I SA/Bk 492/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego oddala skargę Zaskarżoną do Sądu decyzją z [...] sierpnia 2013 r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z [...] kwietnia 2013 r., nr [...], określającą wobec Pana W. M. prowadzącego działalność gospodarczą "M." W. M. (w dalszej części zwanego jako "Skarżący") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Land Rover [...], nr VIN [...], w wysokości 14.778,00 zł. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Skarżący w dniu [...].09.2012 r. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nabył przedmiotowy samochód na terenie Niemiec za kwotę 19.500 Euro. W związku z tym w dniu [...].01.2013 r. złożył w Urzędzie Celnym w B. deklarację AKC-U, dotyczącą nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego samochodu osobowego, w której zadeklarował należny podatek akcyzowy w kwocie 14.778,00 zł, przy zastosowaniu 18,6 % stawki podatku. Następnie w dniu [...] stycznia 2013 r. Skarżący złożył korektę deklaracji uproszczonej AKC-U wskazując, że w trakcie czynności rejestracyjnych i weryfikacji dokumentów pojazdu zgłoszonego, jako osobowy okazało się, że jest to samochód ciężarowy i jako taki zostanie zarejestrowany. W związku z czym zobowiązanie w podatku akcyzowym wynosi 0 zł. W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celnego wszczął postępowania, w toku którego poczynił następujące ustalenia: Z przedstawionego przez skarżącego zaświadczenia wynika, iż samochód był zarejestrowany na terenie Niemiec w okresie od 27.07.2011 r. do 28.08.2012 r. W zaświadczeniu tym wskazano między innymi, że jest to samochód terenowy do przewozu towarów do 3,5 tony typu VAN posiadający 7 miejsc siedzących łącznie z kierowcą, posiadający 5 drzwi po 2 z każdej strony i 1 z tyłu samochodu. Na podstawie informacji od firmy J. [...] Sp. z o.o. [...] organ ustalił, iż przedmiotowy samochodów był wyprodukowany i homologowany jako samochód ciężarowy oraz, że od kwietnia 2010 r. wszystkie produkowane wersje samochodów Land Rover [...] posiadają europejską całopojazdową homologację dla samochodów ciężarowych kategorii N1. W piśmie z dnia [...].02.2013 firma J. [...] poinformowała, że samochód ten w procesie produkcji wyposażony był w 5 miejsc do siedzenia wliczając miejsce kierowcy. W dniu 18.03.2013 r. w siedzibie firmy M. [...] dokonano oględzin przedmiotowego samochodu w wyniku którego stwierdzono, że jest on przystosowany do przewozu 5 osób (2 + 3). W przedniej części pojazdu stwierdzono 2 fotele, za którymi znajduje się 3-miejscowa składana kanapa. Wszystkie siedzenia zaopatrzone są w pasy bezpieczeństwa. W tylnej części pojazdu stwierdzono przeszklone uchylne drzwi. Brak stałego panelu lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy, przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną. Pojazd jest wyposażony na całej przestrzeni podłogi, podsufitkę na całej powierzchni dachu, oświetlenie wewnętrzne, wentylacje, głośniki. Na podstawie tych ustaleń organ dokonał weryfikacji pojazdu uznając, że należy zaliczyć go do kodu CN 8703 obejmującego pojazdy zasadniczo przeznaczone do przewozu osób, o czym zadecydowały cechy konstrukcyjne pojazdu i określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego zgodnie z art. 100 ust. 1 i 2 i 104 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym z 6 grudnia 2008 r. Odwołania skarżącego od tej decyzji opartego na naruszeniu przepisów ordynacji podatkowej tj. art. 120 w zw. z art. 121 § 1, art. 122, 124 i 187 w zw. z art. 6 ustawy o podatku akcyzowym, art. 210 § 4 w zw. z art. 121 § 1 o.p. w zw. a art. 6 ustawy o podatku akcyzowym organ II instancji nie uwzględnił utrzymując zaskarżoną decyzje w mocy. W uzasadnieniu Dyrektor Izby Celnej w B. wskazał, iż stan faktyczny ustalony przez organ I instancji bezspornie potwierdza, że przedmiotem wewnątrzwspólnotowego nabycia był pięcioosobowy samochód terenowy Land Rover [...], posiadający homologację ciężarową. Samochód ten był zarejestrowany w Niemczech jako samochód terenowy z nadwoziem VAN posiadający 7 miejsc do siedzenia oraz, że w toku oględzin stwierdzono 5 miejsc siedzących. Ustalenia te, według organu odwoławczego, są prawidłowe i nie wymagają uzupełnienia poprzez przeprowadzenie dowodów uzupełniających, o które wnosił w odwołaniu skarżący. Fakt posiadania homologacji ciężarowej jest tylko z jednym z dowodów i nie może przesądzać o zakwalifikowaniu samochodu jako ciężarowego. Kwalifikując przedmiotowy samochód do kodu CN 8703 Nomenklatury Scalonej jako samochód zasadniczo przeznaczony do przewozu osób, organ miał na uwadze stan samochodu ustalony w toku oględzin w tym zwłaszcza jego wyposażenie. Organ odwoławczy stwierdził też, że dla potrzeb opodatkowania podatkiem akcyzowym samochodu osobowego jest pojazd sklasyfikowany na podstawie Reguł Nomenklatury Scalonej do kodu 8703 nawet wówczas, gdyby był traktowany odmiennie na gruncie innych przepisów, które nie dotyczą kwestii opodatkowania podatkiem akcyzowym. Nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy utrzymał ją w mocy w myśl art. 233 1 ordynacji podatkowej. Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem Pan W. M., działając przez pełnomocnika, wniósł skargę do tut. Sądu, żądając uchylenia decyzji organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania podatkowego, mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a w szczególności: a) art. 120 w zw. z art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749, dalej: "o.p.") w zw. z art. 6 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 108, poz. 626 ze zm., dalej: "u.p.a.") poprzez rażące naruszenie zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie obywateli do organów podatkowych, polegające na oparciu rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie o argumentację całkowicie odmienną, sprzeczną i wykluczającą argumenty, na które organ l instancji, powoływał się w innych postępowaniach dotyczących określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdów, w których to postępowaniach, jako strona występował Skarżący, w szczególności oznaczonych symbolem: [...] i [...], co nie tyle podważa zaufanie do organu podatkowego, ale rodzi przekonanie, że organ l i II instancji działa przy z góry założonej tezie obowiązku zapłaty podatku akcyzowego przez każdą osobę dokonującą nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdów, a nie w oparciu o przepisy prawa i wszechstronnie zebrany i oceniony materiał dowodowy; b) art. 122, art. 124, art. 180, art. 187 § 1, art. 188, art. 190 i art. 229 o.p. w zw. z art. 6 u.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy i zaniechanie wszechstronnego zebrania i oceny materiału dowodowego, w szczególności: - zaniechanie zwrócenia się do Polsko-Niemieckiego Centrum Współpracy Służb Granicznych, Policyjnych i Celnych w Ś. o udzielenie informacji, jakie było przeznaczenie i jaki był rodzaj (osobowy, ciężarowy) pojazdu w momencie jego zakupu przez Skarżącego na terytorium Niemiec, jakie było jego wyposażenie; zaniechanie przesłuchania: funkcjonariusza celnego przeprowadzającego oględziny pojazdu, M. D., M. G. i W. R.; - zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej - dowody te na okoliczność ustalenia przeznaczenia pojazdu w świetle przepisów ustawy o podatku akcyzowym oraz nomenklatury użytej wg Wspólnej Taryfy Celnej, poprzez przyjęcie, iż okoliczności te zostały w sposób dostateczny stwierdzone innymi dowodami, w sytuacji gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynikają istotne rozbieżności co do charakteru pojazdu oraz jego wyposażenia rzutującego na przeznaczenie w świetle przepisów ustawy o podatku akcyzowym, a ponadto na organie lI instancji spoczywa obowiązek wszechstronnego zebrania, uzupełnienia i oceny materiału dowodowego, a nie tylko poprzestania na dowodach uzasadniających utrzymanie decyzji organu l instancji w mocy, - zaniechanie zażądania i dopuszczenia dowodu z akt postępowań podatkowych przeprowadzonych przez Naczelnika Urzędu Celnego w B. w sprawach oznaczonych symbolem: [...] i [...], w sytuacji gdy z akt ww. spraw wynika, że organ I instancji w przedmiotowej sprawie posługiwał się argumentacją całkowicie odmienną, sprzeczną i wykluczającą argumenty, na które powoływał się w innych postępowaniach dotyczących określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdów, w których to postępowaniach, jako strona występował Skarżący; co nie tyle potwierdza działanie podważające zaufanie obywateli do organu podatkowego, ale rodzi przekonanie, że organ l i II instancji działa przy z góry założonej tezie obowiązku zapłaty podatku akcyzowego przez każdą osobę dokonującą nabycia wewnatrzwspólnotowego pojazdów, a nie w oparciu o przepisy prawa i wszechstronnie zebrany i oceniony materiał dowodowy, c) art. 210 § 4 w zw. z art. 121 § 1 o.p. w zw. z art. 6 u.p.a. poprzez brak w uzasadnieniu skarżonej decyzji przekonywującego wyjaśnienia, na jakiej podstawie organ II instancji uznał, iż pojazd, którego dotyczy wewnątrzwspólnotowe nabycie w przedmiotowej sprawie stanowi pojazd osobowy, podlegający zakwalifikowaniu do pozycji CN 8703 w sytuacji, gdy organ ten nie wskazał dowodów, którym dał wiarę, bądź odmówił wiarygodności; 2) dokonanie błędnych ustaleń faktycznych w sprawie polegających na przyjęciu, iż sporny pojazd jest samochodem osobowym, podlegającym zakwalifikowaniu do pozycji CN 8703 w sytuacji, gdy z zebranego materiału dowodowego, w szczególności z dokumentu w postaci Europejskiego Świadectwa Zgodności ww. samochodu, stanowiącego świadectwo homologacji producenta tego pojazdu oraz danych uzyskanych od importera samochodów marki Land Rover w Polsce - J. [...] w W. wynika, iż: a) został on wyprodukowany, jako samochód ciężarowy o przeznaczeniu do przewozu towarów, nie ma możliwości zamontowania w nim dodatkowych dwóch rzędów siedzeń, natomiast wyposażenie wnętrza pojazdu w postaci oświetlenia w podsufitce w tylnej części pojazdu, tylna szyba ogrzewana z wycieraczką, bryła pojazdu, sposób umieszczenia tylnych szyb i drzwi nie może stanowić podstawy do uznania pojazdu za osobowy zgodnie z Nomenklaturą Scaloną i zaliczenia do pozycji CN 8703; b) został wyprodukowany, jako samochód ciężarowy terenowy kategorii N1G z 5 miejscami do siedzenia, przy czym należy tu wliczyć miejsce kierowcy, pasażera siedzącego obok kierowcy oraz 3 miejscową składaną i demontowalną ławkę, znajdującą się w przestrzeni ładunkowej, co nie pozwala na przyjęcie, iż pojazd ten jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób, c) pojazd nigdy nie posiadał w przestrzeni ładunkowej stałych siedzeń dla pasażerów z wyposażeniem zabezpieczającym dla każdej osoby lub stałych punktów kotwiących do zamocowania takich siedzeń; 3) naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 100 ust. 4 u.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że o zaklasyfikowaniu pojazdu do pozycji CN 8703 decyduje występowanie wyposażenia w postaci tapicerki, oświetlenia, wycieraczek, popielniczek, dywaników, uchwytów i pasów bezpieczeństwa, w sytuacji, gdy to producent przede wszystkim decyduje o przeznaczeniu pojazdu dostosowując jego konstrukcję, uniemożliwiając na stałe umiejscowienie w pojeździe określonego wyposażenia np. w postaci dodatkowych rzędów siedzeń, określając pojazd w dokumencie homologacji jako samochód ciężarowy przeznaczony do przewozu towarów, natomiast elementy wewnętrznego wyposażenia w postaci tapicerki, oświetlenia, wycieraczek, popielniczek itp nie mogą decydować o przeznaczeniu pojazdu i jego klasyfikacji, bowiem mogą być łatwo zdemontowane bez wpływu na jego dominujące/konstrukcyjne przeznaczenie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Zasadniczy spór w niniejszej sprawie dotyczy prawidłowości zaklasyfikowania przez organy podatkowe samochodu marki Land Rover [...] do pozycji CN 8703, a w konsekwencji określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia tego pojazdu. Na wstępie przypomnieć należy, że akcyzie nie podlega każde nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu, lecz jedynie takie nabycie, którego przedmiotem jest samochód osobowy, w rozumieniu art. 100 ust. 4 u.p.a., niezarejestrowany wcześniej na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym (art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 u.p.a.). Przepisy ustawy prawo o ruchu drogowym mają w zakresie podatku akcyzowego zastosowanie jedynie w ograniczonym zakresie tj. do badania, czy dany pojazd jest zarejestrowany bądź też nie, na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, bowiem ustawodawca w art. 3 ust. 1 u.p.a. w sposób wyraźny wskazał, że do celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania wyrobów znakami akcyzy na terytorium kraju stosuje się klasyfikacje w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN), zamieszczone w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 7 września 1987, str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, ze zm. dalej w skrócie jako: "rozporządzenie nr 2658/87"). Komisja Europejska w celu zapewnienia właściwej interpretacji i jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej, w dniu 28 lutego 2006 r. ogłosiła noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. C 50, str. 1). Natomiast Minister Finansów na podstawie art. 12 ustawy z 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 86, poz. 622 ze zm.) ogłosił wyjaśnienia do Taryfy celnej w formie obwieszczenia w MP Nr 86 z 2006 r., poz. 880. Noty wyjaśniające mają istotne znaczenie, pomagając w prawidłowym posługiwaniu się klasyfikacją statystyczną i przyporządkowaniu danego towaru do odpowiedniej pozycji CN. Trzeba więc zauważyć, że w przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu dla celów poboru akcyzy należy stosować klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN). Oceny tej nie przesądzają dane zawarte w dowodzie rejestracyjnym, czy świadectwie homologacji typu samochodu. Dowód rejestracyjny samochodu jest dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, wydawanym w trybie Działu III rozdział 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). Natomiast homologacja pojazdu stanowi sprawdzenie, czy dany typ pojazdu odpowiada określonym wymaganiom, istotnym m.in. z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, porządku ruchu na drodze, spokoju publicznego i wydzielania szkodliwych emisji (por. art. 68 Prawa o ruchu drogowym, obowiązujący do 21 czerwca 2013 r.). Klasyfikacja typu pojazdu wynikająca z powyższych dokumentów uwzględnia definicje samochodu osobowego i ciężarowego zamieszczone w odrębnych przepisach, które nie odwołują się do Nomenklatury Scalonej. Dokumenty te nie są zatem wiążące dla organów podatkowych w zakresie klasyfikacji pojazdów celem stwierdzenia, czy pojazd jest wyrobem akcyzowym, bowiem dla potrzeb podatku akcyzowego, podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowią wyłącznie przepisy podatkowe, tj. przepisy ustawy o podatku akcyzowym, które odrębnie decydują o klasyfikacji pojazdów samochodowych, jako wyrobów akcyzowych. Zgodnie z art. 100 ust. 4 u.p.a. samochody osobowe, stanowią pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem skuterów śnieżnych o kodzie CN 8703 10 11, pojazdów typu teleks o kodzie CN8703 10 18 oraz pojazdów typu quad o kodzie 8703 10 19. Dokonując klasyfikacji samochodu marki Land Rover [...] z punktu widzenia klasyfikacji taryfowej (CN) opartej na zharmonizowanym systemie oznaczania i kodowania towarów, organy uwzględniły cechy pojazdu pozwalające na jego klasyfikowanie do pozycji 8703, zgodnie z wyjaśnieniami do Taryfy Celnej opublikowanymi w obwieszczeniu z 1 czerwca 2006 r. oraz prawidłowo posłużyły się Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej znajdującymi się w części l sekcja l pkt A załącznika nr l do rozporządzenia nr 2658/87. Cechy, wskazujące na to, że pojazd głównie (zasadniczo) przeznaczony jest do przewozu osób, a więc powinien zostać kwalifikowany do pozycji 8703, to: a) obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwice oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy, i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamontowane na stale, składające się ze zdejmowanych z punktów kotwiących lub składane; b) obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli; c) obecność przesuwanych wahadłowych lub podnoszonych drzwi z oknami na bocznych panelach lub z tyłu; d) brak stałego panelu lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów; e) wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). Sąd akceptuje też pogląd, zgodnie z którym przy klasyfikacji pojazdu do odpowiedniej pozycji CN należy mieć na uwadze jego obiektywne cechy wskazujące na jego zasadnicze przeznaczenie. Stwierdzone na podstawie zgromadzonych dowodów cechy konstrukcyjne pojazdu Land Rover [...] wskazują, że posiada on elementy charakterystyczne dla samochodu zasadniczo przeznaczonego do przewozu osób, a więc prawidłowo został zakwalifikowany przez organy do pozycji CN 8703. W trakcie oględzin samochodu (protokół z [...].03.2013 r. wraz z dokumentacją zdjęciową) ustalono m.in., że jest on przystosowany do przewozu 5 osób (2 + 3). W przedniej części pojazdu stwierdzono dwa fotele, za którymi znajduje się 3-osobowa kanapa, stwierdzono też brak stałego panelu lub przegrody między przednim rzędem siedzeń, a tylną przestrzenią towarową. Biorąc zatem pod uwagę konstrukcję samochodu Land Rover [...], jak też jego wyposażenie, w tym przystosowanie do przewozu 5 osób (łącznie z kierowcą) nie ulega wątpliwości, że był to pojazd zasadniczo przeznaczony do przewozu osób. Organy przyjęły zatem prawidłowo, że mieści się on w pozycji CN 8703. W konsekwencji nabycie wewnątrzwspólnotowe tego samochodu osobowego niezarejestriwanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym podlegało opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Wbrew zarzutom skargi ustalając stan faktyczny w sprawie organy nie naruszyły zasady swobodnej oceny materiału dowodowego, o której mowa w art. 191 o.p. Ocena okoliczności sprawy dokonana została na podstawie całego materiału dowodowego zgodnie z normami prawa procesowego. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie został w sposób kompletny (art. 180 o.p.), a udowodniony stan faktyczny, który następnie stał się podstawą zastosowania przepisów prawa materialnego, stanowi spójną i logiczną całość, co wskazuje, że organ nie naruszył zasady prawdy materialnej (art. 122 o.p.) oraz, że nie naruszył zasady zupełności postępowania dowodowego (art. 187 § 1 o.p.). W szczególności zebrane dowody, które wskazano powyżej, pozwalały na ustalenie stanu faktycznego pojazdu i jego wyposażenia w momencie nabycia wewnątrzwspolnotowego. Stwierdzenie tych okoliczności nie wymagało dalszego prowadzenia postępowania dowodowego. Taka ocena zgromadzonego materiału dowodowego uzasadniała odmowę przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez Skarżącego w odwołaniu. Zgodnie z art. 188 o.p., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba, że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Samo niezadowolenie strony z jednoznacznych ustaleń wynikających z zebranych dowodów jest niewystarczającym uzasadnieniem przeprowadzania kolejnych dowodów. Jak wskazał NSA w wyroku z 21 czerwca 2011 r., I GSK 514/09 (dostępny w CBOSA) postępowanie dowodowe nie jest celem samym w sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja strony podpada, czy też nie podpada pod hipotezę (a w konsekwencji i dyspozycję) określonej normy materialnego prawa. Organ prowadzący postępowanie jest więc zobowiązany do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu, co jednak nie oznacza, że ma obowiązek poszukiwania elementów stanu faktycznego w nieskończoność. Z art. 122 o.p. wynika bowiem wyraźna wskazówka, nie tylko o charakterze normatywnym (obowiązek podjęcia wszelkich działań), ale również nawiązująca wprost do ekonomiki postępowania, a więc nakazująca podejmowanie niezbędnych działań. W uzasadnieniu decyzji szczegółowo wskazano dowody, na których organy się oparły oraz wskazano okoliczności faktyczne i prawne, którymi kierowały się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Organy w szczególności wskazały cechy pojazdu, które decydują o tym, że pojazd głównie (zasadniczo) przeznaczony jest do przewozu osób i powinien zostać kwalifikowany do pozycji 8703. Treść uzasadnienia przekonuje o spełnieniu warunków z art. 210 § 4 o.p., a w konsekwencji także art. 124 o.p. Pełnomocnik Skarżącego stawia w skardze zarzut naruszenia art. 120 i art. 121 § 1 o.p., wskazując, że w niniejszej sprawie Naczelnik Urzędu Celnego w B. posługuje się argumentacją całkowicie odmienną i sprzeczną w stosunku do wyrażonej w innych postępowaniach, w których Skarżący występował jako strona. Zarzut ten został wywiedziony w kontekście różnej oceny przez organ podatkowy informacji o przeznaczeniu pojazdu wynikających z dokumentu homologacji. Odnosząc się do tej kwestii, należy stwierdzić, iż jak wskazano na wstępie, informacje te nie mają decydującego znaczenia z punktu widzenia klasyfikacji towarowej pojazdu według Nomenklatury Scalonej. Także z cytatów fragmentów decyzji wydanych w innych powoływanych sprawach nie wynika, że takie znaczenie w tych sprawach przyznawał im organ podatkowy. Niewątpliwie określenie przeznaczenia pojazdu w dokumencie homologacji jest jedną z okoliczności, która winna być wzięta pod uwagę przy dokonywaniu klasyfikacji pojazdu dla celów opodatkowania podatkiem akcyzowym. Nie jest to jednak okoliczność przesądzająca. Tak też dane dotyczące spornego samochodu zostały potraktowane na gruncie niniejszej sprawy. Nie było sporne, że będący przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego samochód marki Land Rover [...] posiadał homologację ciężarową. Informacje te zostały poddane przez organy podatkowe swobodnej ocenie łącznie z pozostałymi dowodami zebranymi w postępowaniu. Jak słusznie wskazano, pozycja 8703 Nomenklatury Scalonej obejmuje samochody i pozostałe pojazdy silnikowe przeznaczone zasadniczo do przewozu osób włącznie z samochodami osobowo-towarowymi. Takim samochodem osobowo-towarowym jest samochód Land Rover [...], którego podstawowym i najważniejszym (ale nie jedynym) przeznaczeniem jest przewóz osób. Samochodem tym można przewozić również towary, jednakże jest to cecha praktycznie każdego samochodu osobowego. Z tych względów niezasadne są zarzuty naruszenia art. 120 i art. 121 § 1 o.p. Konsekwentnie nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy wnioskowany w postępowaniu podatkowym dowód z akt innych postępowań podatkowych wskazanych przez Skarżącego. Mając powyższe na uwadze za niezasadne uznano podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 180, art. 187 § 1, art. 188, art. 190, art. 210 § 4 i art. 229 o.p. Nie zasadne okazały się także poniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego, który były podstawą orzekania w sprawie. Powyższe stało się podstawą oddalenia skargi na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm.).