I SA/Bk 493/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia WSA Piotr Pietrasz, sędzia WSA Sławomir Presnarowicz (spr.), Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 października 2010 r. sprawy ze skargi Z. T. J. "B" w B. na negatywną ocenę projektu wydaną przez Zarząd Województwa P. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu pt. "B. [...]" oddala skargę. Z. J., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "B." w B. (dalej zwany również jako "Skarżący") złożył do Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] wniosek o dofinansowanie projektu "B. [...]" w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podlaskiego na lata 2007-2013, Osi Priorytetowej I: Wzrost Innowacyjności i wspieranie przedsiębiorstw w regionie, Działanie 1.4. Wsparcie inwestycyjne przedsiębiorstw, Poddziałanie 1.4.1. Mikroprzedsiębiorstwa. Pismem z [...] marca 2010 r. Urząd Marszałkowski Województwa [...] Departament Zarządzania Regionalnym Programem Operacyjnym (Instytucja Zarządzająca) poinformował Skarżącego, że powyższy wniosek zarejestrowany pod nr [...] pozytywnie przeszedł ocenę formalną i został przekazany do następnego etapu. Jednak w wyniku oceny merytoryczno - technicznej projektu, został on odrzucony z powodu niespełnienia kryteriów merytoryczno-technicznych dopuszczających ogólnych, o czym Instytucja Zarządzająca poinformowała Skarżącego w piśmie z [...] maja 2010 r. nr [...]. Instytucja Zarządzająca zakwestionowała kryteria określone w punktach od 1 do 7, spośród kryteriów merytoryczno-technicznych. Od powyższej informacji Skarżący złożył protest. W piśmie z [...] lipca 2010 r. nr [...] Instytucja Zarządzająca poinformowała Skarżącego o negatywnym rozpatrzeniu protestu w całości. Od powyższego pisma Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...], Departamentu Polityki Regionalnej. Po ponownym rozpatrzeniu tej sprawy, Departament Polityki Regionalnej Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w piśmie z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] poinformował Skarżącego, że w wyniku oceny merytoryczno - technicznej projektu, został on odrzucony z powodu niespełnienia kryteriów dopuszczających ogólnych i nie podlega dalszej procedurze wyboru projektów do wsparcia. Projekt został negatywnie oceniony w zakresie kryteriów: 1. Informacje zawarte w różnych częściach wniosku, biznes planu/studium wykonalności oraz załączników są ze sobą spójne; 2. Wnioskodawca wiarygodnie uzasadnił konieczność realizacji projektu oraz związek celów projektu z celami osi/działania i dokumentami strategicznymi określonymi w dokumentacji konkursowej; 3. Wydatki kwalifikowane projektu są zgodne z zasadami działania, precyzyjnie określone, racjonalne i niezbędne do realizacji celów projektu; 4. Wykonalność techniczna projektu; 5. Wykonalność finansowa projektu; 6. Wnioskodawca zapewni trwałość projektu; 7. Projekt nie wywołuje negatywnego wpływu na realizację polityk horyzontalnych UE wynikających z Rozporządzenia Rady WE nr 1083/2006. Na powyższą informację Skarżący złożył skargę do tut. Sądu, wnosząc o stwierdzenie, iż wniosek o dofinansowanie projektu na etapie oceny merytorycznej, został oceniony z naruszeniem prawa. Skarżący zarzucił naruszenie obowiązujących norm prawnych, w szczególności poprzez błędną wykładnię zapisów zawartych w "Przewodniku po kryteriach wyboru projektów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podlaskiego na lata 2007-2013 Działanie 1.4 Wsparcie inwestycyjne przedsiębiorstw" opracowanego przez Urząd Marszałkowski Województwa [...] Instytucję Zarządzającą Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Podlaskiego na lata 2007-2013, dokonaną przy ocenie projektu będącego przedmiotem wniosku o dofinansowanie oraz nierzetelną, subiektywną i selektywną ocenę Projektu skarżącego, bez uwzględnienia okoliczności faktycznych wskazanych przez skarżącego we wniosku. W obszernym uzasadnieniu skargi, pełnomocnik skarżącego w szczegółowy sposób odniósł się do każdego z 7 zakwestionowanych przez organ kryteriów dopuszczających ogólnych, wskazując dlaczego, w jego ocenie, dokonana przez organ ocena wniosku, pod kątem każdego z kryterium była nieprawidłowa. W powyższym zakresie podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, wskazując, że we wszystkich negatywnie ocenionych przez organy kryteriach, ocena powinna być pozytywna. Odnośnie kryterium spójności wniosku z biznes planem oraz załącznikami, Skarżący wskazał że prace remontowo – budowlane, w ramach realizacji wniosku nie wymagają stosownych decyzji budowlanych lecz jedynie zgłoszenia, którego Skarżący dokonał 20 stycznia 2009 r. Wbrew twierdzeniom organu nie są także wymagane inne decyzje właściwych organów, dlatego też powyższe kryterium powinno zostać uznane za spełnione. Skarżący nie zgodził się również ze stanowiskiem, iż w złożonej dokumentacji brak jest stosownej, pełnej i dogłębnej analizy rynku lokalnego, a tym samym, że nie zostało spełnione 2 z kryterium oceny wniosku. Podobne zarzuty Skarżący przedstawił także wobec trzeciego i czwartego kryterium zakwestionowanego przez organ. Z żadnych regulacji prawnych nie wynika, iż Skarżący był zobowiązany do przedstawienia ofert różnych oferentów a jedynie oszacowane wydatki. Wskazał również, że błędny jest pogląd jakoby Skarżący nie dysponował zgodą wynajmującego lokal na prowadzenie prac oraz pozwoleń na dokonanie zmian remontowo – adaptacyjnych. Podkreślił, że posiada umowę najmu lokalu na czas nieoznaczony i konsultował z administratorem budynku oraz Wydziałem Architektury Urzędu Miasta zakres prac remontowo – modernizacyjnych. Bezzasadny, w ocenie Skarżącego jest również zarzut nieposiadania przez jego osobę odpowiednich zasobów technicznych i ludzkich niezbędnych do prawidłowej realizacji projektu. Zaznaczył, iż od wielu lat prowadzi działalność gospodarczą, zaś z chwilą rozpoczęcia projektu zamierza zatrudnić dwie osoby na stanowiska opiekunek do dzieci z odpowiednim wykształceniem w zakresie pedagogiki opiekuńczo – wychowawczej i psychologii dziecięcej. Skarżący zaznaczył również, że oceniający projekt niesłusznie uznali, iż projekt jest niewykonalny finansowo, gdyż przedsiębiorstwo Skarżącego nie generuje zysków z działalności operacyjnej. Przedsiębiorstwo Skarżącego, zajmujące się sprzedażą kantową walut krajowych i obcych generuje zyski z działalności operacyjnej, zaś negatywna ocena wynika z nieuwzględnienia specyfiki prowadzenia księgowości przy tego typu działalności gospodarczej. Zdaniem Skarżącego błędne jest również stanowisko organów, że dostosowanie infrastruktury budynku do potrzeb osób niepełnosprawnych nie jest wystarczającym argumentem do tego, aby projekt miał pozytywny wpływ na politykę równości szans. Również zarzut niewielkiej innowacyjności projektu i niekorzystnego położenia lokalu w centrum miasta, zdaniem Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem w Biznes Planie przedstawił przesłanki uzasadniające powstanie inwestycji w centrum miasta, zaś centrum zabaw będzie wyposażone w urządzenia niedostępne w żadnym konkurencyjnym obiekcie na terenie B. Wskazując na powyższe uchybienia wniósł o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępnie należy zaznaczyć, że podstawowe zasady wydawania tego typu rozstrzygnięć, a także możliwość ich skażenia do sądu administracyjnego, określone zostały w przepisach ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 (w dalszej części powoływanej w skrócie "u.z.p.p.r."). W przywołanym akcie prawnym, ustawodawca w sposób szczególny określił również zasady postępowania w tego typu sprawach przed sądem administracyjnym. Z przepisu art. 30e u.z.p.p.r. wynika, że tylko w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (przywoływanej dalej w skrócie "u.p.p.s.a."), określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem jednakże art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 u.p.p.s.a. Między innymi w przepisach u.z.p.p.r. normodawca wprowadził odmienny, w porównaniu do u.p.p.s.a., katalog rozstrzygnięć wydawanych w tego typu sprawach przez wojewódzkie sądy administracyjne. Co jednak najważniejsze, przepisy u.z.p.p.r. nie zmieniły funkcji sądów administracyjnych w rozpatrywaniu tych spraw. Podobnie, jak w innych sprawach, sądy te sprawują funkcję kontrolną nad działalnością instytucji oceniających wnioski o dofinansowanie projektów ze środków Unii Europejskiej, a jedynym kryterium owej kontroli jest zgodność z prawem (zob. art. 184 Konstytucji RP, a także art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Podkreślić należy, że sąd administracyjny, rozpatrując tego typu sprawy nie może zastępować instytucji odpowiedzialnych za realizację programów operacyjnych w ocenianiu wniosku o dofinansowanie. To właściwa instytucja dokonuje takiej oceny, natomiast sąd administracyjny, w ramach przyznanych mu kompetencji, może i powinien skontrolować jej zgodność z prawem. Potwierdza to brzemiennie art. 30c ust. 3 cyt. ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, z którego wynika, że sąd po rozpatrzeniu tego typu sprawy może: 1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą; 2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia; 3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli z jakichkolwiek względów jest ono bezprzedmiotowe. Kontrolując prawidłowość wydanej przez właściwą instytucję oceny wniosku o dofinansowanie, sąd administracyjny bierze pod uwagę zasady dokonywania tej oceny, wynikające z obowiązujących przepisów prawa oraz z przyjętych na ich podstawie w ramach poszczególnych programów operacyjnych procedur wyłaniania projektów. Tym ostatnim trudno nadać walor przepisów prawa powszechnie obowiązującego, niemniej jednak można uznać je za rozwinięcie normatywnych kryteriów rzetelności i bezstronności oceny, o których to kryteriach mowa w art. 31 ust. 1 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r. , Nr 84, poz. 712 ze zm.). Odnosząc powyższe uwagi do realiów niniejszej sprawy, Sąd stwierdza, że ocena projektu Skarżącego, złożonego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podlaskiego na lata 2007-2013, Osi Priorytetowej I: Wzrost Innowacyjności i wspieranie przedsiębiorstw w regionie, Działanie 1.4. Wsparcie inwestycyjne przedsiębiorstw, Poddziałanie 1.4.1. Mikroprzedsiębiorstwa - została przeprowadzona w sposób, który nie narusza prawa. Ocena ta została wydana w zgodzie z przyjętą w ramach danego programu procedurą wyłaniania projektów do dofinansowania. Zdaniem Sądu, jest też oceną rzetelną i bezstronną. Instytucje dokonujące oceny, zachowując bezstronność w swym postępowaniu, dokonały pełnej i wszechstronnej analizy celów i złożeń zgłoszonego projektu. Skonfrontowały ten projekt z celami i warunkami realizowanego programu i w ramach przyznanych kompetencji wydały swój osąd o jakości tego projektu. Jego ocena końcowa, jest wynikiem procesu myślowego, którego przebieg znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanych rozstrzygnięć. Przechodząc do poszczególnych zarzutów skargi wskazać na wstępie należy, iż stanowią one powtórzenie zarzutów podniesionych w proteście z dnia 7 czerwca 2010 r., oraz wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy z dnia 22 lipca 2010 r., do których szczegółowo odniosła się Instytucja Zarządzająca w swoich rozstrzygnięciach. Jednocześnie zaznaczyć należy, iż w ocenie Instytucji Zarządzającej wniosek skarżącego nie spełniał aż 7 z 8 kryteriów merytoryczno – technicznych dopuszczających ogólnych, w sytuacji, gdy w każdym z tych kryteriów ocena powinna być pozytywna, w celu dalszej, szczegółowej oceny przedłożonego przez Skarżącego projektu. Jedną z przyczyn negatywnej oceny projektu Skarżącego był brak spójności w złożonych dokumentach aplikacyjnych. Instytucja Zarządzająca wskazała, iż zgłoszone przez Skarżącego w projekcie prace adaptacyjne w wynajmowanym lokalu, wymagają stosownych decyzji organów architektoniczno - budowanych oraz zgody właściciela lokalu. Analizując przedłożone dokumenty, Sąd stwierdza, że ocena ta jest prawidłowa. Instytucja rozpoznająca protest i wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, szczegółowo odniosła się do powyższej kwestii (pkt 1 informacji z 18 sierpnia 2010 r.). Z treści wniosku wynika, iż Skarżący w wynajmowanym lokalu zaplanował szereg prac remontowo – modernizacyjnych, celem dostosowania obiektu do świadczenia nowego rodzaju usług. Jednakże w przedłożonych przez Skarżącego dokumentach, brak było zarówno zgód na powyższe prace właściwych organów, jak i samego właściciela. Podnoszone przez Skarżącego w skardze okoliczności, iż przedmiotowy zakres prac remontowych nie wymagał pozwolenia na budowę oraz uzyskanie zgody właściciela, nie znajduje oparcia w przedłożonych do projektu dokumentach. Podkreślić należy, iż zgodnie z § 6 umowy najmu przedmiotowego lokalu, w którym Skarżący zamierzał prowadzić działalność gospodarczą, najemca zobowiązał się do niedokonywania bez zgody Wynajmującego zmian naruszających w sposób stały substancję lokalu lub budynku, w którym jest usytuowany. Jednocześnie, na co zwróciła uwagę Instytucja Zarządzająca, pismo na które powołuje się w skardze Skarżący z dnia 22 października 2010 r., nie może być uznane za zgodę właściciela na przeprowadzenie remontu lokalu, a jest jedynie prośbą o dostarczenie kosztorysów inwestorskich na roboty inwestycyjne. Zatem należało uznać, iż w powyższym zakresie ocena projektu dokonana przez Instytucję była prawidłowa. Powyższe okoliczności były również podstawą zakwestionowania przez Instytucję Zarządzającą kryterium wykonalności technicznej projektu. Dodatkowo Instytucja wskazała na brak zasobów technicznych i ludzkich u Skarżącego niezbędnych do realizacji projektu. Zdaniem Sądu powyższa ocena jest wiarygodna, albowiem Skarżący przyznał, iż nigdy wcześniej nie prowadził tego typu działalności gospodarczej. Skarżący wskazał również, że wykonanie projektu opierać się będzie w głównej mierze o osoby dotychczas zatrudnione u Skarżącego, ale jednocześnie sam przyznał, że aktualne zasoby ludzkie są zbyt małe, aby w pełni zrealizować projekt, dlatego też planuje zatrudnienie dwóch osób z odpowiednim wykształceniem pedagogicznym. W ocenie Sądu, podnoszone w skardze okoliczności, iż Skarżący posiada wieloletnie doświadczenie w samodzielnym prowadzeniu działalności gospodarczej na rynku nie zmienia faktu, iż ani on, ani jego dotychczasowi pracownicy (zatrudnieni w kantorach), nie są przygotowani do świadczenia usług rozrywkowych dla dzieci. Trudno sobie wyobrazić, aby dodatkowe zatrudnienie dwóch osób z wykształceniem pedagogicznym zmieniło generalną ocenę zasobów ludzkich Skarżącego. Dodatkowo wskazać należy, iż jak wynika z projektu, Skarżący nie zamierza rezygnować z dotychczasowej działalności kantorowej, a zatem oparcie realizacji projektu w głównej mierze o dotychczasowych pracowników zatrudnionych w kantorach, z pewnością nie może być uznane za wystarczające zasoby ludzkie do właściwego zrealizowania projektu. Za prawidłową należało uznać także ocenę projektu pod względem kryterium wiarygodnego uzasadniania konieczności realizacji projektu, w tym pełnej i dogłębnej analizy rynku lokalnego. Zgodzić się należy z Instytucją Zarządzającą, iż projekt polegający na stworzeniu kolejnego (w chwili złożenia projektu czwartego) miejsca zabaw dla dzieci w B., w centrum miasta, z dala od centów handlowych oraz dzielnic mieszkalnych, nie może być uznane za innowacyjne przedsięwzięcie. Jak zaznaczyła Instytucja, jedynie jedno z urządzeń, które ma być zainstalowane w "B." – maszyna do zgrzewania folii na butach – może być uznane za innowacyjne, gdyż nie jest dostępne w innych punktach zabaw. Zaznaczyła też, iż w centrum miasta, przy ul. [...], gdzie będzie realizowany projekt, wystąpi problem z miejscami parkingowymi, albowiem obszar ten objęty jest strefą płatnego parkowania. Powyższej oceny, nie mogą zmienić podnoszone w skardze okoliczności dotyczące charakteru odwiedzin centrum zabaw dla dzieci. Zdaniem Skarżącego, centrum zabaw w tygodniu, w godzinach pracy będzie odwiedzane głównie przez dziadków i opiekunów z dziećmi, którzy poruszają się w większości pieszo i komunikacją miejską, zaś przez rodziców i dzieci – w godzinach wieczornych i w weekendy. Powyższe założenie, być może słuszne, w żaden sposób nie wpływa na innowacyjność projektu jak również konieczność jego realizacji, właśnie w centrum miasta. W ocenie Sądu, Instytucja Zarządzająca była także uprawniona do zakwestionowania projektu pod względem wydatków kwalifikowanych, uznając, że Skarżący nie wskazał metodologii szacowania wydatków. Skarżący do projektu dołączył jedynie opis techniczny robót modernizacyjnych i ich kosztorys. Dodatkowo, część z wydatków, wskazanych przez Skarżącego jako kwalifikowanych, została już przez niego poniesiona, albowiem został już przeprowadzony remont i zamontowana część urządzeń. Organ słusznie przyjął, zatem, że część z wydatków kwalifikowanych, mimo iż są racjonalne, mogła być poniesiona ze środków własnych Skarżącego. Zdaniem Sądu, Instytucja Zarządzająca, słusznie zakwestionowała także kryterium trwałości projektu przedłożonego przez Skarżącego. Wbrew twierdzeniom skargi, Skarżący w punkcie B.4 Biznes Planu nie dokonał analizy czynników ryzyka dotyczących utrzymania trwałości projektu, również po zakończeniu jego realizacji. Owszem Skarżący wskazał w Biznes Planie na silne i słabe strony przedsiębiorstwa, ale nie przedstawił sposobów naprawy sytuacji, jeżeli powstanie zagrożenie trwałej realizacji projektu. Samo oświadczenie Skarżącego o zachowaniu celów projektu i jego utrzymaniu w czasie, nie poparte żadną analizą i przedstawieniem sposobów rozwiązania mogących pojawić się problemów z utrzymaniem nowej działalności gospodarczej, nie może być uznane za zapewnienie trwałości projektu w przyszłości. Podobnie należało ocenić zarzut dotyczący kryterium 7, dotyczącego wpływu projektu na realizację polityk horyzontalnych UE wynikających z rozporządzenia Rady WE nr 1083/2006. We wniosku o dofinansowanie projektu Skarżący wskazał, że jego realizacja będzie miała pozytywny wpływ na wszystkie polityki horyzontalne – ochrony środowiska, równości szans, społeczeństwa informacyjnego oraz konkurencji i zamówień publicznych. Tymczasem Instytucja Zarządzająca uznała, iż tenże wpływ będzie neutralny, uznając tym samym, że przedstawione przez Skarżącego we wniosku uzasadnienie, jest mało wiarygodne. Instytucja słusznie przyjęła, że zakup urządzenia do foliowania butów będzie neutralny z punktu widzenia ochrony środowiska, nawet jeżeli wykorzystywana folia będzie poddana recyklingowi. Także zakup manualnych zabawek dla dzieci, a więc takich, które nie potrzebują dla funkcjonowania energii elektrycznej, nie może być uznany za pozytywny element polityki ochrony środowiska. Również utworzenie strony internetowej, jako formy reklamy prowadzonej działalności gospodarczej, gdzie zawarta będzie oferta i cennik usług "B." nie może pozytywnie wpłynąć na realizację polityki społeczeństwa informacyjnego. W ocenie Sądu, także dostosowanie infrastruktury budynku do potrzeb osób niepełnosprawnych nie jest wystarczającym warunkiem, aby uznać, iż będzie to pozytywnie wpływać na politykę równości szans. Jak słusznie wskazuje Instytucja Zarządzająca, obowiązek przystosowania obiektu do potrzeb osób niepełnosprawnych wynika z przepisów prawa, a zatem jest niejako obojętny dla polityki równości szans. Skarżący dokonując remontu obiektu był zobowiązany do jego dostosowania, także dla potrzeb osób niepełnosprawnych. Wskazać w powyższym zakresie należy, iż negatywna ocena powyższego kryterium wynikała nie tyle z błędnie złożonego wniosku, co jego nieprawidłowego uzasadnienia. Wydaje się, iż Skarżący "na siłę" chciał wykazać pozytywny wpływ realizacji własnego projektu na wszystkie polityki horyzontalne celem zwiększenia szansy na uzyskanie dofinansowania, podczas gdy wystarczającym warunkiem pozytywnej oceny wniosku, był brak negatywnego wpływu na jakąkolwiek z powyższych polityk. Uwagę na to zwróciła Instytucja Zarządzająca, wskazując, że warunkiem koniecznym pozytywnej oceny projektu, jest brak negatywnego wpływu na jakakolwiek z polityk horyzontalnych a nie wpływ pozytywny. W zakresie wykonalności finansowej projektu, podkreślić należy, iż Instytucja Zarządzająca, wbrew twierdzeniom skargi, nie odrzuciła projektu z powodu wystąpienia straty na działalności operacyjnej, lecz dlatego, że prognoza finansowa projektu nie została sporządzona zgodnie z zaleceniami zawartymi w dokumentacji konkursowej. Owszem, Instytucja Zarządzająca wskazała na wątpliwości związane z występowaniem straty z działalności operacyjnej w dotychczasowej firmie Skarżącego, jednakże zasadniczą przyczyną negatywnej oceny powyższego kryterium było pominięcie w biznes planie kluczowych kategorii ekonomicznych, takich jak wpływ długoterminowych obciążeń kredytowych (do 2021 r.) do wartości oczekiwanych przychodów. Skarżący nie przedstawił także kalkulacji dynamiki wzrostu wartości przychodów ze świadczonych usług dla dzieci do bardzo wysokich. Planowanych kosztów usług obcych, sięgających w całym okresie prognozy 60% oczekiwanych przychodów ze sprzedaży nowych usług. Zdaniem Sądu przeprowadzona w sprawie ocena wniosku Skarżącego jest prawidłowa. Jest oceną rzetelną, bezstronną, mającą swoje logiczne uzasadnienie. Prawidłowości tej oceny nie podważają podniesione w skardze zarzuty. Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd w oparciu o przepis art. 30c ust. 3 pkt 2 u.z.p.p.r. orzekł, jak w sentencji wyroku.