstoku wyrokiem z dnia 18 listopada 2015 r. sygn. akt I SA/Bk 506/15 oddalił skargę Skarżącego. Kolegium zaznaczyło, że w toku tego postępowania o umorzenie I raty w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2013 r. ustalono, że Skarżący dysponował kwotą nie tylko pozwalającą mu na uregulowanie raty podatku w wysokości 78 zł, ale też znacznie ją przewyższającą, co wynikało z porównania oświadczeń majątkowych złożonych w tamtej sprawie przez Skarżącego, zgodnie z którymi w dniu 19 kwietnia 2013 r. Skarżący posiadał tylko dwie maciory natomiast w dniu 5 grudnia 2013 r. już: 2 maciory; 2 cielaki; 16 prosiąt i 7 warchlaków. Biorąc jeszcze pod uwagę zakup przez Skarżącego w dniu 1 lipca 2013 r. cielaka urodzonego 12 czerwca 2013 r., który padł 20 lipca 2013 r. i którego wartość skarżący wycenił na 850 zł należy dojść do wniosku, że Skarżący dysponował kwotą nie tylko umożliwiającą mu zapłatę raty podatku w wysokości 78 zł ale znacznie ją przewyższającą. W powiększeniu stanu majątkowego nie stanęły Skarżącemu na przeszkodzie jego zły stan zdrowia. Nie po raz pierwszy zresztą w przypadku Skarżącego stwierdzono sytuację, w której Skarżący pomimo dysponowania środkami umożliwiającymi zapłatę podatku występował o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych traktując zastosowanie tej instytucji jako obowiązek ciążący na organie podatkowym. W skardze na powyższą decyzję, złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Skarżący podniósł, że jest ona niesłuszna, nieuczciwa, nierzetelna, w uzasadnieniu kłamliwa, stronnicza, utrzymująca w mocy decyzję wójta, który wydał ją według własnego "widzi mi się" pomijając obowiązujące przepisy prawa. Zdaniem Skarżącego, nieuczciwość organów polega na tym, że wypisuje faktury i kwoty nie podając, na co dokładnie wydatki zostały poniesione i kiedy faktury opłacone. Wskazując na daty wystawienia i płatności faktur, Skarżący wyjaśnił że trudno jest żeby - przy chowie i hodowli zwierząt - nie stosował witamin i pasz uzupełniających i cofnął się do średniowiecza hodując tucznika na własnych tylko paszach gospodarskich przez okres dwóch lat, a nie 6-8 m-cy, czy też, żeby nie stosował wyhodowanych nowych odmian roślin, a uprawiał jak w latach kamienia łupanego proso, nowe rośliny lepiej plonują, co przekłada się na wyższy dochód z gospodarstwa, na czym Skarżącemu bardzo zależy tym bardziej, że jest to bardzo małe gospodarstwo. Oczywistym jest, że musiał zakupić paliwo do ciągnika, aby w ogóle móc rozpocząć wiosenna prace polowe. Odnośnie zakupu uszczelki i pompy do ciągnika Skarżący podał, że był to wydatek nieprzewidywany i konieczny, aby móc wykonać potrzebne opryski roślin zbożowych środkami ochrony. Odnosząc się do stwierdzenia Kolegium o roszczeniowej postawie Skarżącego przejawiającej się w występowaniu przez Skarżącego o zasiłek celowy dwa razy w miesiącu, traktowanie otrzymanych zasiłków jako stałe źródło dochodu, Skarżący stwierdził, że będzie składał nawet 10 wniosków jak nie będzie miał za co kupić chleba, żeby nie umrzeć z głodu bo tak stanowi prawo i Konstytucja. Skarżący stwierdził, że SKO w Ł. jest instytucją kłamliwą i nieuczciwą, gdyż znając dokładnie przepisy prawa i zatrudniając prawników, nie broni interesu obywatela, tylko wykorzystuje znajomość przepisów i różnych orzeczeń oraz wyroków sądowych, na które powołuje się w stronniczych uzasadnieniach i wydanych korzystnych decyzji dla pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., podtrzymując stanowisko w sprawie, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą materialno-prawną zapadłych w niniejszej sprawie decyzji organów podatkowych jest w szczególności art. 67a § 1 pkt 3 o.p. Przepis ten daje możliwość umorzenia ciążących na podatniku zaległości podatkowych oraz odsetek za zwłokę, jeśli jest to uzasadnione ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Wynikająca z tego przepisu norma prawna nie wyznacza w sposób kategoryczny prawnych konsekwencji dla określonego rodzaju stanów faktycznych, pozostawiając to uznaniu organu podatkowego. Ustawodawca zastrzegł bowiem, że w przypadku wystąpienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego organ podatkowy może na wniosek podatnika umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Komentowany przepis wprowadza do systemu prawa podatkowego tzw. luz decyzyjny (por. J. Wróblewski, Sądowe stosowanie prawa, PWN, Warszawa 1972, s. 222). Decyzje organów podatkowych mają w tych sprawach charakter uznaniowy. Powyższe nie oznacza, że swoboda w przyznawaniu tego rodzaju ulg jest niczym nieograniczona. Wykładnia gramatyczna przepisu art. 67a § 1 o.p. daje podstawę do stwierdzenia, że do uznania administracyjnego, a więc możliwości wyboru określonego kierunku rozstrzygnięcia dochodzi po ustaleniu, iż w sprawie zaistniała przesłanka w postaci "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego". Jeśli żadna z tych przesłanek nie jest spełniona, organ podatkowy nie ma w tym zakresie możliwości wyboru konsekwencji prawnych i nie może przyznać wnioskowanej ulgi w spłacie podatku. Natomiast wykazanie istnienia którejś z wymienionych przesłanek, choć pozwala organowi podatkowemu na zastosowanie tej ulgi, to jednak do tego nie zobowiązuje. W tym przypadku organ podatkowy powinien najpierw wyważyć interes jednostki i interes majątkowy Skarbu Państwa lub gminy. Zasadą konstytucyjną jest bowiem obowiązek każdego obywatela do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków (art. 84 Konstytucji RP). Ponadto w doktrynie wskazuje się, że uznanie administracyjne sprowadza się do tego, że organ podatkowy jest zobligowany do ustalenia, czy w danej sprawie mają miejsce przesłanki uzasadniające zastosowanie ulgi. Musi zatem wszechstronnie wyjaśnić okoliczności faktyczne po to, aby na tej podstawie stwierdzić, czy występuje "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Ustalenie istnienia tych przesłanek nie wiąże organu podatkowego w tym sensie, że nie musi on podjąć korzystnej dla podatnika decyzji. Może bowiem - w ramach swojego uznania - zadecydować o odmowie odroczenia terminu, nawet wówczas, gdy istnieje np. "ważny interes podatnika". Decyzja taka wymaga stosownego uzasadnienia. Uznanie administracyjne wyraża się nie w swobodzie oceny istnienia w stanie faktycznym przesłanek odroczenia (lub analogicznie umorzenia zaległości podatkowych), ale w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia nawet w sytuacji ich istnienia" (R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Lex 2011). Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swych orzeczeniach podkreślał, że sąd administracyjny nie jest organem trzeciej instancji w postępowaniu administracyjnym i nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ administracji wybór jest słuszny. Sądy administracyjne zostały powołane do kontroli legalności działalności administracji publicznej, a zatem nie są one uprawnione do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji uznaniowej. Takie rozstrzygnięcie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Decyzje uznaniowe organów podatkowych podlegają natomiast badaniu co do ich zgodności z przepisami proceduralnymi (zob. wyrok NSA z 13 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SA/Kr 1227/97, Lex Nr 33404). W wyroku z 7 lutego 2001 r. (sygn. akt I SA/Gd 1507/00, Lex Nr 46473) NSA podkreślił, iż sądowa kontrola legalności tzw. decyzji uznaniowych sprowadza się do oceny, czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy, czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym decyzji o odmowie umorzenia zaległości podatkowych mają swoje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym, oraz czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach. Przywołane poglądy Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie organy podatkowe należycie ustaliły stan faktyczny. Stwierdzono, że Skarżący jest osobą samotną, nie ma nikogo na utrzymaniu. Jest właścicielem 7,05 ha gospodarstwa rolnego, z którego osiągnięty dochód pozwalał na zapłatę ciążącego zobowiązania pieniężnego. Podatnik zamieszkuje we własnym domu. Ponosi wydatki na energię elektryczną (ok. 55 zł miesięcznie), ponosi też koszty produkcji rolnej, ubezpieczenia ciągnika i składki KRUS. Organy wzięły również pod uwagę, że Skarżący uzyskuje pomoc z Ośrodka Pomocy Społecznej w W., a także uzyskał umorzenie łącznego zobowiązania pieniężnego w zakresie części rat podatku za 2013 r. i 2014 r. Organy uwzględniły także w ocenie powoływane przez Skarżącego kłopoty zdrowotne. Został on zaliczony do osób z lekkim stopniem niepełnosprawności i jako wskazania dotyczące odpowiedniego zatrudnienia podano otwarty rynek pracy z uwzględnieniem przeciwwskazań wynikających ze stanu zdrowia. Skarżący nie jest zatem trwale niezdolny do pracy, a niezdolność stwierdzona zwolnieniami lekarskimi ma charakter okresowy. Na podstawie analizy tych okoliczności, biorąc pod uwagę aktualną sytuację, organy doszły do wniosku, że w przypadku Skarżącego zachodzi przesłanka do umorzenia części należności w postaci ważnego interesu podatnika. Wójt Gminy W. wziął uwzględnił, że w sytuacji Skarżącego zaszły w ostatnim czasie niespodziewane i niekorzystne okoliczności, w tym upadek warchlaka i straty z tym związane, a także koszty poniesione na leczenie zwierząt. Z tych względów organ postanowił umorzyć zaległość z tytułu III raty za 2015 r. w łącznym zobowiązaniu pieniężnym w wysokości 71 zł wraz z należnymi odsetkami. Jednocześnie organ ten odmówił umorzenia zaległości podatkowej z tytułu I raty w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2013 r. w kwocie 74 zł wraz z należnymi odsetkami. Należy w tym miejscu pokreślić, że ustalenie istnienia przesłanki do umorzenia zaległości podatkowych uprawniało organ do podjęcia w ramach uznania administracyjnego rozstrzygnięcia odnośnie skorzystania w konkretnej sprawie z tej możliwości. Rozstrzygnięcie dotyczące zakresu zastosowanego umorzenia, jak już wyjaśniono powyżej, nie podlega kontroli Sądu. Niewątpliwie stwierdzenie zaistnienia przesłanki do zastosowania umorzenia nie obligowało organu do uwzględnienia w całości żądania strony. Trzeba zauważyć, że organy szczegółowo wyjaśniły przesłanki jakimi kierowały się przy podjęciu takiego rozstrzygnięcia. Wskazano, że sprawa umorzenia zaległości podatkowych I raty za 2013 r. była już rozpatrywana przez organ podatkowy i zakończona została decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] marca 2015 r. Zaległość ta powstała bez związku z zachodzącymi obecnie okolicznościami i Skarżący nie poczynił żadnych starań w celu jej uregulowania - prócz dalszego domagania się jej umorzenia. Niewątpliwie nie można traktować stałego wnioskowania o umorzenie kolejnych należności podatkowych jako metody ich regulowania. Podatnik prowadząc gospodarstwo rolne musi bowiem uwzględniać konieczność zapłaty związanych z tym podatków. Jak ustalono, występując o zastosowanie ulg podatkowych Skarżący dysponował jednocześnie środkami wystarczającymi na uregulowanie zaległości podatkowej. Wskazują na to chociażby znaczenie wyższe wydatki ponoszone w związku z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Niewątpliwie Skarżący dysponuje majątkiem, który daje możliwość uzyskiwania dochodów pozwalających na uregulowanie należności podatkowej w wysokości 74 zł. W wydanej decyzji organ odwoławczy wziął też pod uwagę ewentualne zaistnienie przesłanki "interesu publicznego". Organ wskazał, że gmina jest zobowiązana do wykonywania zadań zmierzających do zaspokajania szeregu zbiorowych potrzeb wspólnoty. Wykonywanie tych zadań jest możliwe tylko przy zapewnieniu odpowiednich dochodów. Skarżący jako podatnik, jest też zobowiązany do ponoszenia tych ciężarów. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że pomimo, iż wynik przeprowadzonego postępowania nie jest zgodny z oczekiwaniami Skarżącego, nie może to oznaczać, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Zdaniem Sądu w tej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, ani stanowiącego materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia art. 67a o.p. Materiał dowodowy został zebrany w zgodzie z przepisami postępowania. Dopuszczono jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Przedłożone przez stronę wyjaśnienia i dokumentację organy rozważyły i oceniły pod kątem przesłanek do zastosowania ulgi w spłacie zaległości podatkowej. Zdaniem Sądu, postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo, w zgodzie z przepisami prawa. Stanowisko organu zostało wyjaśnione i uzasadnione. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.